icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ชายพิการผู้นั้นที่ใครไม่เห็นค่านางจะเป็นภรรยาของเขาเอง

บทที่ 4 หาฤกษ์งานแต่ง

จำนวนคำ:1468    |    อัปเดตเมื่อ:26/03/2025

รยาของเขาเลือกที่จะไม่จัดมัน ทำไมกันล่ะ เพราะแต่งโดยที่ไม่ได้รัก หรือน

่ทั้งคืนก็ตัดสิน

ะยะเวลาอันสั้น ถึงมีก็มีเพียงหยิบมือเท่านั้น เพราะญาติมิตรได้ตัดขาดไปตั้งแต่รุ่นพ่อแล้ว บิดา

ัก ถึงจะไม่พอใจกับความตื้นเขินของบุคคล แ

ความปรารถนาของนางเอง เขายิ่งไม่เข

กว่าบ้านเราไม่

ุยกับบ้านนั้นมา

้วท

ั้งแต่เด็กคนนั้นยังเล็กมาก ประคับประคองอยู่ได้ไม่ก

หากมันเกิดขึ้นอี

ั้งนั้น หลายคนก็ไม่มีใครจำได้แล้วด้วยซ้ำว่าชื่อแซ่อะไร เคยมั่งมีขนาดไห

ี่จะเป็นเพียงการคาดเดาของมารดาตนเองฝ่ายเดียวหรือไม่

รัดทุกขั้นตอน แค่ลำดับพิธีส่วนสำคัญยังมี

้นก็ถือว่าข้าจั

กำลังวัดตัวหาชุดที่ขนาดพอดี วันที่สองของการม

ะไปที่ร้านเลยหรือไม่เจ้าคะ” หญิงสาวห

ยดีกว่า” หงเสวียน

์ที่พกมาเสร็จก็ออกไปพร้อมแม่ว่าท

เป็นคนที่ต้องแต่งงานด้วยอยู่แล้วก็อดรู้สึกประหม่าไม่ได้ เห็นท่าทา

งไรจึงกระแอมไอบอกให้นางทำตัว

ถึงเหมือนจะรู้สึกว่าต้องคุยกัน ก็ไม่รู้จะคุยเรื่องอะไ

้านแล้วนางจะทำอะไรได้นอกจากทำความ

อยู่คร

นั้นก็ได้หรือ หรือเป็นข้าที่แปลก บ

พวกเขาเลือกที่จะจัดให้ด้วยตัวเองนางก็รู้สึกดีใจขึ้นมา หลายครั้งอดคิดไม่ได้ว่าน

้องจัดพิธียิ่งใหญ่ และยกเลิกบางขั้นตอนจึง

าดิน ทำความเคารพพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายและคู่ครองของตนก็เป็นอันเสร็จ จางอวี๋จิงคิดว่าพิธีการพวกนั้นไ

ือกจะจัดงานให

พงษ์ของทั้งคู่มาอย่างละเอียด วั

อนไปกี่รุ่นกี่รุ่นก็ขุดคุ้ยออกมาหมด จางอวี๋จิงจำต้องเอ

มืองตงสองที่ พวกเจ้าเอาไปคนละครึ่งเถอะ ตอนนี้เ

ต่ที่ดินไร้ประโยชน์พวกนี้เท่านั้น พอเพาะปลูกอะไรไม

ฉนดทั้งหมดไปแบ่งกับน้อง ถ้าเขาอยากได้อันไหนนางก็จะเอา

ามปกติ นางพอจะทางได้แล้วว่

หรือนางที่กำลังจะแต่งงานกันเลย ถ้าไม่ใช่ฮูหย

ก็ดีเห

เปิดรับโบนัส

เปิด
ชายพิการผู้นั้นที่ใครไม่เห็นค่านางจะเป็นภรรยาของเขาเอง
ชายพิการผู้นั้นที่ใครไม่เห็นค่านางจะเป็นภรรยาของเขาเอง
“ไป่จวิ้นเดิมทีก็เป็นเพียงทหารชั้นผู้น้อย ที่ไม่น่าจะได้รับความสนใจอะไรในกองทัพ ทว่าเมื่อสงครามจบลง และกลับมาพร้อมชัยชนะ เขาจึงได้เงินรางวัลมาจำนวนหนึ่ง ส่วนหนึ่งเพื่อปลอบขวัญที่ต้องจากบ้านไปเป็นระยะเวลานาน อีกส่วนก็เป็นสินน้ำใจตอบแทนที่เขาต้องกลายเป็นคนที่ไม่ต่างจากคนพิการ เดินเหินไปไหนก็ไม่คล่องแคล่วเช่นเมื่อก่อน และเรื่องนี้ก็สร้างความกลัดกลุ้มให้กับมารดาของเขาอย่างมาก เพราะไม่ว่าจะส่งเทียบดูตัวไปสักกี่ครั้งต่างก็ถูกปฏิเสธ ทว่ามีเพียงสตรียากจนที่เป็นเพียงบุตรสาวของชาวนาจน ๆ คนหนึ่งเท่านั้นที่ยินยอมแต่งเข้าสกุลไป่ แรกทีเดียวไป่จวิ้นไม่ใคร่จะชอบใจภรรยาของตนนัก ด้วยคิดว่านางยินยอมแต่งกับชายพิการเช่นเขาเพียงแค่เพราะเรื่องเงินทอง แต่ความอ่อนโยนและมุ่งมั่นที่จะดูแลเขาของ จางอวี๋จิง'กลับค่อย ๆ ละลายน้ำแข็งในใจของชายหนุ่มลงอย่างช้า ๆ ส่วนทางจางอวี๋จิง นางก็เริ่มมองเห็นความอบอุ่นของสามีที่นางไม่คิดว่าจะรักได้คนนี้เพิ่มขึ้นทุกวัน และนางก็ได้ตั้งปณิธานอันแน่วแน่ว่า จากนี้ไปจะขอเป็นภรรยาที่ซื่อสัตย์ต่อเขาไปจนชั่วชีวิต สามีของนางพิการเดินเหินไม่สะดวกแล้วอย่างไร นางจะขอเป็นแขนขาให้แก่เขาเอง”