มนตราวังนาคินทร์ PWP

สลับรักยัยเลขาฝาแฝด

มะนาวสีชมพู

เรื่อง สลับรักยัยเลขาฝาแฝด โปรย...หญิงสาวฝาแฝด ที่พบกันโดยบังเอิญ พวกเธอเกิดความสงสัยแล้วอยากจะหาความจริงกับเรื่องนี้ คนหนึ่งเก่งฉลาด อีกคนน่ารักเรียบร้อย แนะนำตัวละคร กัญญารัตน์ วัชรจิรกุล (กรีน) อายุ 26 ปี ลูกสาวคนเดียวของคุณภูมิพัฒน์ กับ คุณศิริวรรณ เรียนจบมาจาก เยอรมัน แต่ด้วยที่ว่าเธอเป็นลูกสาวคนเดียว จึงต้องมาเรียนรู้งานในไร่กาแฟ ตอนแรก เธอก็อยากจะไปหาประสบการณ์ ในสิ่งที่ตัวเองเรียนมา แต่ก็ถูกผู้เป็นมารดาขอร้องให้มาช่วยงานคุณพ่อซะก่อน เพราะพ่อของเธอก็อายุมากแล้ว เธอจึงยอมมาเรียนรู้งานในไร่กาแฟ ไร่ที่ทำให้เธอ ได้ไปเรียนเมืองนอก ไร่ที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของครอบครัวเธอ และตอนนี้เวลาก็ผ่านมาเกือบปีแล้ว เธอได้มาทำงานแทนผู้เป็นบิดา ได้เต็มตัวแล้ว เธอมีเพื่อนที่สนิทคนหนึ่งชื่อ อคิณ เป็นเจ้าของไร่ชา ที่อยู่ติดกับไร่กาแฟของเธอ เควิน เตชะวงศ์วรากุล (คุณเค) อายุ 35 ปี นักธุรกิจหนุ่มหล่อ เป็นผู้ชายที่สาวๆ ต่างหมายปอง เขาทั้งหล่อ ทั้งรวย ก็ไม่แปลกที่จะมีสาวๆ เข้ามาหา "ผมเป็นผู้ชายนะครับ มีผู้หญิงมาทอดสะพานให้ถึงที่ ผมก็ต้องเป็นสุภาพบุรุษหน่อยสิครับ จะปล่อยผ่านได้ยังไง ผมขึ้นเตียงกับพวกเธออยู่บ่อยครั้ง แต่ทุกคนผมก็จะตกลงกับพวกเธอว่าไม่มีการผูกมัดใดๆ ทั้งสิ้น แฟนเหรอ...ผมไม่คิดจะมีหรอก แค่งานก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว ขออยู่แบบโสดๆ แบบนี้ดีกว่า อีกอย่างผู้หญิงพวกนั้นเข้ามา ก็เพราะเงินของผมทั้งนั้น เวลาที่ผมนอนกับพวกเธอแต่ละคน ผมไม่ได้เอาฟรีๆ หรอกนะครับ ผมจ่ายหนักทุกครั้ง ส่วนยัยเลขาของผมก็งั้นๆ ผมไม่เคยคิดอะไรกับเธอ ถึงเธอจะสวย เธอเป็นคนวางตัวดี คนดีอย่างผมไม่กินไก่วัดหรอกครับ เธอทำงานกับผมมาสามปี ทำงานก็พอใช้ได้ก็ทั่วๆไป ไม่ได้มีอะไรโดดเด่น ไม่ใช่ว่าเธอทำงานไม่ดีนะครับ แต่มาตรฐานของผมคงจะสูงไป" กัญญาณี วรกฤตติกา (แกรนด์) อายุ 26 ปี หญิงสาวตัวเล็กผิวขาวตาโต ขนตายาว เธอเป็นคนหน้าตาดีคนหนึ่ง เธอทำงานเป็นเลขาให้เควินมาสามปี เธอเป็นผู้หญิงเรียบร้อย อ่อนหวาน ไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใคร พูดน้อย ตั้งใจทำงานและเธอก็ทำงานของเธอได้เป็นอย่างดี ไหนจะงานราษงานหลวง แล้วแต่บอสของเธอจะสั่ง และเธอก็เบื่อชีวิตในเมืองหลวงมาก เมืองที่มีแต่ความแออัด รีบเร่ง วุ่นวาย รถก็ติดอากาศก็มีแต่มลพิษ แล้วก็งานเลขาที่มีเจ้านายเจ้าชู้ เข้มงวด เนียบ ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า เธออยากใช้ชีวิตที่สงบสุข ท่ามกลางธรรมชาติ เป็นชีวิตที่เธอใฝ่ฝัน อคิณ ทวีทรัพย์ธาดา (คิณ) อายุ 26 ปี "ผมอคิณ เจ้าของไร่ชา อายุอานามก็พอๆ กับกรีนนั่นแหละครับ เพราะผมกับกรีนเป็นเพื่อนกัน เราเรียนมาด้วยกัน พอโตมา เราก็สนิทกันเหมือนตอนเด็กๆ นั่นแหละครับ พูดถึงเพื่อนผม ความอ่อนหวานสักนิดก็ไม่มี ทำงานก็อย่างกับผู้ชาย แถมมันยังดุมากอีกด้วย เวลามันดุลูกน้องที่ทำงานผิดพลาดนะ ผมนี่ขนลุกเลย ถ้าผมเอามันมาเป็นเมียนะ ผมได้แม่เพิ่มมาอีกคนนึงแน่ ฮึ้ยยยย!! แค่คิดก็ขนลุก แต่ผู้ใหญ่นี่สิครับ รวมถึงไอ้น้องเวรของผมด้วย อยากได้เธอมาเป็นสะใภ้ แต่ผมไม่เล่นด้วยหรอกครับ ขอเป็นเพื่อนกับมันแบบนี้ไปนานๆ ดีกว่า" บทนำ ณ ไร่กาแฟที่เป็นบ้านเกิดของหญิงสาวที่มีนามว่ากรีน เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กผิวขาว หน้าตาน่ารัก ผมยาวรูปร่างทะมัดทะแมง เธอทำงานในไร่ ได้เหมือนคนงานคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ เธอทั้งสวยและเก่งแถมยังฉลาด พูดจาฉะฉาน กำลังเดินตรวจงานในไร่ ไร่ที่ผู้เป็นบิดาสร้างไว้ให้กับลูกสาวเพียงคนเดียวของท่าน ที่ท่านเลี้ยงมาตั้งแต่ตัวเล็กๆ กรีนเธอเป็นผู้หญิงเก่ง ถึงตัวเธอจะเล็กแต่เธอก็สู้งาน ทำงานในไร่ได้เสมือนกับลูกน้องของเธอทุกคน แต่ถึงอย่างนั้นด้วยความที่เธอเรียนจบจากต่างประเทศมา เธอก็อยากจะมีประสบการณ์ในการทำงานที่เธอได้ศึกษาเรียนรู้มา ที่ไม่ใช่ไร่ของเธอ เธอเรียนด้านบริหารธุรกิจ และยังพูดได้ตั้งหลายภาษาด้วยความเก่งและหัวดีของเธอ ทำให้เธออยากจะลองไปใช้วิชาที่ได้ร่ำเรียนมา และในขณะเดียวกันก็มีผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนกับเธออย่างกับแกะมีนามว่า แกรนด์ เธออยู่เมืองหลวงของประเทศไทยตั้งแต่เกิด

โรแมนติก โคแก่กินหญ้าอ่อน โรแมนติก ความสัมพันธ์ในครอบครัวที่ซับซ้อน CEO

ดาวน์โหลดนิยายได้ที่ App

ครั้งแรกของผู้หญิง จำเป็นต้องมอบให้กับชายอันเป็นที่รักเท่านั้นหรือ？

วินาทีที่สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรง หลินซีก็รู้ว่าเธอไม่มีโอกาสอีกต่อไปแล้ว

เมื่อเผชิญหน้ากับการล่วงละเมิดจากชายแปลกหน้า เธอร้องไห้จนภาพตรงหน้าพร่ามัว แต่ก็ยังคงพยายามจะหนี ทว่าร่างกายที่อ่อนแรงจนแทบหมดสติกลับไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง ทำได้เพียงยอมจำนนต่อความเป็นจริง และปล่อยให้ความสิ้นหวังกลืนกิน

เมื่อรู้ว่าหมดหนทางแล้ว หลินซีกัดฟันซ่อนความเปราะบางของเธอไว้ข้างใน แล้วพูดออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่า “ใส่ถุงยางด้วย”

ชายที่อยู่บนร่างเธอชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแต่การกระทำกลับหยาบกระด้างและไร้ความรู้สึกมากขึ้น

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ทุกอย่างถึงได้จบลง

หลินซีถูกดูดกลืนเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้นแล้วเธอก็ผล็อยหลับไป เมื่อตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นห้องสวีทก็ว่างเปล่า มีเพียงเตียงนอนที่ยับยู่ยี่และร่างกายที่ปวดเมื่อยเป็นเครื่องย้ำเตือนว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้คือเรื่องจริง

งานสังสรรค์ที่ถูกวางแผนไว้ล่วงหน้า เธอถูกคะยั้นคะยอให้ดื่มเหล้าจนแทบจะหมดสติ ก่อนจะถูกส่งมาที่นี่เพื่อให้ชายแปลกหน้าย่ำยี

ในช่วงเวลาคับขัน เธอไร้หนทางขอความช่วยเหลือ นึกถึงมู่จิ่วเซียว สามีของเธอที่กลับมาจากต่างจังหวัดในวันนั้น เธอส่งข้อความขอความช่วยเหลือครั้งแล้วครั้งเล่า โทรศัพท์ครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดสายสุดท้ายเขาก็ตอบรับ แต่กลับพูดออกมาเพียงประโยคเดียวว่า “ผมยุ่งมาก คุณแจ้งตำรวจเถอะ”

จนถึงตอนนี้ คำพูดที่ไร้หัวใจและเย็นชาของเขายังคงก้องอยู่ในใจของหลินซี

มันช่างบาดลึก เจ็บปวดถึงขั้วหัวใจ เขาย่ำยีความรักและศักดิ์ศรีที่เธอมีมานานหลายปีจนยับเยินไม่เหลือชิ้นดี

เธอฝืนยิ้มเยาะออกมาเล็กน้อย ความเศร้าหมองในดวงตาค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความชาชิน ก่อนจะเลิกผ้าห่มแล้วลุกขึ้นจากเตียง

นามบัตรใบหนึ่งร่วงลงบนพื้น

หลินซีชะงัก ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา และเมื่อเห็นตัวอักษรพิเศษบนนั้น เธอก็รู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งตัว

——มู่ซือ กรุ๊ป

เมื่อคืนมืดสนิท เธอมองเห็นหน้าตาของคนคนนั้นได้ไม่ชัดเจน แต่คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าจะเป็นคนของมู่จิ่วเซียว

ถ้าอย่างนั้น แผนการในครั้งนี้เกี่ยวข้องกับมู่จิ่วเซียวด้วยหรือเปล่า？

……

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ที่เย็นยะเยือก หลินซีเห็นรองเท้าและเสื้อโค้ทแสนคุ้นตาที่หน้าประตู ก็รู้ว่ามู่จิ่วเซียวกลับมาแล้ว เธอตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะ

อ่านเลย