ซ่อนดวงใจ ใต้รอยรัก

ฉันเป็นเพียงลูกสาวอะไหล่สำรองของตระกูลอาชญากรวิติเอลโล เกิดมาเพียงเพื่อให้เป็นอวัยวะสำรองแก่อิซาเบลลา พี่

สาวผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของบ้าน

สี่ปีที่แล้ว ภายใต้รหัส “เซเว่น” ฉันดูแลรักษาดันเต มอเรตตี ดอนแห่งชิคาโกจนหายดีในเซฟเฮาส์ ฉันคือคนที่โอบกอดเขาไว้ในความมืดมิด

แต่อิซาเบลลากลับขโมยชื่อของฉัน เครดิตความดีความชอบของฉัน และผู้ชายที่ฉันรักไป

ตอนนี้ ดันเตมองฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรังเกียจอันเย็นชา เพราะหลงเชื่อคำโกหกของเธอ

เมื่อป้ายไฟนีออนร่วงลงมาบนถนน ดันเตใช้ร่างกายของเขาปกป้องอิซาเบลลา ทิ้งให้ฉันถูกทับอยู่ใต้ซากเหล็กที่บิดเบี้ยว

ในขณะที่อิซาเบลลานั่งอยู่ในห้องสวีตระดับวีไอพี ร้องไห้เพราะรอยขีดข่วนเพียงเล็กน้อย ฉันกลับนอนร่างแหลกเหลว ฟังพ่อแม่ปรึกษากันว่าไตของฉันยังใช้การได้สำหรับการผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายหรือไม่

ฟางเส้นสุดท้ายขาดลงในงานเลี้ยงหมั้นของพวกเขา เมื่อดันเตเห็นฉันสวมสร้อยข้อมือหินลาวาที่ฉันเคยใส่ตอนอยู่ในเซฟเฮาส์ เขาปรักปรำว่าฉันขโมยมันไปจากอิซาเบลลา

เขาสั่งให้พ่อของฉันลงโทษฉัน

ฉันถูกฟาดด้วยแส้ห้าสิบทีที่แผ่นหลัง ในขณะที่ดันเตเอามือปิดตาอิซาเบลลาไว้ เพื่อปกป้องเธอจากความจริงอันอัปลักษณ์

ในค่ำคืนนั้น ความรักในใจของฉันก็ได้ดับสลายลงในที่สุด

ในเช้าวันแต่งงานของพวกเขา ฉันยื่นกล่องของขวัญให้ดันเต ข้างในมีเทปคาสเซตต์ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่ยืนยันว่าฉันคือเซเว่น

จากนั้น ฉันก็เซ็นเอกสารตัดขาดจากครอบครัว ขว้างโทรศัพท์ทิ้งออกไปนอกหน้าต่างรถ และขึ้นเที่ยวบินเที่ยวเดียวมุ่งหน้าสู่ซิดนีย์

กว่าดันเตจะได้ฟังเทปม้วนนั้นและตระหนักว่าเขาแต่งงานกับปีศาจร้าย ฉันก็คงอยู่ไกลออกไปหลายพันไมล์ และไม่มีวันหวนกลับมาอีก

บทที่ 1

มุมมองของเซราฟินา วิติเอลโล

ความเจ็บปวดอันหลอกหลอนจากคมมีดผ่าตัดที่กรีดควักหัวใจของฉันในชาติที่แล้ว ยังไม่เจ็บแสบเท่าครึ่งหนึ่งของสายตาที่พ่อมองฉันในตอนนี้เลย

เขายื่นตั๋วเที่ยวเดียวไปลอนดอนออกมา ราวกับสั่งให้ฉันไปตายเงียบๆ เพื่อให้พี่สาวของฉันได้เฉิดฉาย

ฉันกะพริบตา และสัมผัสหลอกหลอนของเลื่อยผ่าตัดก็สั่นสะเทือนอยู่ตรงซี่โครงของฉัน

กลิ่นฉุนกึกของน้ำยาฆ่าเชื้อและคราบเลือดที่นองพื้นเลือนหายไป ถูกแทนที่อย่างกะทันหันด้วยกลิ่นอบอวลของซิการ์ราคาแพงและเครื่องหนังเก่า

ฉันไม่ได้อยู่บนเตียงผ่าตัดอีกต่อไปแล้ว

ฉันไม่ได้กำลังเฝ้ามองพลังชีวิตของตัวเองไหลรินลงสู่พื้น ในขณะที่ดันเต มอเรตตีกำลังกล่าวคำปฏิญาณแต่งงานกับพี่สาวของฉัน

ฉันกลับมาแล้ว

ฉันก้มลงมองมือของตัวเอง

พวกมันไร้ซึ่งบาดแผล

เล็บของฉันถูกกัดจนกุด ซึ่งเป็นนิสัยที่เกิดจากความประหม่าที่ฉันเลิกทำไปหลายปีแล้ว

“รับตั๋วไปสิ เซราฟินา” พ่อของฉันพูด

เสียงของเขาเป็นเสียงทุ้มต่ำลึก แบบที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้กระดูกของฉันสั่นสะท้านด้วยความกลัว

เขานั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กหลังใหญ่ ในฐานะดอนแห่งตระกูลอาชญากรวิติเอลโล มองฉันราวกับฉันเป็นคราบสกปรกที่ฝังแน่นอยู่บนพรมอันบริสุทธิ์ของเขา

“งานเลี้ยงหมั้นของอิซาเบลลากับดันเตจะมีขึ้นในเดือนหน้านะ” แม่ของฉันพูดเสริมขึ้นมาจากเก้าอี้เท้าแขนผ้ากำมะหยี่ที่มุมห้อง

เธอไม่ได้มองฉัน เธอยุ่งอยู่กับการขยับแหวนเพชรเม็ดโตบนนิ้วมือเพื่อให้ต้องแสงไฟพอดี

“เราจะให้แกอยู่ที่นี่สร้าง... ความตึงเครียดไม่ได้” เธอพูด “แกรู้ว่าพี่สาวแกอ่อนไหวแค่ไหน การมีอยู่ของแกทำให้เธอไม่สบายใจ”

ความตึงเครียด

นั่นเป็นคำพูดที่สุภาพเกินไปแล้วสำหรับเรื่องนี้

ในชาติที่แล้ว ฉันเคยอ้อนวอน

ฉันเคยคุกเข่าลงบนพรมเปอร์เซียผืนนี้

ฉันเคยคว้ามือของพ่อไว้และสาบานด้วยชีวิตว่าฉันคือคนที่ช่วยชีวิตดันเต

ฉันเคยพยายามบอกพวกเขาว่าอิซาเบลลาโกหก เธอขโมยรหัส “เซเว่น” ของฉันไป

เธอขโมยผู้ชายที่ฉันเฝ้าพยาบาลจนหายดีในเซฟเฮาส์แห่งนั้น ตอนที่เขาตาบอด เลือดท่วมตัว และแหลกสลาย

ตอนนั้นพวกเขาเคยมองฉันด้วยความรังเกียจ

ตอนนี้พวกเขาก็มองฉันด้วยความรังเกียจเช่นกัน

แต่คราวนี้ ความสิ้นหวังในอกของฉันได้มลายหายไปหมดแล้ว

มันถูกกรีดควักออกไปพร้อมกับอวัยวะของฉัน บนโต๊ะเหล็กอันเย็นเฉียบ ในขณะที่พวกเขากำลังชนแก้วอวยพรให้คู่บ่าวสาวที่มีความสุข