กรงรักรามินทร์

กรงรักรามินทร์

ไรท์เกว

5.0
ความคิดเห็น
596
ชม
24
บท

เขาพรากแม่ของเธอไปยังไม่พอ ยังมาพรากอิสระของชีวิตโดยการให้เธอแต่งงานกับเขาอีก ดวงตาของเธอ...มองไม่เห็น เพราะผลพวงจากการเกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น อุบัติเหตุที่พรากแม่ของเธอไปตลอดกาล หากเป็นไปได้เธอก็อยากจะจากโลกนี้ไปพร้อมกับแม่ จะได้ไม่ต้องมาถูกคนเป็นพ่อบังคับให้แต่งงานกับคนที่พรากชีวิตแม่ของเธอไป เพราะต้องการเงินมาใช้หนี้ นิยายเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของผู้เขียนไม่ได้มีเจตนาจงใจอ้างอิงถึงใครหรือสิ่งใด ขอทำความเข้าใจ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ พูดคุยและติดตามอัพเดตนิยายเรื่องใหม่ๆ ได้ที่ FB: ไรท์เกว

กรงรักรามินทร์ บทที่ 1 บังคับแต่งงาน

“ผู้ชายคนนั้นขับรถชนแม่ของมีนตายแถมยังทำให้มีนตาบอดอยู่ทุกวันนี้ คุณพ่อยังจะบังคับให้มีนแต่งงานกับเค้าอีกเหรอคะ” หญิงสาวที่มีใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตา ตอนนี้ใบหน้าและดวงตาแดงก่ำเพราะผ่านการร้องห่มร้องให้มาร่วมครึ่งชั่วโมง

“ฉันต้องเอาเงินมาพยุงโรงงานไม่อย่างงั้นจะอยู่กันรอดได้ยังไง” ศรุตชายร่างท้วมวัย50กว่ายืนเท้าเอวมองจ้องลูกสาวของภรรยาคนรองตาเขม็ง เขาตวาดเสียงดังลั่นใส่มีนานุชที่ไม่ยอมเชื่อฟังในสิ่งที่ตัวเองพูดเลยสักครั้ง

“คุณพ่อก็หาวิธีอื่นที่ไม่ใช่มาบังคับมีนให้แต่งงานกับคนที่เป็นฆาตกร ฮือๆๆ..” หญิงสาวสะอื้นตัวโยนหน้าตาแดงก่ำ ยกมือปาดน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า

น้อยอกน้อยใจที่พ่อเห็นตัวเองเป็นสินค้าที่คิดจะขายให้ใครก็ได้ง่ายๆ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแท้ๆ ว่าผู้ชายที่สู่ขอเธอไปเป็นภรรยาสร้างความเจ็บปวดหัวใจให้เธอไว้มากแค่ไหน

“แกต่างหากที่ทำให้แม่แกตาย ถ้าวันนั้นแกไม่คะยั้นคะยอให้แม่แกออกไปข้างนอกตอนกลางคืนคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้หรอก”

“เกิดเป็นมีนมันผิดทุกอย่างเลยสินะคะ ฮือๆๆ..ไม่รู้จะทำให้มีนเกิดมาทำไม” แม้จะมองไม่เห็น หญิงสาวแค่ฟังจากเสียงก็พอจะรู้ว่าหน้าตาท่าทีของพ่อเธอนั้นดูโมโหโกรธาเธอมากแค่ไหน เพราะก่อนหน้านี้ก็เป็นไม้เบื่อไม้เมากันโดยตลอดอยู่แล้ว

คนอย่างเธอมันก็แค่ลูกชัง ไม่เหมือนกับลูกรักอย่างพี่สาวของเธอที่เป็นลูกของเมียหลวง รายนั้นจะทำอะไรพ่อของเธอก็ตามไจไปเสียหมดทุกอย่าง

“ยัยมีน” เพียะ

มีนานุชหน้าหันไปตามแรงเหวี่ยงมือหนาของคนเป็นพ่อ ตอนนี้เธอพูดอะไรไม่ออกได้แต่ขบเม้มริมฝีปาก ปล่อยให้น้ำตาไหลทะลักระบายความรู้สึกในใจออกมาเท่านั้น

“คุณคะ” เปรมนภารีบดึงสามีของเธอเอาไว้ ถึงแม้จะไม่ค่อยถูกกับลูกของภรรยาคนรองของสามีเธอเพราะไม่ค่อยชอบความดื้อรั้น แต่ก็ไม่ได้ชอบให้สามีใช้ความรุนแรงในบ้าน

“ตีมีนให้ตายไปเลยสิคะ ตีเลยสิ” ใบหน้าสวยขบกัดฟันจนกรามขึ้นเป็นสัน มือเรียวกำจิกกันแน่นด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

“มีน” เปรมนภาต้องปรามมีนานุชให้สงบปากสงบคำ ไม่เช่นนั้นอาจจะถูกศรุตบันดาลโทสะอีกจนได้ ก่อนจะรีบปรี่เข้าไปดึงมือมีนานุชให้เดินตามเธอกลับไปที่ห้องนอน

“ทีหลังก็หัดระวังคำพูดกับพ่อเราบ้างยัยมีน” เปรมนภาพามีนานุชกลับห้องของหญิงสาวมาได้ก็เห็นทีจะต้องนั่งสอนกันเสียหน่อย เธอก็ไม่ได้เข้าข้างสามีทุกเรื่อง แต่การที่มีนานุชเถียงคนเป็นพ่อคำไม่ตกฟากทั้งที่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าพ่อตัวเองเป็นคนอารมณ์ร้อนมันก็ทำให้เกิดเรื่องลงไม่ลงมืออย่างเมื่อครู่

“ก็คุณพ่อเอาปัญหามาไว้ที่มีนทำไมล่ะคะ เห็นแก่ตัวไม่เลิก” สาวเจ้าว่าเสียงสะอื้น และยังคงปาดน้ำตาอยู่ตลอดเวลา

“อย่าพูดถึงพ่อเราแบบนั้นนะ”

“หรือแม่ใหญ่ว่ามันไม่จริงล่ะคะ ถ้าคุณพ่อไม่เห็นแก่ตัว คงไม่ทำให้แม่ใหญ่เจ็บปวดใจโดยการมาหลอกแม่ของมีนให้เป็นเมียน้อยหรอกค่ะ”

เปรมนภาถอนหายใจอ่อน เธอเถียงอะไรมีนานุชไม่ออก เพราะมันก็จริงอย่างที่มีนานุชได้พูดออกมา

“ช่างเถอะ ตอนนี้โรงงานของเราติดหนี้ธนาคารจนเค้าจะสั่งยึดทรัพย์สินแล้ว ที่แกเติบโตมาได้อย่างสุขสบายไม่ได้ขัดสนเงินทองก็เพราะเงินที่ได้จากโรงงานนี้นะมีน ถือว่าฉันขอร้องเธอก็ได้ ช่วยครอบครัวสักครั้งเถอะนะ” เธอขอร้องมีนานุชเสียงอ่อน

“พี่เมล่ะคะ ผัวเค้าก็รวยทำไมไม่ให้เค้าช่วยล่ะคะ” เธอเอ่ยถึงเมนิลาลูกสาวของเปรมนภา ที่ก่อนจะแต่งงานพูดเย้ยหยันเธอนักหนาว่าหาสามีได้ทั้งหล่อทั้งรวย มีกินมีใช้สบายตลอดชาติไม่ต้องทำอะไร ทำไมตอนนี้พ่อของเธอไม่เห็นโผล่หน้าไปเรียกร้องให้ลูกรักช่วย

“ฉันไปขอร้องแล้ว ลำพังยัยเมก็เป็นแค่ลูกสะใภ้ ทุกวันนี้ก็นังต้องทำงานแลกกับเงินเดือนเหมือนกัน เธอจะให้ฉันไหว้เธอก็ได้”

“ไม่ต้องค่ะ” คนที่ไม่เห็นอะไรรีบยกไม้ยกมือห้าม

“ฉันกับพ่อเธออับจนหนทางแล้วจริงๆ นะมีน” หญิงวัยกลางคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ

“มีนจะช่วยแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะคะ” หญิงสาวจำใจกัดฟันตอบตกลงเปรมนภาไป

“ขอบใจมากนะมีน ขอบใจจริงๆ” เปรมนภาพอจะหายใจหายคอได้คล่อง หากมีนานุชไม่ช่วยเธอก็ไม่รู้ว่าจะพึ่งใครจริงๆ เพราะที่ทางที่เป็นสมบัติติดตัวมาก็จำนองไว้กับธนาคารหมดแล้ว เครื่องเพชรเครื่องพลอยที่เคยมีเธอก็เอาไปขายจนหมดเกลี้ยง ก็ยังไม่สามารถใช้หนี้ธนาคารได้หมดอยู่ดี

“แล้วก็บอกคุณพ่อด้วยนะคะ ว่าเรื่องที่มีนจะต้องแต่งงานอย่าให้ยายของมีนรู้”

“ได้ แล้วฉันจะกำชับให้” หมดธุระเปรมนภาก็เดินหน้าละห้อยออกจากห้องของมีนานุชไป หากก่อนหน้าสามีของเมนิลาช่วยเรื่องการเงินของบ้านได้ เชื่อว่าสามีของเธอคงไม่ยอมเอ่ยปากตกลงยกมีนานุชให้แต่งงานกับรามินทร์ คนที่ได้ชื่อว่าเป็นฆาตรกรและเคยติดคุกมาก่อนแบบนี้หรอก

เสียงประตูห้องของเธอปิดสนิทได้ หญิงสาวตัวเล็กที่มีหน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตาปากนิดจมูกหน่อย ผมดำขลับยาวตรงถึงกลางหลัง วัย24ย่าง25ก็นั่งกอดเข่าร้องให้น้อยใจในโชคชะตา เพราะตั้งแต่เกิดมาชีวิตของเธอก็ไม่เคยมีอะไรสมหวังไปกับคนอื่นเขาสักอย่าง

ตั้งแต่เกิดมาเธอก็มีแต่คำว่าลูกเมียน้อยติดหน้ามาโดยตลอด เพราะแม่ของเธอถูกคนเป็นพ่อหลอกว่ายังไม่แต่งงานมีลูกมีเมีย แม่เธอเพิ่งมารู้ความจริงว่าคนที่รักมีลูกมีเมียอยู่แล้วก็ตอนที่เธอได้ขวบกว่า

ตอนนั้นเปรมนภาก็เหมือนแบ่งรับแบ่งสู้ ยอมที่จะรับแม่ของเธอและเธอเข้ามาอยู่ในบ้านด้วยกัน เพราะเห็นว่าไหนๆ สามีก็สร้างเรื่องไปแล้ว ตลอดเวลาที่เข้ามาอยู่เป็นครอบครัวใหญ่เธอก็ถูกเมนิลาลูกของเปรมนภาแกล้งและกรอกหูเธอทุกวันว่าเธอคือลูกเมียน้อย

คราแรกเธอก็ไม่ได้ตอบโต้เพราะไม่เข้าใจ แต่พอจะรู้เรื่องทุกอย่างเธอก็อดไม่ได้ที่จะทะเลาะกับพี่สาวต่างแม่จนถึงขั้นลงไม้ลงมือ และสุดท้ายลูกชังอย่างเธอก็ต้องถูกพ่อทำโทษอยู่คนเดียว

แม่ของเธอเห็นว่าหากปล่อยให้เธอและเมนิลาอยู่ร่วมบ้านกันต่อไปคงต้องถูกตีไม่เว้นวันแน่ จึงเลือกที่จะส่งเธอไปอยู่กับยายที่ต่างจังหวัดและเรียนที่นั่นจนจบมหาวิทยาลัย

หลังจากเรียนจบเธอคิดว่าจะหางานทำและมาอยู่ด้วยกันกับแม่อีกครั้ง แต่ฝันก็สลายเพราะวันที่เธอจะไปฉลองเรียนจบกับแม่ ผู้ชายคนนั้น คนที่ชื่อรามินทร์...ก็มาพรากแม่ของเธอไปและพรากแสงสว่างของดวงตาเธอไปด้วย

เรื่องราวเลวร้ายเกิดขึ้นได้สองปีกว่าแล้ว เธอยังจำภาพที่แม่ของเธอมีเลือดอยู่เต็มหน้าได้ขึ้นใจ และวันนี้ผู้ชายคนนั้นก็กลับมากรีดแผลใจของเธอให้มันกว้างขึ้นกว่าเดิมอีกครั้ง โดยการเลือกให้เธอไปเป็นคู่ชีวิต โดยที่ไม่คิดเลยว่าเธอจะต้องเจ็บปวดทรมานใจมากแค่ไหน

อ่านต่อ

หนังสืออื่นๆ ของ ไรท์เกว

ข้อมูลเพิ่มเติม
บ่วงรักมาเฟียลวง

บ่วงรักมาเฟียลวง

โรแมนติก

5.0

“ออกไปให้พ้นจากชีวิตพราว คนอย่างคุณมันไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง” “ไม่ว่าจะยังไงผมก็ไม่ยอมปล่อยคุณไปจากชีวิตเด็ดขาด เพราะผมต้องการให้คุณเป็นเมียน้อยผมต่อไป” ตัวอย่างบางตอน “จะรีบไปไหนเรายังไม่ได้คุยกันเลย” “ปล่อย พราวไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ” สาวเจ้าพยายามสะบัดมือหนาที่น่าขยะแขยงหมายจะให้มันหลุดพ้นไปจากแขนของเธอ ทว่าคนที่มือเหนียวปานตุ๊กแกก็ไม่ยอมปล่อยแขนเธอให้หลุดมือไปง่ายๆ ไม่พอแค่นั้นเขายังรวบอุ้มเธอพาดบ่าแล้วเดินดุ่มไม่อายสายตาของคนที่อยู่ระแวกนี้แม้แต่น้อย หากเขาไม่อายเธอเองก็จะแหกปากร้องอย่างให้คนช่วยอย่างไม่อายเช่นกัน เพราะไม่อยากจะอยู่แนบชิดกับตะวันวาดแม้แต่นาทีเดียว “ช่วยด้วยค่า ไอ้บ้านี่มันลักพาตัวฉันค่า ช่วยด้วย...” ปากเล็กตะโกนร้องให้คนช่วย ในขณะที่มือน้อยฟาดกำปั้นทุบไปที่แผ่นหลังกว้างไม่ขาดช่วง “แหกปากไปเถอะไม่มีใครช่วยคุณ ที่นี่มีแต่คนของผมทั้งนั้น” ตะวันวาดยังคงเดินเยื้องย่างสบายอารมณ์จนไปถึงลานจอดรถ หลังจากนั้นเขาก็จับพราวจันทร์ยัดเข้าไปในรถตู้ที่นครินทร์จอดรอพวกเขาอยู่แล้ว “ทำชั่วกันเป็นขบวนการจริงๆ” นครินทร์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อพราวจันทร์สบถขณะมาถึงรถ ไม่รู้ว่าเจ้านายตนไปมีเรื่องอะไรกับหญิงสาวก่อนหน้า แต่เขาก็ต้องพยายามทำตัวให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ และทำหน้าที่ขับรถต่อไปตามที่เจ้านายสั่งเท่านั้น “ถ้าอยากกลับถึงกรุงเทพอย่างปลอดภัยผมขอให้คุณสงบปากสงบคำเอาไว้ดีกว่า” พูดจบตะวันวาดก็ปรับเบาะนอนสบายอารมณ์ พราวจันทร์หันไปมองคนที่นอนอยู่เบาะข้างๆ ด้วยสีหน้าแววตาไม่สบอารมณ์บวกกับความฉงนหนัก ไม่อยากจะเชื่อว่าตะวันวาดจะหลับตาลงได้ในขณะที่เธอยังคงกระวนกระวายใจเพราะความเผด็จการของเขา ท่าทางคงจะทำไม่ดีกับคนอื่นจนชินเป็นนิสัยถึงได้ทำไม่รู้ร้อนรู้หนาวได้เก่งในเวลาที่ต้องบังคับคนอื่น

ลวงรักเจ้าสาวบ้านไร่

ลวงรักเจ้าสาวบ้านไร่

โรแมนติก

5.0

คราแรกเข้ามาทำเป็นรักเพื่อผลประโยชน์ ทว่าความน่ารักอ่อนโยนของเธอก็ทำให้หัวใจที่ถูกทำร้ายจนเหี่ยวเฉากลับมามีความสดชื่นอีกครั้ง ชีวิตรักของธารดาวและแสนรักไม่ได้สวยงามดั่งใจที่หวัง เพราะแผนการร้ายที่ชายหนุ่มเริ่มต้นเอาไว้ มันย้อนกลับมาทำร้ายความสัมพันธ์ของพวกเขาจนไม่เหลือชิ้นดี เมื่อคำว่ารักจากลมปากชายหนุ่มกลายเป็นแค่คำหลอกลวงสำหรับหญิงสาวที่กำลังอุ้มท้องลูกของคนใจร้าย เธอจะจัดการชีวิตยังไงต่อไป ติดตามอ่านเรื่องราวของพวกเขาทั้งสองได้ในเรื่อง ลวงรักเจ้าสาวบ้านไร่ ได้เลยนะคะ เนื้อหาในนิยายไม่ว่าจะเป็นชื่อคนหรือสถานที่ล้วนเกิดจากจินตนาการ ไม่ได้มีเจตนาอ้างอิงถึงใครหรือสิ่งใด ขอทำความเข้าใจ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ติดตามการอัปเดตนิยายใหม่ๆ หรือพูดคุยกับไรท์ได้ที่ FB: ไรท์เกว นะคะ ธารดาวในชุดคลุมท้องสีชมพูหวานยืนโอบกอดหน้าท้องที่เพิ่งนูนออกมาเล็กๆ หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตาเพราะรู้สึกมีความสุขและทุกข์ใจไปในคราวเดียวกัน ไม่ได้อยากส่งพลังงานไม่ดีไปยังลูกน้อยในท้อง แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรเธอก็ไม่สามารถลืมความข่มขื่นใจใจที่เพิ่งเจอมาได้เลย “แม่ขอโทษนะลูก แม่จะพยายามเข้มแข็งให้เร็วที่สุด แม่สัญญา” ธารดาวนึกย้อนกลับไปในอดีตที่ผ่านมาไม่นานนัก ก่อนหน้านี้เธอและพี่ชายได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างมีความสุขในไร่แสงฟ้า ไร่ที่เป็นมรดกตกทอดมาจากยายของเธอ ชีวิตของเธอเป็นไปอย่างเรียบง่ายในวิถีชีวิตที่ชนบท จนกระทั่งมีใครบางคนเข้ามาในชีวิต เขาให้ทั้งความสุขที่เธอไม่เคยพานพบ และก็ให้ความทุกข์ระทมใจที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อนเช่นกัน

กลรักรณพีย์

กลรักรณพีย์

โรแมนติก

5.0

“อย่ามาแตะตัวฉัน” พลอยชมพูถอยห่างและส่งเสียงแข็งปรามอีกฝ่ายเมื่อเขากำลังยื่นมือหมายจะเชยคางของเธอ “อย่าหวงตัวไปหน่อยเลย เพราะถ้าคุณหวงตัวกับผม พ่อของคุณนั่นแหละจะเจ็บตัว” นี่หรือคนที่เธอเคยชื่นชมว่าเป็นสุภาพบุรุษ ตอนนี้เขาทำกับเธออย่างป่าเถื่อนและโหดร้าย เพียงเพราะต้องการที่จะใช้เธอเป็นเครื่องมือแก้แค้นพ่อของเธอ ผิดด้วยหรือที่เขาใจร้าย ในเมื่อเขาถูกกระทำให้เป็นแพะรับบาปว่าฆ่าพ่อตัวเองก่อน และเธอ...ก็เป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดที่เขาจะใช้ในการแก้แค้น เนื้อหาในนิยายล้วนเกิดจากจินตนาการของนักเขียน ไม่ได้มีเจตนาอ้างอิงถึงใครหรือสิ่งใด ขอทำความเข้าใจ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ประธานคนนี้สามีของฉัน

ประธานคนนี้สามีของฉัน

โรแมนติก

5.0

“ไม่ขายแล้วโว้ยนิยาย ขายตัวดีกว่า” เพราะคำที่ตะโกนออกไปในตอนที่เมา เป็นผลพวงทำให้เธอได้ป่าวประกาศว่า “ประธานคนนี้สามีของฉัน” ในวันแต่งงาน เธอ นักเขียนนิยายที่เริ่มย่อท้อในการเป็นนักเขียน เพราะไม่ว่าจะทำยังไงเธอก็ไม่ประสบผลสำเร็จในเส้นทางนี้เสียที เธอนั่งดื่มคลายเครียดแล้วตะโกนว่าอยากขายตัวในขณะที่ไม่มีสติ... เขา ประธานผู้บริหารโรงพยาบาลเอกชนยักษ์ใหญ่ ผู้ที่เชื่อมั่นในรักแรกพบ ในเมื่อคนที่ถูกตาต้องใจเสนอขายตัวมาแล้ว มีหรือเขาจะไม่สนอง... เนื้อหาในนิยายล้วนเกิดจากจินตนาการ ไม่มีเจตนาอ้างอิงถึงใครหรือสิ่งใด ขอทำความเข้าใจ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ติดตามอัพเดตนิยายใหม่ๆ หรือพูดคุยกับไรท์ได้ที่ FB: ไรท์เกว

Amore โซ่รักซ่อนสายใย

Amore โซ่รักซ่อนสายใย

โรแมนติก

5.0

“จำเอาไว้ ถ้าคุณมีลูกเมื่อไหร่ วันนั้นผมจะพรากลูกคุณไปให้ไกลแสนไกล คุณจะต้องเจ็บปวดทรมานเจียนตาย ให้สาสมกับที่เข้ามาหลอกลวงผม” เพราะคำประกาศิตนี้เธอถึงให้เขารู้เรื่องลูกไม่ได้ ชื่อตัวละคร ชื่อสถานที่ และเนื้อหาในนิยายล้วนเกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ไม่ได้มีเจตนาอ้างอิงถึงใครหรือสิ่งใด ขอทำความเข้าใจ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ติดตามการอัพเดตนิยายใหม่ๆ หรือพูดคุยกับไรท์ได้ที่ FB: ไรท์เกว ตัวอย่างบางตอน เจ้าเอยเดินหน้าเศร้ามายืนอยู่ที่หน้าห้องทำงานของมานูแอล เธอยืนถอนหายใจครู่หนึ่งก่อนที่จะตัดสินใจเคาะประตู ก๊อก ก๊อก ก๊อก เธอเคาะประตูเรียบร้อยก็เปิดประตูเดินก้มหน้าก้มตาเข้าไปด้านใน “ไปไหนมา” เสียงแข็งที่เอ่ยทักทายทำเข้าเอยเริ่มกำมือกันแน่น ประหม่ากับเรื่องที่จะพูดกับมานูแอลพอสมควร “เอยขอยืมเงินคุณสักห้าหมื่นได้ไหมคะ แล้วเอยจะรีบหามาคืนค่ะ” เธอไม่อยากลงรายละเอียดว่าจะเอาเงินไปจ่ายค่ารักษาของพ่อ เดี๋ยวจะถูกมองสิ่งที่เธอต้องการจากเขาก็มีเพียงแค่เงินเท่านั้น “หึ่...” มานูแอลละสายตาจากการมองหน้าจอไปแพดในมือ เขาสบถในลำคอเสมือนกำลังเยาะเย้ยตัวเองและหญิงสาวไปพร้อมๆ กัน เขารู้ความจริงเรื่องที่เธอเข้ามาในชีวิตจเขาเพราะเงินไม่เท่าไหร่ วันนี้หญิงสาวก็แบกหน้ามาขอให้เขาช่วยเหลือเรื่องเงินอย่างหน้าไม่อาย “ผมไม่ให้ยืม แต่ผมจะให้เป็นค่าตัว แค่คุณนอนอ้าขาให้ผมระบายอารมณ์ ผมจะให้คุณครั้งละสองหมื่น” สิ้นเสียงของมานูแอเสมือนมีก้อนอะไรแข็งๆ ติดอยู่ที่คอของเจ้าเอย เธอกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ทั้งยังต้องพยายามกลั้นน้ำตาเพราะรู้ตัวว่ากำลังถูกดูถูกค่าความเป็นคน แต่ยังไงเธอก็ต้องยอม “ครั้งนี้ผมจะให้ห้าหมื่นตามที่คุณขอก็แล้วกัน อีกสองชั่วโมงผมจะเข้าไปที่ห้องนอนคุณก็จัดการตัวเองให้เรียบร้อยก็แล้วกัน” เจ้าเอยพยักหน้าน้อยๆ รับคำของมานูแอล หลังจากนั้นจึงรีบหันหลังให้เขาและเดินออกไปจากห้องทำงานของชายหนุ่ม เพราะไม่อยากให้เขาได้เห็นน้ำตาจากความอ่อนแอของเธอ

Relazione เจ้าหัวใจสายใยรัห

Relazione เจ้าหัวใจสายใยรัห

โรแมนติก

5.0

“เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจค่ะ แต่ม่อนไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ อยู่แล้วค่ะ หัวใจของเค้าเป็นของม่อนมาตั้งแต่แรก แค่ตอนนี้กำลังล่องลอยไม่รู้จุดหมาย แต่ม่อนจะตามหัวใจของเค้ากลับมาอยู่ที่ม่อนเหมือนเดิมให้ได้ค่ะ” เนื้อหาในนิยายล้วนเกิดจากจินตนาการไม่ได้มีเจตนาอ้างอิงถึงใครหรือสิ่งใด ขอทำความเข้าใจ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ติดตามอัพเดตนิยายใหม่ๆ หรือพูดคุยกับไรท์ได้ที่ FB: ไรท์เกว ตัวอย่างบางตอน “แผล...แอล” หญิงสาวรีบพลิกตัวชายหนุ่มเพื่อดูรอยแผลเป็นตรงหัวไหล่ข้างซ้ายของเขา รอยแผลของเขายังอยู่ เธอคิดไม่ผิดจริงๆ ว่ายังไงเขาก็คือแอลคนรักของเธอ “ผมไม่ใช่แอล” ลอเลนโซพลิกตัวกลับมาพูดกับหญิงสาวเสียงเข้ม อันที่จริงเขาตื่นก่อนเธอนานแล้วและสามารถออกไปจากบ้านของเธอได้แต่ไม่คิดจะทำ เพราะอยากจะรู้เท่านั้นว่าหากเธอตื่นมาเจอเขาอยู่ข้างๆ จะมีปฏิกิริยาอย่างไร “ถ้าไม่ใช่ แล้วคุณมายุ่งกับฉันทำไม” หญิงสาวตวาดเสียงสั่นเพราะโมโหที่เธอจับเขาได้ขนาดนี้ยังจะมาปฏิเสธหน้าด้านๆ มือเรียวกำหมัดกันแน่น ดวงตาคู่สวยเริ่มมีน้ำตาคลอจ้องมองค้อนคนข้างกายไม่วางตา “ผมเป็นผู้ชาย คุณเสนอมาผมก็แค่สนองไปก็เท่านั้น อ่อ... ถ้าติดใจครั้งหน้าผมก็น่าจะแอบมาเจอคุณได้” “อย่ามาดูถูกฉันนะ” “ก็คุณ...ทำตัวให้ผมดูถูกเอง ถ้าไม่อยากถูกผมมองอย่างดูถูกอีก ก็อยู่ให้ห่างผมเข้าไว้เข้าใจใช่ไหม” เขายื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหูของคนที่กำลังมีน้ำตาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ออกไปจากบ้านฉัน อ๊าย... ฮือๆๆๆ...” ม่อนไหมผลักใบหน้าลอเลนโซเต็มแรง เธอกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บใจและฟุบหน้ากอดเข่าร้องสะอึกสะอื้นไม่ยอมเงยหน้ามองความเป็นจริง

หนังสือที่คุณอาจชอบ

เกิดใหม่ในฐานะคุณหนูตระกูลพาน

เกิดใหม่ในฐานะคุณหนูตระกูลพาน

Zuey

จะมีสิ่งใดน่าทุกข์ใจไปมากกว่าการถูกคนในครอบครัวรังเกียจภายหลังจากมารดาเสียชีวิตเด็กน้อยอายุห้าขวบต้องพยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอดพร้อมกับน้องสาวที่พึ่งลืมตาดูโลกอีกทั้งน้องชายฝาแฝดที่พึ่งเกิดมายังถูกพรากไป หลี่อันหนิง เด็กสาวผู้เกิดมาพร้อมกับโชคชะตาที่ไม่เหมือนผู้ใดนอกจากต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดจากคนในครอบครัว ตลอดชีวิตนางยังไม่เคยได้รับอุ่นไอจากผู้เป็นบิดาที่ยังเหลืออยู่ จนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายของชีวิต นางก็ยังไม่รู้เลยว่าเหตุใดสวรรค์ถึงได้กำหนดชะตาชีวิตเช่นนี้ให้กับตน เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เด็กสาวพบว่าตนเองกลับมายังอดีตในช่วงเวลาที่ทุกอย่างสามารถแก้ไขได้ พร้อมกับความสามารถที่ไม่มีมนุษย์คนไหนทำได้เหมือนอย่างนาง หลี่อันหนิงได้เริ่มวางแผนแก้แค้นให้กับตนและช่วยเหลือน้องทั้งสองมิให้มีชะตากรรมดั่งชาติที่แล้ว ************************************************************ “ท่านแม่!! ท่านแม่!! ตื่นสิเจ้าคะ นอนที่นี่ไม่ได้นะเดี๋ยวจะไม่สบายเอา” ร่างเล็กแกรนแกะเอาเสื่อที่ห่อม้วนร่างของมารดาออก ก่อนจะเขย่ากายที่เย็นชืดไปนานแล้วของนาง ทว่าในระหว่างที่สายฝนกำลังเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงร้องแผ่วเบาราวกับลูกแมวน้อยก็ดังขึ้น หลี่อันหนิงมองไปยังช่วงขาของมารดาเห็นบางสิ่งกำลังขยับไหว นางจึงเลิกชุดสีขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตของมารดาขึ้น บัดดลร่างเล็กของเด็กทารกที่กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดก็ปรากฏแก่สายตา ด้วยสัญชาตญาณ เด็กน้อยในวัยห้าขวบรีบถอดเสื้อคลุมด้านนอกอันเปียกชื้นไปด้วยละอองน้ำฝนออกมาห่อร่างเล็กของน้องสาวเอาไว้ ส่วนตนเองก็เอาแต่เอ่ยพึมพำว่า ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร พี่สาวจะดูแลน้องเอง หลี่อันหนิงกอดเด็กทารกเอาไว้ในอ้อมแขน ใช้ร่างกายเล็กจ้อยของตนกำบังลมฝนให้น้องน้อยอย่างกล้าหาญ ******************************************************** ร่างเล็กนั่งตากฝนอยู่บนเขาเป็นเวลาเนิ่นนาน เพราะหาหนทางกลับเรือนเฉกเช่นผู้ใหญ่ไม่ได้ กายของเด็กน้อยเริ่มสั่นสะท้านเสียงฟันของนางกระทบกันดังกึกกัก ก่อนสติสุดท้ายของเด็กหญิงจะดับวูบไป หลี่อันหนิงคล้ายมองเห็นมารดาของตนที่นอนอยู่เบื้องหน้าลุกขึ้นมาตระกองกอดนางเอาไว้แนบอก ก่อนกระซิบน้ำเสียงอ่อนโยนว่า ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร แม่อยู่นี่แล้ว เสียงเพลงกล่อมเด็กที่มารดาเคยร้องกล่อมตนยามค่ำคืนยังคงดังก้องประทับในโสต หลี่อันหนิงหลับไปทั้งรอยยิ้มโดยไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นต่อจากนั้น

พระชายาสารพัดพิษ

พระชายาสารพัดพิษ

เกาะครีต

"นางเป็นบุตรีผู้สูงศักดิ์ของฮูหยินเอกของจวนเสนาบดี นางมีหน้าตาโดดเด่น ทั้งอ่อนโอนและมีน้ำใจไมตรีต่อผู้อื่น แต่... นางทำดีต่อป้าของนาง นางกลับฆ่าแม่ของนางตาย นางรักเอ็นดูน้องสาวของนาง แต่น้องสาวกลับแย่งสามีของนางไป นางคอยสนับสนุนและดูแลสามีของนางอย่างสุดหัวใจ แต่สามีกลับทำให้นางตายทั้งกลม...ตระกูลฝ่ายมารดาของนางก็ถูกประหารชีวิตทั้งตระกูลด้วย นางตายตาไม่หลับและสาบานว่าหากมีชาติหน้า นางจะไม่เมตาตาต่อใครอีก ใครก็ตาม กล้ามาทำร้ายข้า ข้าจะล้างแค้นด้วยชีวิตทั้งตระกูลของพวกเจ้า เมื่อเกิดใหม่อีกครั้ง นางอายุได้สิบสี่ปี นางสาบานว่าจะต้องเปลี่ยนชะตากรรมและแก้แค้นชาติก่อน ป้านางใจ้ร้าย นางจะใจร้ายกลับยิ่งกว่านาง นางคิดจะได้ครองตำแหน่งฮูหยินงั้นเหรอ บอกเลยไม่มีทาง! ส่วนน้องสาวชอบผู้ชายชั่ว ๆ นักไม่ใช่หรือ ได้!ข้าจะยกให้เลย ส่วนชายชั่วนั่น ข้าจะทำให้เจ้าไม่สามารถมีทายาทได้อีกตลอดทั้งชาติ!แต่ข้าจะแก้แค้น เหตุใดเจ้าต้องมาช่วยข้าด้วย?"

ชายาข้าเป็นหมอนิติเวช

ชายาข้าเป็นหมอนิติเวช

เกาะครีต

วิญญาณแพทย์นิติเวชที่มีชื่อเสียงในศตวรรษที่ 21 ได้เข้ามาอยู่ในร่างคุณหนูของจวนเสนาบดีอย่างบังเอิญ ผู้คนกล่าวหาว่านางไม่เชี่ยวชาญด้านการแพทย์และทำให้บุตรชายของแม่ทัพตาย ด้วยเหตุนี้ฮ่องเต้ต้องการฆ่านางเพื่อให้คำอธิบายกับแม่ทัพ! ผู้คนกล่าวหาว่านางเป็นคนหยิ่งยโสและเจ้ากี้เจ้าการ ทุกคนเกลียดนาง และครอบครัวของนางต้องการไล่นางออก! ผู้คนกล่าวหาว่านางเป็นคนเลวทรามและไร้ความปรานี วางยาน้องสาว และพ่อของนางต้องการโบยนางจนตาย! ในความเป็นจริงหากอยากจะกล่าวหาผู้ใดสักคน มันก็หาข้ออ้างได้ทั่ว แต่นางเป็นคนไม่ยอมใคร นางผอมบางนางหนึ่งปลุกปั่นโลกด้วยความสามารถอันทรงพลังตนเอง ท่านอ๋องกล่าวว่า หากได้เจ้ามาครอบครอง ข้ายอมทรยศทุกคนในโลก นางกล่าวว่า เพื่อท่าน ต่อให้ทุกคนในโลกเกลียดข้า ข้าก็ยอม

บท
อ่านเลย
ดาวน์โหลดหนังสือ
กรงรักรามินทร์ กรงรักรามินทร์ ไรท์เกว โรแมนติก
“เขาพรากแม่ของเธอไปยังไม่พอ ยังมาพรากอิสระของชีวิตโดยการให้เธอแต่งงานกับเขาอีก ดวงตาของเธอ...มองไม่เห็น เพราะผลพวงจากการเกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น อุบัติเหตุที่พรากแม่ของเธอไปตลอดกาล หากเป็นไปได้เธอก็อยากจะจากโลกนี้ไปพร้อมกับแม่ จะได้ไม่ต้องมาถูกคนเป็นพ่อบังคับให้แต่งงานกับคนที่พรากชีวิตแม่ของเธอไป เพราะต้องการเงินมาใช้หนี้ นิยายเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของผู้เขียนไม่ได้มีเจตนาจงใจอ้างอิงถึงใครหรือสิ่งใด ขอทำความเข้าใจ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ พูดคุยและติดตามอัพเดตนิยายเรื่องใหม่ๆ ได้ที่ FB: ไรท์เกว”
1

บทที่ 1 บังคับแต่งงาน

13/04/2024

2

บทที่ 2 แต่งกับน้องสาวแฟนเก่า

13/04/2024

3

บทที่ 3 เสียดาย

13/04/2024

4

บทที่ 4 จูบแรก

13/04/2024

5

บทที่ 5 เร่าร้อนที่สุด

13/04/2024

6

บทที่ 6 งานแต่งงาน

13/04/2024

7

บทที่ 7 ดื้อด้าน

13/04/2024

8

บทที่ 8 โรคจิต

13/04/2024

9

บทที่ 9 ผู้มีพระคุณ

13/04/2024

10

บทที่ 10 อาบน้ำด้วยกัน

13/04/2024

11

บทที่ 11 ตัดขาด

13/04/2024

12

บทที่ 12 หวงเมีย

13/04/2024

13

บทที่ 13 ขอโทษ

13/04/2024

14

บทที่ 14 ลองให้โอกาส

13/04/2024

15

บทที่ 15 ขอมีความสุขบ้าง

13/04/2024

16

บทที่ 16 คิดถึงทั้งวัน

13/04/2024

17

บทที่ 17 ครางหวาน

13/04/2024

18

บทที่ 18 เหตุผลแอบแฝง

13/04/2024

19

บทที่ 19 ความจริง

13/04/2024

20

บทที่ 20 เอาเหลนไปฝาก

13/04/2024

21

บทที่ 21 ข่าวร้าย

13/04/2024

22

บทที่ 22 ถูกปั่นหัว

13/04/2024

23

บทที่ 23 เพื่อลูก

13/04/2024

24

บทที่ 24 ตอนจบ

13/04/2024