ดอกมู่ตานขี้เซา ผ่ามิติข้ามภพมาเพื่อนิทรา

1

เสียงตะหลิวกระทบกับกระทะดังไปทั่วห้องครัว กลิ่นผัดคะน้าน้ำมันหอยคละคลุ้ง ส่งกลิ่นหอมเย้ายั่วน้ำลายใครหลายคนที่กำลังช่วยรวิษาทำอาหารเย็น

“คุณมิ้นทำอาหารเก่งจังเลยนะคะ ใครในบ้านอยากทานอะไรคุณมิ้นทำได้หมด เก่งสุดยอดเลยค่ะอย่างนี้ไปเปิดร้านอาหารได้สบายๆ เลยค่ะ”

ก้อยสาวใช้ที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ได้เดือนเศษเอ่ยชมแม่ครัวประจำบ้านที่ทำอาหารได้หลากหลายชนิด หลากหลายเชื้อชาติ ดัดแปลงปรุงแต่งอาหารไม่ซ้ำชนิดอีกทั้งรสชาติยังอร่อยไม่เป็นสองรองใคร

“ก้อยก็พูดเกินไป ฉันไม่เก่งขนาดนั้นหรอก” รวิษาตอบกลับอย่างถ่อมตน

“อย่างนี้ไม่เรียกเก่งแล้วจะเรียกว่าอะไรคะคุณมิ้น?”

“เรียกว่าทำอาหารเป็นก็พอจ้ะ” แม่ครัวสาวหันมาพูด ก่อนจะตักผัดคะน้าน้ำมันหอยที่ปรุงรสเสร็จเรียบร้อยแล้วใส่จาน

“กลิ่นฮ้อมหอม...หน้าตาน่ากินอีกต่างหาก” ก้อยมองจานอาหารที่เพิ่งเสร็จใหม่ๆ หน้าตาและกลิ่นอาหารชวนให้น้ำลายสอยิ่งนัก

“ยกไปวางบนโต๊ะได้แล้วก้อย คุณท่านชอบทานร้อนๆ”

รวิษาสั่งระหว่างที่นำกระทะไปล้าง ก้อยจึงนำอาหารจานสุดท้ายไปวางบนโต๊ะรับประทานอาหาร

บนโต๊ะอาหารของบ้านเนติรัตน์พิบูลในวันนี้ดูจะชื่นมื่นเป็นพิเศษ เนื่องจากลูกชายคนเล็กของเจ้าของบ้านเดินทางกลับมาเยี่ยมบุพการีในรอบหลายปี อาหารมื้อนี้จึงพิเศษกว่ามื้อไหนๆ คงจะมีเพียงอัคราพี่ใหญ่ของบ้านที่นั่งหน้าบอกบุญไม่รับ ไม่ปลื้มที่น้องชายต่างสายเลือดมาเหยียบบ้านหลังนี้

“วันนี้มิ้นทำกับข้าวของโปรดอาร์มทั้งนั้นเลยนะลูก ดูสิมีต้มข่าไก่ แกงเลียง แล้วยังมีปลากะพงทอดกระเทียมด้วย อาร์มต้องทานเยอะๆ นะลูก” อินทุอรหันมาพูดกับลูกชายคนเล็ก

“ครับคุณแม่ ผมจะทานหลายๆ จานเลยครับ” อัคคินตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“ทานเยอะๆ นะลูก นานๆ จะกลับมาที่บ้านซักที”

อรรคเดชผู้เป็นบิดาพูดเสริม นำพาความหมั่นไส้มาสู่จิตใจของอีกคนอย่างเสียมิได้

“จะอะไรกันนักกันหนาครับ กะอีกแค่กาฝากกลับมาบ้านตัวเดียว พะเน้าพะนออย่างกับเด็กอมมือ เห็นแล้วอยากจะถีบให้ตกเก้าอี้” อัคราที่ไม่ชอบหน้าน้องชายต่างสายเลือด พูดโพล่งกลางโต๊ะแล้วยังจะแยกเขี้ยวใส่อัคคินอีกด้วย อีกฝ่ายเห็นแล้วรีบก้มหน้าหลบสายตาของผู้เป็นพี่ทันที

“โอมทำไมไปพูดกับน้องแบบนั้น แม่ไม่ชอบนะ”

อินทุอรเอ่ยเสียงเขียว มองลูกชายด้วยสายตาตำหนิ อัคราทำเป็นมองไม่เห็นสายตาของผู้เป็นแม่ นั่งทานอาหารต่อไปทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“คุณแม่อย่าว่าคุณโอมเลยครับ คุณโอมแค่พูดเล่นน่ะครับ” อัคคินแก้ตัวแทนพี่ชาย ทั้งที่รู้เต็มอกว่าอัคราทำตามที่พูดได้เสมอ เพียงแต่จะทำหรือไม่เท่านั้น

“ฉันไม่ได้พูดเล่น ฉันพูดจริงโว้ย” อัคราโต้กลับทันควัน

“หยุดเดี๋ยวนี้นะโอม ไม่เห็นหัวพ่อกับแม่เลยนะ”

เสียงใหญ่ของผู้เป็นพ่อดังคับโต๊ะ จ้องมองลูกชายคนโตเขม็ง อรรคเดชรู้ดีว่าอัคราชังหน้าอัคคินมากแค่ไหน แต่ไม่คิดว่าจะเกลียดถึงขั้นฝังหุ่น

“งั้นก็เชิญเอาใจมันไปคนเดียวก็แล้วกัน ผมขอตัวอยู่นานๆ เดี๋ยวจะอดใจไม่ไหว ซัดลูกรักลูกคนโปรดของคุณพ่อคุณแม่”

อัคราพูดจบก็ลุกเดินขึ้นไปชั้นบน ตรงไปที่ห้องของเขาทันทีก่อนที่จะอดใจไม่อยู่ซัดโครมน้องชายนอกไส้ของตัวเอง อัคคินหน้าหมองลงเมื่อรู้ว่าตนเองเป็นต้นเหตุให้พี่ชายอารมณ์เสีย และทำให้บิดามารดาลำบากใจ