มนตราวังนาคินทร์ PWP

คริสโตเฟอร์ อัศวโยธิน สามีของฉัน คือเพลย์บอยตัวพ่อที่ฉาวที่สุดในกรุงเทพฯ เขามีชื่อเสียงเรื่องการควงเด็กสาวอายุสิบเก้าเป็นฤดูกาล ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันเชื่อมาตลอดว่าฉันคือข้อยกเว้นที่สามารถทำให้เขาหยุดได้

ภาพลวงตานั้นพังทลายลง เมื่อพ่อของฉันต้องการการปลูกถ่ายไขกระดูก ผู้บริจาคที่เข้ากันได้สมบูรณ์แบบคือเด็กสาวอายุสิบเก้าชื่อไอริน ในวันผ่าตัด พ่อของฉันเสียชีวิต เพราะคริสเลือกที่จะนอนอยู่บนเตียงกับเธอ แทนที่จะพาเธอไปโรงพยาบาล

การหักหลังของเขายังไม่จบแค่นั้น ตอนที่ลิฟต์ร่วง เขาดึงเธอออกไปก่อนแล้วทิ้งให้ฉันร่วงลงไป ตอนที่โคมระย้าถล่มลงมา เขาใช้ตัวเองบังร่างเธอแล้วก้าวข้ามฉันที่นอนจมกองเลือดไป เขายังขโมยของขวัญชิ้นสุดท้ายที่พ่อผู้ล่วงลับทิ้งไว้ให้ฉันไปให้เธอ

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเรียกฉันว่าคนเห็นแก่ตัวและไม่รู้จักบุญคุณ โดยไม่เคยรู้เลยว่าพ่อของฉันจากไปแล้ว

ฉันจึงเซ็นใบหย่าเงียบๆ แล้วหายตัวไป วันที่ฉันจากมา เขาส่งข้อความมาหาฉัน

"ข่าวดีนะ ผมหาผู้บริจาคคนใหม่ให้พ่อคุณได้แล้ว เราไปนัดวันผ่าตัดกันเถอะ"

บทที่ 1

มุมมองของเอมิกา:

พ่อของฉันเสียชีวิต เพราะคริสโตเฟอร์ อัศวโยธิน สามีของฉัน เลือกที่จะปลอบโยนคนโปรดคนใหม่ของเขา เด็กสาวอายุสิบเก้า แทนที่จะแน่ใจว่าเธอจะไปถึงโรงพยาบาลเพื่อบริจาคไขกระดูกที่จะช่วยชีวิตพ่อของฉันไว้ได้

ในกรุงเทพฯ ชื่อของคริสโตเฟอร์ อัศวโยธิน เปล่งประกายราวกับเส้นขอบฟ้าของเมือง เขาคือทายาทหนุ่มเนื้อหอมของอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์อัศวโยธิน ผู้ชายที่ชีวิตของเขาถูกบันทึกไว้ในคอลัมน์ซุบซิบและวารสารธุรกิจด้วยความร้อนแรงไม่แพ้กัน

ชื่อเสียงของเขามาก่อนตัวตน เขามีรสนิยมที่เฉพาะเจาะจงมาก เกือบจะเหมือนการทดลองทางคลินิก: เด็กสาวมหาวิทยาลัยที่ยังสาวและไร้เดียงสา อายุราวๆ สิบเก้าปี

พวกเธอเป็นเหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานตามฤดูกาลในชีวิตของเขา มาพร้อมกับเทอมแรกของปีการศึกษา และร่วงโรยไปเมื่อถึงช่วงปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ เด็กสาวเหล่านี้ ซึ่งส่วนใหญ่มักเป็นนักศึกษาทุนที่ตาพร่าไปกับเสน่ห์และความร่ำรวยของเขา จะได้รับของขวัญฟุ่มเฟือย ถูกพาไปออกงานปาร์ตี้ และจากนั้นก็ถูกทิ้งอย่างรวดเร็วไม่แพ้กัน วาระของพวกเธอคาดเดาได้เหมือนการเปลี่ยนเวรยามที่พระราชวังบักกิงแฮม—การแสดงที่สั้นและเจิดจ้า ตามมาด้วยการจากไปอย่างกะทันหันและสิ้นเชิง

ทั่วทั้งเมืองเต็มไปด้วยเรื่องราวชัยชนะของเขา นักศึกษาสาวศิลปกรรมจากจุฬาฯ ที่เขาเปิดนิทรรศการให้แล้วก็หายตัวไป นักศึกษาสาวเอกวรรณกรรมจากธรรมศาสตร์ที่ได้รับหนังสือคลาสสิกรุ่นพิมพ์ครั้งแรก ก่อนจะพบว่ากุญแจอพาร์ตเมนต์ของเธอใช้ไม่ได้อีกต่อไป มันเป็นกลไกที่โหดร้ายและทำงานอย่างดี และกรุงเทพฯ ก็เฝ้ามองด้วยความทึ่งระคนเฉยชา

แล้วก็มีฉัน

ฉันคือเอมิกา คนทำงานฟรีแลนซ์ที่ต้องทำสามจ๊อบพร้อมกันเพื่อส่งตัวเองเรียนในวิทยาลัยชุมชน ฉันไม่ได้มาจากโลกของเพนต์เฮาส์และตระกูลสูงส่ง ฉันมาจากโลกของการทำงานกะดึก บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และความรักที่เงียบงันแต่แสนอบอุ่นของพ่อ ครูสอนภาษาอังกฤษมัธยมปลายที่เกษียณแล้ว

และฉันก็อายุสิบเก้าเช่นกัน ตอนที่โลกของคริสโตเฟอร์ อัศวโยธิน พุ่งเข้ามาชนกับโลกของฉัน

พลังความสนใจของเขาน่ากลัวและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน มันเป็นความรักที่รวดเร็วดั่งพายุซึ่งสร้างความอื้อฉาวให้กับสังคมชั้นสูงของกรุงเทพฯ และทำให้โลกใบเล็กของฉันแทบหยุดหายใจ

เพลย์บอยหนุ่ม ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน กลับตัวกลับใจอย่างกะทันหันและไม่น่าเชื่อ

เขาตัดขาดจากขบวนเด็กสาวมหาวิทยาลัยของเขา เขาเหมาดอกไม้ทั้งร้านเพียงเพื่อจะเติมอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของฉันให้เต็มไปด้วยดอกลิลลี่ที่ฉันชอบ เขาเรียนทำแกงมัสมั่นของโปรดของพ่อ นั่งรออย่างอดทนในครัวแคบๆ ของเราขณะที่พ่อ จิรายุ บรรยายเรื่องสุนทรภู่ให้เขาฟัง เขายังยอมทิ้งรถสปอร์ตสุดรักเพราะฉันเมารถง่าย

เขาคุกเข่าขอฉันแต่งงานกลางสยามสแควร์ จอโฆษณายักษ์ที่ปกติจะฉายภาพสินค้าหรูหรากลับแสดงคำถามเดียวที่สว่างจ้า: "เอมิกา แต่งงานกับผมนะ?"

ฉันกลายเป็นเทพนิยายที่ทุกคนกระซิบถึง เด็กสาวชนชั้นแรงงานที่ปราบอสูรร้ายที่ไม่มีใครปราบได้

ตลอดห้าปี เขาคือสามีที่สมบูรณ์แบบ ทุ่มเท เอาใจใส่ และหวงแหนอย่างรุนแรงในแบบที่ฉันเข้าใจผิดว่ามันคือความรักที่ลึกซึ้ง เขาสร้างป้อมปราการแห่งความรักล้อมรอบตัวฉัน และฉันก็เชื่อสุดหัวใจว่าฉันคือหนึ่งเดียวของเขา คือข้อยกเว้นจากกฎอันโหดร้ายของเขา

ภาพลวงตานั้นพังทลายลงเมื่อพ่อของฉันล้มป่วย

มะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดเฉียบพลัน คำพูดของหมอเหมือนคำตัดสินประหารชีวิต ความหวังเดียวคือการปลูกถ่ายไขกระดูก เราค้นหาในทะเบียนผู้บริจาคทั่วโลก แต่ก็ไม่พบใครที่เข้ากันได้ ความสิ้นหวังเริ่มคืบคลานเข้ามา เหมือนหมอกหนาทึบที่ทำให้หายใจไม่ออก

คริส สามีที่แสนดีของฉัน ก้าวเข้ามาเหมือนผู้ช่วยให้รอด เขาใช้ทรัพย์สมบัติของตระกูลอัศวโยธินเปิดโครงการรับบริจาคครั้งใหญ่ทั่วเมือง สนับสนุนค่าชุดตรวจและติดป้ายประกาศเรื่องราวของพ่อฉันบนบิลบอร์ด เขากอดฉันตอนที่ฉันร้องไห้ กระซิบว่า "ผมจะช่วยท่านเอง เอม ผมสัญญา"

แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น มีคนเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เธอชื่อไอริน นักศึกษาทุนที่จุฬาฯ

เธออายุสิบเก้า

ครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอ เธอยืนอยู่ในล็อบบี้โรงพยาบาล ดูบอบบางและสับสน คริสเป็นคนพาเธอมา เธอสวมชุดเดรสสีขาวเรียบๆ มือของเธอกำสายกระเป๋าเป้ไว้แน่นอย่างประหม่า เธอมองคริสด้วยดวงตาที่โตและชื่นชม เสียงของเธอเป็นเสียงกระซิบแผ่วเบาขณะที่เธอกล่าวขอบคุณเขาสำหรับโอกาสที่จะได้ช่วยเหลือ

ความบังเอิญเรื่องอายุของเธอ—ตัวเลขมหัศจรรย์ที่ต้องคำสาป—ทำให้ฉันรู้สึกเย็นสันหลังวาบ แต่ฉันก็รีบปัดความคิดนั้นทิ้งไป เด็กคนนี้กำลังจะช่วยชีวิตพ่อของฉัน เธอคือนางฟ้า

การผ่าตัดถูกกำหนดวัน พ่อของฉัน จิรายุ ถูกย้ายเข้าไปในห้องปลอดเชื้อ ระบบภูมิคุ้มกันของท่านถูกทำลายอย่างเป็นระบบด้วยเคมีบำบัดเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการปลูกถ่าย ท่านอ่อนแอ ป้องกันตัวเองไม่ได้ รอคอยของขวัญแห่งชีวิตที่ไอรินมีอยู่

วันผ่าตัดมาถึง เป็นวันอังคารที่หนาวเย็นและปลอดเชื้อ หน้าต่างเวลาสำหรับการปลูกถ่ายนั้นสั้นอย่างน่ากลัว เมื่อขั้นตอนเคมีบำบัดเสร็จสิ้น ร่างกายของพ่อก็เหมือนกระดานชนวนเปล่า ไม่สามารถต่อสู้กับการติดเชื้อแม้เพียงเล็กน้อยได้ ไขกระดูกใหม่จะต้องถูกนำเข้าสู่ร่างกายภายในกรอบเวลาที่สำคัญอย่างยิ่ง

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง สัญญาณชีพของพ่อที่แสดงบนจอข้างเตียงเริ่มแกว่งไปมา เสียงบี๊บของเครื่องดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ เป็นเสียงประกอบที่บ้าคลั่งให้กับความตื่นตระหนกที่เพิ่มขึ้นของฉัน