หลงรักพ่อของฝาแฝดอัจฉริยะของฉัน

นางแกร่งหวนคืน

rabb

การสมรู้ร่วมคิดครั้งหนึ่งทำให้ตระกูลถูกทำลายจนหมดสิ้น ญาติพี่น้องต้องตายอย่างน่าสลดใจ ตระกูลเซียวถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏและถูกประณามอย่างหนัก ภายใต้สถานการณ์ที่ยากลำบาก เซียวโหรวถูกสามีทรยศ ขณะตั้งครรภ์ถูกบีบให้กระโดดหน้าผาเพื่อจบชีวิต แต่เมื่อนางลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลับพบว่าตัวเองอยู่ในร่างของฮูหยินรองในจวนกงชินโหว จวนโหวที่ดูเหมือนจะทรงอำนาจ แต่กลับเต็มไปด้วยความลับและเรื่องสกปรกต่างๆ เผชิญหน้ากับเหล่าคนเลวที่แฝงตัวอยู่ เซียวโหรวขมวดคิ้วและตัดสินใจจัดการปัญหาอย่างเด็ดขาด นางจัดการคนรับใช้ที่ดื้อรั้น สั่นคลอนคนเลว ทอดทิ้งสามีที่ไม่คู่ควร และสร้างชื่อเสียงให้เป็นที่รู้จักในเมืองหลวง นางตั้งใจใช้มือที่เรียบเนียนของตนเป็นดั่งมีดคมเพื่อเปิดทางเลือดเพื่อแก้ไขความผิดและล้างแค้นให้กับตระกูล เขาคือรัฐทายาทที่มีอำนาจสูงสุดของตระกูลใหญ่ในแผ่นดินต้าเหลียง เขาหล่อเหลามีความหยิ่งยโสและเจ้าอารมณ์ คนทั่วไปพูดว่าเขาเย่อหยิ่ง ไม่มีมนุษยธรรม คุมขังพ่อฆ่าน้องชาย มือเปื้อนเลือดเหมือนนักฆ่า แต่เขายิ้มและพูดว่า "เมื่อเทียบกับแม่นางเซียวแล้ว ข้าสู้ไม่ติดเลย"

ประวัติศาสตร์ ดราม่า จีนโบราณ การทรยศ การหย่าร้าง จีนโบราณ

ดาวน์โหลดนิยายได้ที่ App

นิยายเซตนี้ประกอบด้วยสองเรื่องคือ คุณลุงร้อนรัก และคุณอาชาวไร่ขวัญใจคุณหนู

ผู้เขียน กาสะลอง

ไม่อนุญาตให้สแกนหนังสือ

หรือคัดลอกเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือ

เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของหนังสือเท่านั้น

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น

ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล

และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา

อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ

……….

นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา

ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์

ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง

ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง

*เราเตือนท่านแล้ว*

คุณลุงร้อนรัก

เชียงใหม่ พุทธศักราช 2564

ที่บ้านเดี่ยวหลังใหญ่ ปลูกสร้างด้วยไม้สักทั้งหลัง ตั้งอยู่ท่ามกลางสวนส้มในอำเภอฝางของจังหวัดเชียงใหม่

“ไม่เอา… ยัยหนูไม่ต้องห่วงพ่อ… แค่มือเจ็บข้างเดียว… ไกลหัวใจน่ะ ชายชาติทหารอย่างพ่อดูแลตัวเองได้… ”

‘ทีปต์’ อดีตนายพันวัยห้าสิบปีที่เกิดอาการเบื่อชีวิตราชการจนต้องตัดสินใจลาออกก่อนเกษียณ ผันตัวมาทำไร่ส้ม กล่าวกับ ‘ติช่า’ ลูกสาวคนเดียวของตนที่พยายามรบเร้าจะให้เพื่อนของหล่อนมาช่วยดูแลบิดาที่ต้องอยู่บ้านคนเดียวลำพังในระหว่างที่หล่อนไม่อยู่

เพราะว่าพรุ่งนี้ติช่าจะต้องไปต่างประเทศพร้อมกับอาจารย์และเพื่อนนักศึกษาปริญญาโทเพื่อไปดูงาน

“ไม่ได้ค่ะ… มือคุณพ่อเจ็บขนาดนี้ และก็เป็นมือขวาด้วย เชื่อหนูนะคะ… ดูสิมือยังบวมอยู่เลย… ”

“แต่พ่อก็ยังมีอีกมือนี่นา… และพ่อก็เดินได้ปกติ พ่อยังแข็งแรงดี ช่วยเหลือตัวเองได้ทุกอย่าง… แผลที่มืออีกสองวันก็ตัดไหมแล้ว ไม่มีอะไรน่าห่วง… ”

ทีปต์ยังดื้อดึง

“อย่าดื้อค่ะ… ให้เพื่อนหนูมาช่วยดูแลคุณพ่อดีกว่า… ถ้าใช้มือมากเกินไปแผลที่เย็บไว้จะมีปัญหาได้นะคะ… แผลปริขึ้นมาจะเป็นเรื่องใหญ่… ”

ติช่าไม่ยอม…

กล่าวขณะสายตาจับจ้องมองไปที่สันมือข้างขวาของบิดาที่มีรอยเย็บปรากฏให้เห็น ยาวตั้งแต่โคนนิ้วก้อยลงมาเกือบถึงข้อมือ

เหตุจากเมื่อวาน ทีปต์ออกไปตัดกิ่งมะม่วงที่ยื่นเข้ามาปกคลุมหลังคาบ้าน ตอนลงจากต้นมะม่วงเกิดพลั้งพลาดล้มเพราะดินหลังฝนตกลื่นมาก มือข้างหนึ่งเผลอไปเท้าพื้นที่มีดหล่นลงมาขวางจนได้แผลได้เลือด ติช่าต้องพาไปเย็บแผลสิบสองเข็มที่คลินิกในตัวเมือง

“ไม่ต้อง… พ่ออยู่ได้… ”

ทีปต์ยังยืนกรานเสียงแข็ง

“แล้วเรื่องอาหารการกินล่ะคะ… ”

อ่านเลย