icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ชายพิการผู้นั้นที่ใครไม่เห็นค่านางจะเป็นภรรยาของเขาเอง

บทที่ 4 หาฤกษ์งานแต่ง

จำนวนคำ:1468    |    อัปเดตเมื่อ:26/03/2025

รยาของเขาเลือกที่จะไม่จัดมัน ทำไมกันล่ะ เพราะแต่งโดยที่ไม่ได้รัก หรือน

่ทั้งคืนก็ตัดสิน

ะยะเวลาอันสั้น ถึงมีก็มีเพียงหยิบมือเท่านั้น เพราะญาติมิตรได้ตัดขาดไปตั้งแต่รุ่นพ่อแล้ว บิดา

ัก ถึงจะไม่พอใจกับความตื้นเขินของบุคคล แ

ความปรารถนาของนางเอง เขายิ่งไม่เข

กว่าบ้านเราไม่

ุยกับบ้านนั้นมา

้วท

ั้งแต่เด็กคนนั้นยังเล็กมาก ประคับประคองอยู่ได้ไม่ก

หากมันเกิดขึ้นอี

ั้งนั้น หลายคนก็ไม่มีใครจำได้แล้วด้วยซ้ำว่าชื่อแซ่อะไร เคยมั่งมีขนาดไห

ี่จะเป็นเพียงการคาดเดาของมารดาตนเองฝ่ายเดียวหรือไม่

รัดทุกขั้นตอน แค่ลำดับพิธีส่วนสำคัญยังมี

้นก็ถือว่าข้าจั

กำลังวัดตัวหาชุดที่ขนาดพอดี วันที่สองของการม

ะไปที่ร้านเลยหรือไม่เจ้าคะ” หญิงสาวห

ยดีกว่า” หงเสวียน

์ที่พกมาเสร็จก็ออกไปพร้อมแม่ว่าท

เป็นคนที่ต้องแต่งงานด้วยอยู่แล้วก็อดรู้สึกประหม่าไม่ได้ เห็นท่าทา

งไรจึงกระแอมไอบอกให้นางทำตัว

ถึงเหมือนจะรู้สึกว่าต้องคุยกัน ก็ไม่รู้จะคุยเรื่องอะไ

้านแล้วนางจะทำอะไรได้นอกจากทำความ

อยู่คร

นั้นก็ได้หรือ หรือเป็นข้าที่แปลก บ

พวกเขาเลือกที่จะจัดให้ด้วยตัวเองนางก็รู้สึกดีใจขึ้นมา หลายครั้งอดคิดไม่ได้ว่าน

้องจัดพิธียิ่งใหญ่ และยกเลิกบางขั้นตอนจึง

าดิน ทำความเคารพพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายและคู่ครองของตนก็เป็นอันเสร็จ จางอวี๋จิงคิดว่าพิธีการพวกนั้นไ

ือกจะจัดงานให

พงษ์ของทั้งคู่มาอย่างละเอียด วั

อนไปกี่รุ่นกี่รุ่นก็ขุดคุ้ยออกมาหมด จางอวี๋จิงจำต้องเอ

มืองตงสองที่ พวกเจ้าเอาไปคนละครึ่งเถอะ ตอนนี้เ

ต่ที่ดินไร้ประโยชน์พวกนี้เท่านั้น พอเพาะปลูกอะไรไม

ฉนดทั้งหมดไปแบ่งกับน้อง ถ้าเขาอยากได้อันไหนนางก็จะเอา

ามปกติ นางพอจะทางได้แล้วว่

หรือนางที่กำลังจะแต่งงานกันเลย ถ้าไม่ใช่ฮูหย

ก็ดีเห

เปิดรับโบนัส

เปิด
ชายพิการผู้นั้นที่ใครไม่เห็นค่านางจะเป็นภรรยาของเขาเอง
ชายพิการผู้นั้นที่ใครไม่เห็นค่านางจะเป็นภรรยาของเขาเอง
“ไป่จวิ้นเดิมทีก็เป็นเพียงทหารชั้นผู้น้อย ที่ไม่น่าจะได้รับความสนใจอะไรในกองทัพ ทว่าเมื่อสงครามจบลง และกลับมาพร้อมชัยชนะ เขาจึงได้เงินรางวัลมาจำนวนหนึ่ง ส่วนหนึ่งเพื่อปลอบขวัญที่ต้องจากบ้านไปเป็นระยะเวลานาน อีกส่วนก็เป็นสินน้ำใจตอบแทนที่เขาต้องกลายเป็นคนที่ไม่ต่างจากคนพิการ เดินเหินไปไหนก็ไม่คล่องแคล่วเช่นเมื่อก่อน และเรื่องนี้ก็สร้างความกลัดกลุ้มให้กับมารดาของเขาอย่างมาก เพราะไม่ว่าจะส่งเทียบดูตัวไปสักกี่ครั้งต่างก็ถูกปฏิเสธ ทว่ามีเพียงสตรียากจนที่เป็นเพียงบุตรสาวของชาวนาจน ๆ คนหนึ่งเท่านั้นที่ยินยอมแต่งเข้าสกุลไป่ แรกทีเดียวไป่จวิ้นไม่ใคร่จะชอบใจภรรยาของตนนัก ด้วยคิดว่านางยินยอมแต่งกับชายพิการเช่นเขาเพียงแค่เพราะเรื่องเงินทอง แต่ความอ่อนโยนและมุ่งมั่นที่จะดูแลเขาของ จางอวี๋จิง'กลับค่อย ๆ ละลายน้ำแข็งในใจของชายหนุ่มลงอย่างช้า ๆ ส่วนทางจางอวี๋จิง นางก็เริ่มมองเห็นความอบอุ่นของสามีที่นางไม่คิดว่าจะรักได้คนนี้เพิ่มขึ้นทุกวัน และนางก็ได้ตั้งปณิธานอันแน่วแน่ว่า จากนี้ไปจะขอเป็นภรรยาที่ซื่อสัตย์ต่อเขาไปจนชั่วชีวิต สามีของนางพิการเดินเหินไม่สะดวกแล้วอย่างไร นางจะขอเป็นแขนขาให้แก่เขาเอง”
1 บทที่ 0 บทนำ2 บทที่ 1 ข้อตกลง3 บทที่ 2 การตัดสินใจ4 บทที่ 3 จะจัดงานแต่งที่เรียบง่าย5 บทที่ 4 หาฤกษ์งานแต่ง6 บทที่ 5 งานแต่งงาน7 บทที่ 6 ข้าวใหม่ปลามัน8 บทที่ 7 วางแผนทำสวน9 บทที่ 8 ไปตลาดเมืองอวี้10 บทที่ 9 ช่วยกันทำมาหากิน11 บทที่ 10 การค้าขาย12 บทที่ 11 เรื่องวุ่นวายวิ่งมาหาถึงที่13 บทที่ 12 เสนอตัวเป็นอนุ14 บทที่ 13 ความสงสัยภายในใจ15 บทที่ 14 ความวิตกกังวล16 บทที่ 15 เรื่องน่ายินดี17 บทที่ 16 ถูกดูแลอย่างดี18 บทที่ 17 ผลกระทบจากสงคราม19 บทที่ 18 อพยพออกจากแคว้น20 บทที่ 19 เริ่มต้นชีวิตใหม่21 บทที่ 20 งานประกวดพืชผล22 บทที่ 21 วันเวลาผันผ่าน23 บทที่ 22 บทส่งท้าย