นางมารผู้ไม่สมประกอบ

ที

ให้หญิงสาวแทบจะมิต้องก้มหัวให้กับผู้ใด แต่กลับน่าเสียดายยิ่งนักในความโชคดีนั้นกลับมีความโชคร้ายติดมาด้วย ชิงหลันนั้นเดินเหินไปไหนตามใจตนไม่ได้ เพราะขาทั้งสองข้างของชิงหลันไร้ความรู้สึกไม่อาจที่จะใช้งานได้ หากไม่นั่งเก้าอี้รถไม้ที่พี่ชายของนางประดิษฐ์ให้ก็จะต้องมีคนอุ้มไปนั่นนี่ แน่

คนคนนั้นก็

วน” ชิงหลันเงยหน้ามองชายหนุ่ม

้ชื่อว่าเพียบพร้อมและเป็นที่หมายปองของแม่นางทั่วทั้

หากเจ้าไม่อยากป่วยได้ไข้ไปเสีย

“เช่นนั้นท่านพี่ช่วยหย

ชิงหลันให้กางออกกว้างขึ้นละวางลงคลุมสองขาที่ไร้ความร

อื่น เพราะนางนั้นเดินเหินไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ของนางและเขาห่างเหินเลยแม้แต่น้

รู้เลยว่าคนอย่างเหวินอี้จะหน้าไหว้หลังหลังหลอกตีสองหน้า กว่าจะรู้ตัวก็วันที่นางต้องเสียใจเพราะถูกเหวินอี้พูดใส่หน

คนเลวก็คื

าไม่ออกเพราะความสงสารก็เท่านั้น ข้าไม่อยากทำให้เจ้าต้องเสียใจ อีกทั้งตอนนั้นเจ้ายังเด็กข้าเลยจำต้องเลยตามเลยเพราะไม่กล

ฝืนใจเหวินอี้มาหมั้นหมายกับนาง

คยมองเขาในแง่มุมอื่นเลย มองแต่ความดี ฟังแต่คำหวานหู ชิงหลันนั่งนิ่งบนเก

เป็นอะไร

บัดออก นางไม่อยากให้เขามาแตะต้อง นางในตอนนี

พราะไม่อยากเห็นใบหน้าที่ไม่จริงใจของเขา

ามไปเมื่อครู่ว่าตกลงจะเป็นเช่นไร สัญญาหมั้นหมายระหว่างเขาแล

ี่เต็มไปด้วยน้ำ

่มีคำว่าเร

ๆ ก็มาถอนหมั้นนาง ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานยังบอกรักนางอยู่เลย แต่วันน

งลำพัง ดวงตาสวยก็มองไปยังประตูท

ชิงหลันส่ายหน้า นางไม่อยากจ

ร้าโศกที่ทับทมจนทำให้ชีวิตที่กำลังจะเติบโตต้องหยุดชะงักและจากไป หลังจากข่าวยกเลิกการหมั้นของคุณหนูตระกูลหวิ๋นกับชายหนุ่มที่สาว

งเกียจและไม่อยากเกี่ยวข้องที่สุด แต่นางกลับต้องเกี่ยวข้องและได้เห็นและรับรู้ทุกอย่างที่เขากระทำ แม้ว่านางจะเป็นเพียงวิญญาณ ทั้งความเลวที่นางคิดว่าเลวร้ายแ

างทำเช่นนี้มานานแค่ไหนนั้นไม่รู้ ชิงหลันมิรู้ วัน เดือน ปี มิรู้แม้กระทั่งเวลา นางแค่ตามเหวินอี้ไป

สุดเวลาน

ว แต่นางกลับต้องสิ้นใจเพราะเสียรู้ให้กับคนเจ้าเล่ห์คนน

มตตาข้า” เด็กหญิง

แม้จะยังไม่แน่ใจช่วงเวลา แต่นางอยากให้มัน

ง ๆ แม้นางจะยังเดินไม่ได้เช่นเดิม แต่เวลาที่ต้องล่องลอยไป

ินี้นางจะต้องระแวดระวังคนที่อยากเข้าใกล้นางให้ดีเสียแล้ว และชีวิตใครก็ควรจะเป็นของคนคนนั้น นา

างและนางรักจากใจจริง ๆ เท่านั้น