ผัวอยากให้ท้องกับหลานๆ

ผัวอยากให้ท้องกับหลานๆ

ตอน ไม่ท้องก็ไม่ได้มรดก

ภายในบ้านหรูเนื้อที่สิบไร่ใจกลางเมืองใหญ่ ธิดาอาศัยอยู่กับครอบครัวของสามีซึ่งทั้งหมดมีกันอยู่เจ็ดคน คือคุณหญิงแววตาแม่ของสามี สกุล สามีของธิดา และหลานชายอีกสี่คน

ด้วยว่าหลานทั้งสี่ชายเสียพ่อกับแม่ไปตั้งแต่ตอนเครื่องบินตกเมื่อหลายปีก่อน คุณหญิงแววตาจึงส่งเสียเลี้ยงดูพวกเขาต่อ

คุณสกุลสามีรักก็ทำงานแทบจะเจ็ดวันต่อสัปดาห์เพราะต้องดูแลธุรกิจโรงเหล็กต่อซึ่งเป็นธุรกิจสืบทอดของตระกูล ส่วนธิดาเป็นแม่บ้านเต็มเวลาที่มีหน้าที่ดูแลคุณหญิงและอาหารการกินของทุกคนในบ้าน

พรรคหลังมานี้แม่สามีป่วยอิดๆออดๆต้องเข้าโรงพยายาลเป็นว่าเล่น หล่อนบ่นอยากได้หลานสาวซักคนกับธิดาอยู่ตลอด แถมยังขู่กำชับกับลูกชายว่าถ้ามีลูกสาวไม่ได้หล่อนจะไม่ยกสมบัติให้เขากับธิดาเลยซักแดง หนักเข้าก็ขู่ว่าจะเอาเงินและบริษัทกับบ้านขายทอดตลาดแล้วบริจาคให้มูลนิธิเพื่อเด็กกำพร้า

ณ. โรงพยาบาลเอกชนชั้นหนึ่งของประเทศ

หญิงสาววัยกลางคนกำลังนั่งกุมมือตัวเองอยู่หน้าห้องผู้ป่วย เธอตื่นมาส่งแม่ผัวแต่เช้าเพราะหล่อนแน่นหน้าอกและหายใจไม่ออก

ถึงจะย่างเข้าวัยสามสิบต้นแล้วธิดายังดูอ่อนกว่าวัยมากเพราะไม่เคยทำงานหนัก ใบหน้าของเธอสวยแบบคุณหนูผู้ดี ผิวพรรณเกลี้ยงเกลาหาตำหนิใดบนร่างกายไม่ได้เลย หุ่นก็เพรียวสวยโค้งเว้าแบบนางแบบ หน้าผากโหนกแบบคนมีโหงวเฮ้งดี ปากนิดจมูกหน่อย ตาโต

ทว่าตอนนี้คิ้วดกคมของคนสวยกำลังขมวดชนกันขณะปากเรียวบางสีชมพูขมุบขมิบ

"หรือว่าคุณแม่จะทำพินัยกรรมไว้แล้วจริงๆว่าจะยกมรดกทั้งหมดบริจาค" สาวสวยพึมพำขณะนั่งกุมมือตัวเองที่สั่นเทาไว้บนตัก

"ธิดา" หนุ่มใหญ่ในชุดสูทดำเดินมาด้วยความร้อนรน เขาออกจากประชุมเช้าที่บริษัทก็รีบขับรถมาหาคุณแม่ที่ยังอยู่ในห้องตรวจ เขาเขย่าแขนภรรยาคนสวยที่มัวแต่เหม่อก้มมองพื้น

"แม่เป็นยังไงบ้างธิดา"

"คุณคะ แม่ยังตรวจอยู่ค่ะ เห็นว่าแน่นหน้าอก" ภรรยาสาวลุกยืนและตอบสามีรัก เธอปรี่เข้ามากอดแขนเสื้อสูทของเขาแล้วยืนเขย่งเท้ากระซิบหูถามต่อ

"หรือว่าที่คุณหญิงแม่ขู่จะเป็นเรื่องจริงคะ"

"จริงสิ ผมถามทนายมาแล้ว ยัดใต้โต๊ะไปหกแสนถึงได้คำตอบ" สามีเอ่ยเสียงดัง

"ชู่วส์! ๆ ๆ ในนั้นเขียนว่าไงคะ" ธิดาเอานิ้วชี้จุ๊ที่ปากและถามสามีต่อ

"แม่ลงไว้ว่าจะยกมรดกทั้งหมดให้หลานสาว หากไม่มีหลานผู้หญิงแล้วหลังแม่ตายให้ยกสมบัติทั้งหมดบริจาค ทั้งบ้าน ที่ดิน และบริษัท"

"ห๊ะ! หมดเลยเหรอคะ"

อือ! สามีพยักหน้าตอบอย่างคอตก

"งั้นฉันว่าช่วงนี้คุณลาพักร้อนซักเดือนแล้วเรามาตั้งหน้าตั้งตามีลูกกันเถอะค่ะ เรื่องที่บริษัทแต่งตั้งผู้จัดการซักคนช่วยงานไปก่อนก็ได้"

เมียรักเอ่ยและเขย่าแขนสามีจนเสื้อสูทยั

"แต่" สกุลเกาหัว

"ตอนนี้เรื่องที่บ้านมันหนักแล้วนะคะ มรดกต้องมาก่อน ขืนไปบริหารแล้วต้องขายบริษัททิ้งแล้วจะได้อะไรคะ ไม่ต้องทำมันแล้วงาน มาทำลูกนี่" ธิดายืนเขย่งเท้าเป่าลมปากใส่หน้าผัว

"ไม่ใช่อย่างนั้น" สามีตอบและเสยผมหน้าที่ปลิวเพราะลมปากเมียสาวคนสวย

"แล้วอะไรคะที่คุณกลัว ไหนพูดมาซิ" ธิดาถอยหลังและยืนกอดอกมองตาสามี

"แต่ผมเป็นหมันรึเปล่าน่ะสิ ที่ผ่านมาเราทำกันกี่ปีแล้ว ไม่ว่าจะลูกชายหรือลูกสาวก็ไม่ได้ซักคน" สามีโพล่งออกมาอย่างอัดอั้น จู่ๆพยาบาลในห้องตรวจก็เปิดประตูออกมาด่า

"คุณคะ เบาเสียงค่ะ ถ้าเบาไม่ได้ก็กรุณาลงไปรอข้างล่างนะคะ"

ปั่ง! พยาบาลเอ่ยแล้วปิดประตูกระแทกใส่

"งั้นเราไปตรวจกันเถอะนะคะ ฉันอาจเป็นฝ่ายมีลูกยากก็ได้"

"อือ! ก็ดี ไปตอนนี้เลย ไม่ว่าจะเป็นที่ใครหมอก็คงช่วยหาทางออกได้" สามีตอบและบีบมือน้อยของเมียคนสวยลงลิฟท์ไปชั้นล่าง

หลังจากเข้าห้องตรวจได้ชั่วโมงกว่าๆคุณหมอก็เอ่ยกับคู่สร้างคู่สมที่เหมาะกันราวกับกิ่งทองใบหยกว่า

"หมอเสียใจที่ต้องบอกว่าคุณผู้ชายไม่สามารถมีลูกได้นะครับ"

"ห๊ะ" ธิดาตาค้าง

"ผะ ผม ผมเป็นหมันหรือครับ" สกุลปากสั่น พูดผิดๆถูกๆ

"จะเรียกอย่างนั้นก็ได้ครับ" หมอยิ้มแห้งก่อนตอบ

"คุณหมอครับ ช่วยผมด้วยนะครับ ช่วยให้ผมมีทายาทได้ทีครับ" สามีทรุดลงมาคุกเข่ากับพื้นและเงยหน้าอ้อนวอนหมอ ธิดาเองก็ทำหน้าเหวอเพราะสามีเธอเก่งกาจในทุกด้านจนไม่เคยต้องก้มหัวให้ใครเลย

"มันไม่ได้จริงๆครับคุณผู้ชาย มีเงินล้นฟ้าก็ช่วยไม่ได้ครับ แต่เราผสมเทียมให้ได้นะครับ" หมอตอบ

"ใช้น้ำเชื้อคนอื่นหรือคะ ไม่นะ" ธิดาถามกลับ

"ครับ"

ปั่ง! สามีลากแขนเมียรักเดินออกห้องแล้วปิดประตูกระแทกใส่หน้าหมอ

ทั้งสองจับมือกันออกมาอย่างคอตก ก้มหน้ามองเท้ากันและกันและเดินอย่างไร้จุดหมาย

"ถ้าใช้น้ำคนอื่น ไม่ได้แน่ แต่ว่ามันต้องมีทางออกสินะ" สามีดีกรีนักธุรกิจใหญ่ไฟแรงเอ่ยขณะเอามือลูบหนวดเคราแข็งสั้นบนคางตัวเอง

"หวังว่าคุณหญิงแม่จะอยู่นานพอจนคุณคิดออกนะคะ" ธิดาเอ่ยและเอียงแก้มพิงไหล่สามี

"เดี๋ยวนะ น้ำเชื้อคนอื่นไม่ได้ ลูกออกมาหน้าแปลกหรือโดนตรวจพินัยกรรมก็เป็นโมฆะ แต่ ๆ ๆ" สามีเอ่ย

"ก็นั่นแหละค่ะ คุณจะพูดอะไรคะ" ธิดาชักจะอารมณ์เสีย

"แล้วถ้าคุณมีอะไรกับคนในบ้านล่ะ ผมมีหลานชายตั้งสี่คนแน่ะ ยังไงให้ตายพวกเขาก็สายเลือดเดียวกันกับผมและพี่ชายผม งานนี้ลูกสาวเราได้มรดกไปเต็มๆ เยส"

สามีเอ่ยและชูกำปั้นชกลม เขาดีอกดีใจโดยไม่ถามเมียซักคำว่ายินดีจะร่วมหลับกับหลานไหม หรือคนไหน

"จะบ้าเหรอคุณ หลานคุณยังเด็ก" ธิดาหยิกแขนสามีบิดริ้วจนเขียวช้ำ เสื้อสูทยับยู่ยี่คานิ้ว

โอ๊ย! ๆ ๆ "พวกเขายี่สิบกันหมดแล้วนะ เด็กอะไร คิดเสียว่าทำเพื่อตระกูลเราไง หรือว่าคุณจะบ้าตามคุณแม่" สามีเอ่ย

"ฉันไม่ยอมบริจาคมรดกทั้งหมดหรอก แต่" ธิดากอดอกเดินก้มหน้า

"แต่อะไร คนกันเองทั้งนั้น คุณไม่ได้มีชู้ซักหน่อย คิดเสียว่าทำเพื่อครอบครัวนะ เพื่อลูก เพื่อผม เพื่อหลานด้วย ค่อยแบ่งมรดกให้พวกเขา ดีกว่าขายทิ้งไม่ใช่เหรอ" สามีเอ่ย

"แต่ฉันอายนะ จะให้ไปมีอะไรกับพวกเขาได้ยังไงตั้งสี่คน" เมียรักเอ่ยและเอามือทาบแก้มที่แดงฉ่ำ รู้สึกแปล๊บๆในอกเมื่อหน้าหลานรักแต่ละคนผลัดกันลอยเข้ามาในหัว ซักพักก็เสียวหวิวๆในท้องน้อยเหมือนตอนนั่งรถแล้วตกหลุมก็ไม่ปาน

"เถอะน่ะ เลือกคนไหนก็บอก คืนนี้ผมจะไปคุยกับพวกเขาให้ คุณน่ะไม่ต้องอาย แต่งตัวสวยๆแล้วนอนรอก็พอ นะครับนะที่รัก"

สกุลเอ่ยและเอามือลูบหัวจับคางเมียสาวคนสวย

"แล้วพวกเขาจะยอมไหมคะคุณนี่ มีแฟนกันหมดแล้วมั้ง" ธิดายืนบิดเอว แค่นึกตามแผนการณ์ร้ายของสามีขณะยืนหนีบขาแน่นก็ร้อนผ่าวที่ร่องสวาทเสียแล้ว

"โห คุณสวยขนาดนี้ มีหรือผู้ชายหน้าไหนที่ไม่อยากจะเอาคุณ บอกแล้วไงผมคุยเอง"

"แต่มันต้องคืนนี้เลยเหรอคะ ฉันยังไม่พร้อมไหมล่ะ"

"แล้วคุณคิดว่าแม่ผมจะอยู่อีกนานไหมล่ะ" สามีหันซ้ายหันขวาแล้วก้มกระซิบหู

"อือ! ก็ได้ค่ะ ไม่ได้แช่งคุณหญิงแม่นะคะ แต่ฉันพร้อมก็ได้ค่ะ" เมียรักยืนเขย่งเท้ากระซิบหูสามี