icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน

บทที่ 4 อาหารมื้อแรก

จำนวนคำ:2529    |    อัปเดตเมื่อ:03/12/2024

่มีข้าวสารเหลือแล้ว เด็กชายทำได้เพียงเอาเผือกมานึ่งให้สุกเท่านั้น กลิ่นหอมของอาหารโชยออกมาจากห้องครัว ทำให้บ้านที่แสนซอมซ่อจะพังแหล่มิพังแหล

ในห้องครัว หลินเหมยหลิง ที่ได้ยินเสียงพี่ชายเรียกให้กินข้าว ก็กระโดดลงจากเก้าอี้ วิ่งตัวปลิวจนลืมควา

กเลย ท่านทำอัน

ยังมีเผือกนึ่งอีกอย่าง รีบมากินได้แล้ว ท่านแม่เร

ล้วนะเจ้าคะ ข้าไม่ไ

ือ มันอันตรายมากนะ” หลินเหม

ดีที่พบรังไก่ป่าเข้า อย่างน้อย ๆ ยังมีอาหารให้พวกเราได้กินลงท้อง ท่านแม่เองก็ต้องกินให้มาก จะได้หายป่วยเร็ว ๆ น้องสาวเองก็เช่นกัน มากินข้าวเถอะขอรับ

ขอบใจเจ้

ลินตงหยางก็ต้มน้ำให้ท่านแม่และน้องสาวได้อาบ ระหว่างนั้นตัวเขาเองก็ออกไปท

ินตงหยางได้อย่างที่เคยเป็น นางไม่เข้าใจว่าเจ้าเด็กเหลือขอนี่โดนวิญญาณร้ายสิงสู่ห

หลินตงหยางและแม่ของมันแล้

ตัวเอาไว้ ไม่รู้ว่าเจ้าหลินตงหยางนั่นโดนผีร้ายเข้า

งแล้ว ที่สำคัญท่านย่ายังได้ลบพวกเขาออกจากผังตระกูลอีกด้วย ท่านจะไม่เหลือทางรอดให้พวกเขาสามแม่ลูกเลยหรือขอรับ ด

ให้เจ้าไปเรียนที่โรงเรียนส่วนตัวในหมู่บ้านข้าง ๆ แล้ว เจ้าจะไม่ต้องทำงานนะ ตระกูลซ่งของข้าไม่เคยเลี้ยงตัวข

่สามไม่เข้าตานางอยู่แล้ว จะถือว่าเป็นลูกชังก็พูดได้ไม่เต็มปากสักเท่าไหร่ ดังนั้นเวลานางเห็นลูก ๆ จากบ้านสามก็มักจะทำให้นางหงุดหงิดไม่น้อย เดิมทีนางตั้งใจไม่ส่งเสียให้ซ่งลี่ฉุนเข้าเรียน แต่สามีผู้ล่วงลับของนางไ

หาอาหารเติมท้องที่หิวโหยเพื่ออยู่รอดแค่นี้ก็เหนื่อยแล้ว พรุ่งนี้เช้าเขาตั้งใจว่าจะขึ้นเขาไปแต่เช้าเผื่อว่าจะได้อาหารกลับมามากกว่าวันนี

ับเผือกนึ่ง จากนั้นก็เตรียมของสำหรับขึ้นเขา เพื่อไปหาของป่าที่ไม่แน่ใจว่าจะได้อะไรกลับมาบ้าง หลังจากเอากระบอกไม้ไผ่ที่ใส่น้ำดื่มวางลงในตะกร้

วัน หลินตงหยางคิดว่าอีกไม่เกินสองถึงสามวันท่านแม่คงจะหายดี ส่วนตัวเขาเองคงต้องรับหน้าที่หาเลี้ยงครอบครัว ภาระอันหนักอึ้งตกลงบน

่ ท่านแ

งมืดอยู่เลย ล

มาบ้างตอนนี้ที่บ้านของเราไม่มีอาหารเห

ากแล้วละ ลำ

ทำอาหารเอาไว้ในครัว ท่านแม่กับน้องสาวกินได้เลยนะขอรับ อ้อ รบก

เห็ดหยางตู่นั้นไม่ได้พบเห็นกั

ที่ลับตาคนจะดีที่สุด ข้ากลัวว่ายายแก่ฉี

ม่ไม่ดีเอง เป็นเพราะแม่ทำให้พวกเจ้าลำบาก แต่

ม่ยังสาว ยังสวย เอาไว้ข้าจะห

ต่งงานใหม่ ไม่มีบุรุษคนใดยินดีหรอกนะ อีกอย่าง แม่กลัวว่าเจ้าพี่น้องจะถูกรังแกและถูก

ไม่มีค่าให้ท่านอาวรณ์หรอกขอรับ เขาไม่เคยคิดว่าข้าและน

าเป็นลูกของชายชั่วผู้นั้นไม่ได้ ถึ

ดเยี่ยงไร แต่บุรุษเช่นซ่งเหอซี ก็ไม่นับข้ากับน้องสาวเป็นลูกอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นภรรยาใหม่ของเขาเป็นถึงลูกสาวนายอำเภอ นางไม

แต่ต่อไปนี้แม่สัญญา แม่จะพยายามให้มากกว่านี้ เอาไว้แม่หายดีเมื่อไหร่

เช่นนั้นข้าขึ้

ะลูก อย่าได้เข

ับท่

ดอยู่ในป่านั้นมีมากน้อยแค่ไหน อย่างน้อย ๆ ท่านแม่ก็บอกแล้วว่าเห็ดหยางตู่เป็นเห็ดที่หายากพอสมควร นั่นย่อมหมายความว่ามันเป็นเห็ดราคาแพง

ิเวณที่เขาเก็บเห็ดหยางตู่เมื่อวาน ถ้าหากว่าสามารถเก็บเห็ดได้มาก ๆ จะได้รีบลงเขาและนำเห็ดไปขายในเมืองเสียในวันนี้ ยิ่งคิดว

เปิดรับโบนัส

เปิด
บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน
บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน
“หลินตงหยาง อายุ 27 ปี เติบโตมากับแม่เพียงสองคน ในวัยเด็กหลินตงหยางเคยมีพ่อผู้ให้กำเนิดแต่หลังจากที่พ่อได้งานใหม่ในเมืองหลวงพ่อที่เคยมีก็ไม่มีอีกแล้ว พ่อกลับมาหย่าขาดกับแม่ทันทีที่ไปทำงานในเมืองหลวงได้เพียง 2 เดือน ด้วยให้เหตุผลในการหย่าว่า แม่กับและเขาคือตัวถ่วงความเจริญในชีวิตพ่อ สาเหตุก็ไม่มีอะไรมากแค่พ่อหน้าตาหล่อเหลาและเป็นที่ถูกใจของลูกสาวหัวหน้างาน เพื่อตำแหน่งงานและความเป็นอยู่ที่สบายขึ้น พ่อเลือกที่จะทิ้งภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากที่ผ่านเรื่องยากลำบากมาด้วยกัน หย่าขาดกับภรรยาเพื่อไปแต่งงานใหม่ มีชีวิตใหม่ในเมืองหลวง โดยทิ้งคนข้างหลัง ทิ้งภรรยาที่เคยสาบานว่าจะอยู่ครองคู่กันตลอดไป ในปีที่เขาเรียนจบมหาวิทยาลัย แม่ก็ล้มป่วยและจากเขาไปในที่สุด สาเหตุที่หลินตงหยางเสียชีวิต เพราะทำงานหนัก อาชีพโปรแกรมเมอร์ตัวเล็กๆ อย่างเขา ต้องพยายามทำงานให้ได้ตามที่หัวหน้าสั่งมา ในที่สุดเขาก็พัฒนาเกมกำลังภายในของบริษัทได้สำเร็จ หลินตงหยางนอนหลับไปด้วยความสบายใจ แต่ทว่าพอเขาลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที นี่ไม่ใช่คอนโดหรูย่านใจกลางเมืองปักกิ่ง หลังคามุงหญ้านี่คืออะไร มันควรจะเป็นเพดานสีขาวสิ เมื่อมองไปรอบๆ ห้องนี่คืออะไร นี่มันไม่ใช่ผนังที่ทำมาจากคอนกรีต มันคือดินเหนียว หลินตงหยางคิดว่าตัวเองฝันไป เขาหลับตาลงอีกครั้งแล้วลืมตาขึ้น ทุกอย่างยังเหมือนเดิม มารดามันเถอะ เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หลังจากแน่ใจแล้วว่าไมไ่ด้ฝัน ตอนนั้นเองเขารู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างรุนแรง และในหัวของเขามีภาพเหตุการณ์ของเด็กชายที่ชื่อเดียวกับเขา หลินตงหยาง อายุ 10 ขวบ เรื่องราวชีวิตตั้งแต่เกิดจนตายไปของเด็กชาย ทำเอาหลินตงหยางกำมือแน่น ก่อนจะสบถออกมา "พ่อสารเลว เฉินซื่อเหม่ยชัดๆ" และตามมาด้วยเสียงร้องไห้ของน้องสาว สาเหตุที่เด็กชายหลินตงหยางเสียชีวิต เพราะถูกผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นย่าแย่งผักป่าและทุบตี ทั้งๆ ที่คนพวกนั้นได้ตัดขาดพับพวกเขาสามแม่ลูกแล้ว แต่ยังมิวายข่มเหงรังแก”