/0/36487/coverorgin.jpg?v=19ef5648f9f5ef434a52f33f6b97f2dc&imageMogr2/format/webp)
อีกเพียงสามวันฉันก็จะต้องแต่งงานกับดันเต ฟาซิโอ รองหัวหน้าแก๊งฟาซิโอ ตอนที่ฉันพบโทรศัพท์เครื่องสำรองของเขา ข้อความจาก ‘เจ้าตัวแสบ’ เขียนไว้ว่า ‘ฉันคิดถึงมือของคุณที่สัมผัสฉันจัง หล่อนเป็นแค่รูปปั้นเท่านั้นแหละดันเต’ หัวใจของฉันไม่ได้แตกสลาย มันแค่หยุดเต้นไปเฉยๆ
ตลอดแปดปี ฉันสวมบทบาทเจ้าหญิงมาเฟียผู้สมบูรณ์แบบ เชื่อมั่นว่าฉันรักเขาและเชื่อว่าเขาคือฮีโร่ของฉัน แต่เมื่อได้เห็นเมียน้อยของเขาบนผ้าปูที่นอนของเรา ฉันก็ได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา สันกรามคมคายดั่งดาราภาพยนตร์กับจิตวิญญาณของคนขี้ขลาด
น้ำตามีไว้สำหรับผู้หญิงที่มีทางเลือก และฉันไม่มีทางเลือกใดๆ ในโลกใบนี้ แต่ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันเย็นชา ถูกขับเคลื่อนด้วยความโกรธแค้นอันเงียบงัน แม้จะติดกับดักแต่ก็ปฏิเสธที่จะตกเป็นเหยื่อ
ฉันเลื่อนตัวลงจากเตียง แล้วกดโทรออกไปยังเบอร์ที่จำได้ขึ้นใจเมื่อสิบปีก่อนแต่ไม่เคยกล้าโทรหา เมื่อลอเรนโซ โมเร็ตติ ดอนฝ่ายศัตรูรับสาย ฉันกระซิบว่า
“งานแต่งงานถูกยกเลิกแล้ว ฉันต้องการเป็นพันธมิตรกับคุณ ฉันพร้อมแล้ว”
ตอนที่ 1
เหลือเวลาอีกเพียงสามวันก่อนที่ฉันจะแต่งงานกับรองหัวหน้าตระกูลอาชญากรฟาซิโอ ตอนที่ฉันปลดล็อกโทรศัพท์เครื่องสำรองของเขาและอ่านข้อความที่ทำลายความภักดีตลอดแปดปีจนแหลกสลาย
หน้าจอส่องสว่างวาบราวกับมีพิษในความมืดมิดของห้องนอนเพนต์เฮาส์ที่เราอยู่ร่วมกัน
ดันเตนอนหลับอยู่ข้างๆ ฉัน แผงอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะที่เคยทำให้ฉันรู้สึกสบายใจ บัดนี้ มันดูเหมือนลมหายใจของคนโกหกเท่านั้น
ฉันก้มมองอุปกรณ์ในมือ
รายชื่อผู้ติดต่อถูกบันทึกไว้ว่า ‘เจ้าตัวแสบ’
ข้อความล่าสุดเขียนว่า ฉันคิดถึงมือของคุณที่สัมผัสฉันจัง หล่อนเป็นแค่รูปปั้นเท่านั้นแหละดันเต คุณพูดเองนะ กลับมานอนต่อเถอะ
มีรูปภาพแนบมาด้วย
มันเป็นรูปเซลฟี่ของผู้หญิงคนหนึ่งที่นอนอยู่บนผ้าปูที่นอนที่ฉันจำได้ มันคือผ้าปูที่นอนผ้าฝ้ายอียิปต์จากห้องชุดสำนักงานส่วนตัวของดันเตในย่านใจกลางเมือง เธอกำลังสวมเสื้อเชิ้ตของเขา
หัวใจของฉันไม่ได้แตกสลาย มันแค่หยุดเต้นไปเฉยๆ
ตลอดแปดปี ฉันสวมบทบาทเป็นเจ้าหญิงมาเฟียผู้สมบูรณ์แบบ ฉันคือเอเลนา วีตีเอลโล ฉันถูกเลี้ยงดูมาเพื่อให้ปรากฏตัวแต่ไร้เสียง ให้เป็นกาวประสานในพันธมิตรทางการเมืองที่จะรักษาความสงบสุขในนิวยอร์ก
ฉันเคยหลอกตัวเองว่าฉันรักดันเต ฟาซิโอ ฉันคิดว่าเขาคือฮีโร่ที่ดึงฉันออกมาจากซากปรักหักพังที่ลุกไหม้ของโรงอุปรากรตอนที่ฉันอายุสิบสี่
ฉันมองดูใบหน้ายามหลับใหลของเขา เขาหล่อเหลาในแบบที่ทำให้ผู้หญิงโง่งม เขามีสันกรามของดาราภาพยนตร์และมีจิตวิญญาณของคนขี้ขลาด
ฉันเลื่อนตัวลงจากเตียง ผ้าไหมของชุดนอนให้ความรู้สึกเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งเมื่อสัมผัสผิวของฉัน
ฉันเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วล็อกประตู ฉันไม่ร้องไห้ น้ำตามีไว้สำหรับผู้หญิงที่มีทางเลือก ส่วนฉันน่ะหรือ ฉันมีแผนกลยุทธ์
ฉันนั่งลงบนขอบอ่างอาบน้ำหินอ่อน แล้วหยิบโทรศัพท์ที่เข้ารหัสของตัวเองออกมาจากกระเป๋าลับในเสื้อคลุม
มือของฉันสั่น แต่ไม่ใช่เพราะความกลัว มือมันสั่นจากอะดรีนาลีนของการจุดไม้ขีดไฟในห้องที่เต็มไปด้วยน้ำมันเบนซิน
ฉันกดโทรออกไปยังเบอร์ที่จำได้ขึ้นใจเมื่อสิบปีก่อนแต่ไม่เคยกล้าโทรหา
มีเสียงสัญญาณดังขึ้นหนึ่งครั้ง
/0/7788/coverorgin.jpg?v=753844045fa90b258327dd56c1ee3cd5&imageMogr2/format/webp)
/0/23675/coverorgin.jpg?v=7bd44efdd84835039cf584636aad0b79&imageMogr2/format/webp)
/0/3492/coverorgin.jpg?v=13f61247b5087b1e7887c5b1cf448a21&imageMogr2/format/webp)
/0/8133/coverorgin.jpg?v=26b14a19d900dc3735d1025bfc3873cc&imageMogr2/format/webp)
/0/18590/coverorgin.jpg?v=606a4293d613c6b99505c5dc55dce8e5&imageMogr2/format/webp)
/0/3494/coverorgin.jpg?v=d0cc0f9bc9986cfacce932b5297524d4&imageMogr2/format/webp)
/0/8488/coverorgin.jpg?v=753361d46eb62f83ba3e3fbbca3bc26d&imageMogr2/format/webp)
/0/4647/coverorgin.jpg?v=e025c9a3ba344474c1e847c531a2c3c8&imageMogr2/format/webp)
/0/4384/coverorgin.jpg?v=4fb3abba8ef841906b35508d813f303c&imageMogr2/format/webp)