icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน

บทที่ 5 เข้าเมืองไปขายเห็ด

จำนวนคำ:2861    |    อัปเดตเมื่อ:03/12/2024

มารถเก็บเห็ดหยางตู่จนหมด หลินตงหยางมองดูเห็ดที่เก็บได้เต็มตะกร้าและยังมีเหลืออยู่อีกกองใหญ่ เขาลืมไปว่าต

กลับไปยังไงล่ะเนี่ย จะทิ้งเอาไว้ก็ไม่ได้เส

ป็นซี่เล็ก ๆ นำเถาวัลย์ที่เก็บมาผูกเข้ากับไม้ไผ่ที่ผ่าเป็นซี่เล็ก ๆ ทำไปเรื่อย ๆ จนได้แพขนาดเล็กมาหนึ่งอัน นี่คือส่วนของด้านล่างตะกร้า จากนั้นนำไม้ไผ่มามัดเข้าด้วยกันจนกลายเป็นคอกสี่เหลี่ย

ะกร้าที่เขาทำขึ้นง่าย ๆ นี้มีขนาดใหญ่พอสมควร จึงทำให้สามารถเอาเห็ดใส่ลงไปได้จนหมดจากนั้นก็ใช้ใบไม้ปิดด้านบนอีก

งขึ้นเขามาโดยตลอด ไม่ใช่ว่าเขากลัวชาวบ้านพวกนั้นจะรังแกหรืออะไร เพียงแต่เขาไม่อยากตอบคำถาม หรืออาจจะมีผู้ใหญ่บางคนที่นิสัยไม่ดีแย

้องสาวข้าก

หรือลูก เหตุใดกลั

รือไม่ ตอนนี้บ้านเราไม่มีเงินเหลือเลย หากขายได้ราคาดีจะได้มีเงินซื้อยาบำรุงให้ท่านแม่กับน้องสาว

าวของเจ้าเองก็ดีขึ้นมากแล้วเช่นเดี

วคราวที่ข้าทำย้ายไปใส่ตะกร้า

งหน้าล้างตา ดื่มน้ำก่อน แล้วก็ไปเรี

ับท่

าก ยิ่งหลังจากแต่งให้ซ่งเหอซีแล้ว ยิ่งไม่เคยได้เข้าไปในเมืองสักครั้ง นอกจากทำงานบ้านงานในไร่นาแล้ว นางกับลูก ๆ ทั้งสองแทบไม่เคยได้ออกพ้นเขตหมู่บ้านเลย นางกังวล

หรือไม่ขอรับสีหน้า

่อยเปื่อยไปหน่อย แล้วเหมยหล

นแม่กับพี่ใหญ่ไม่ต้องเ

ี้เกรงว่าแดดจะแรงแล้วจะร้อนเอาได้ ขาก

แล้วก็มุ่งหน้าเข้าเมืองไปทันที เพราะสิ่งที่พวกเขานำมาขายวันนี้คือเห็ดหยางตู่ ซึ่งท่านแม่บอกว่าเห็ดหยางตู่นั้นไม่ได้หากันได้ง่าย ๆ ก็แสดงว่ามันจะต้องมีราคาไม่น้อย เช่น

างตู่ เช่นนั้นข้าคิดว่าพวกเราลองเดินดูลาดเลาก่อนดีหรือไม่ ข้าคิดว่าน่าจะลองนำไปขาย

็นด้วย

แห่ง มีโรงเตี๊ยมอยู่ 2 แห่ง เท่าที่เดินวนดู ทำให้หลินตงหยางตัดสินใจง่ายขึ้น เหลาอาหารทั้งสามแห่งล้วนต้อ

ลหานที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม หลินตงหยางไม่รู้ว่าทั้งสองสกุลเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันหรือไม่ ถึงได้มาสร

อบถามที่โรงเตี๊ยม

วกเราไป

ของคนสกุลโจวไม่ได้ หรือว่ากลัวคนอื่นจะไม่รู้ว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้มีเจ้าของเป็นคนสกุลโจว อย่าว่าแต

าฮูหยินต้องการทานอาหาร หรือมาติดต่อเรื่องอัน

ต้องขอโทษเจ้าแล้ว ข้าเพียงแต่มีของป่

ราบว่าพวกท่านนำสิ่

รับ” หลินตงหยางเอาเห็ดหยางตู่ออกมา

นั่งรอด้านในก่อน ข้าจะไปตามห

วามเร่งรีบ หลินตงหยางได้แต่มองตาปริบ ๆ ที่สำคัญในใจเขาเบิกบานมากตอนนี้ จากท่าทางขอ

้วนเปียวเป็นหลงจู๊ของที่นี่ พวกท่านมีมากน้อยเท่าไหร่ ทางเรารับ

หลงจู๊

ของข้า พวกเราเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา หาได้รู้ราคาเห็ดหยางตู่ไ

ราคาต่อชั่ง 1 ตำลึง ถือว่าเป็นราคาที่สูงที่สุดแล้ว เห็ดชนิดอื่นรา

าคาที่ดีและยุติธรรมกับ

คนมาเอาเห็ดไปชั่งน้ำหนักก่อน อาเหลียงมาเอาเห็ด

ับหล

าจากชาวบ้านเพราะมีประตูทางเข้าอยู่ด้านข้างค่อนไปทางด้านหลังของโรงเตี๊ยม เมื่ออาเหลียงกลับมาในมือมีกระดาษที่จดน้ำหนักของเห

้งหน้ามีของดีอันใดอย่าลืมนึกถึงโรงเตี๊ยมของเราเป็นที่แรก

ันใดดี ๆ จะรีบมาหาท่านเป็นคนแรก แล้วเ

ื้อตัวพ่อครัวของเราไป ตอนนี้มีเห็ดหยางตู่ของ

้ท่านอีกนะขอรับ ตอนนี้ข้ากับท

ข้าจ

งกับท่านแม่และน้องสาว ที่เขาใส่อยู่ตอนนี้แทบจะไม่ใช่เสื้อผ้าแล้วทั้งเก่าทั้งขาด ทั้งมีรอย

จำเป็นท่านแม่สามารถซื้อได้เลยขอรับ ไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน เห็ดหยางตู่ยังเก็บได้อีก น่าจะสองครั้ง ซื้อเสื้อผ้าแล้ว พวกเราค่อยไปซื้อข้าว ซื้อแป้ง ซื้

เจ้ามา

หญ่ดี

วกบ้านซ่งจะมารั

้าจะจัดการเอง ในเมื่อเราไม่เปิดหากว่าคนบ้านนั้นพังประตูเข้ามา ท่านแม่แค่พูดว่าจะเข้าเมืองไปแจ้งทางการ เท่านี้ ยายแก่นั่นก็กลัวหัวหดแล้ว หากนางยังด

ใจแล้ว ไ

เปิดรับโบนัส

เปิด
บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน
บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน
“หลินตงหยาง อายุ 27 ปี เติบโตมากับแม่เพียงสองคน ในวัยเด็กหลินตงหยางเคยมีพ่อผู้ให้กำเนิดแต่หลังจากที่พ่อได้งานใหม่ในเมืองหลวงพ่อที่เคยมีก็ไม่มีอีกแล้ว พ่อกลับมาหย่าขาดกับแม่ทันทีที่ไปทำงานในเมืองหลวงได้เพียง 2 เดือน ด้วยให้เหตุผลในการหย่าว่า แม่กับและเขาคือตัวถ่วงความเจริญในชีวิตพ่อ สาเหตุก็ไม่มีอะไรมากแค่พ่อหน้าตาหล่อเหลาและเป็นที่ถูกใจของลูกสาวหัวหน้างาน เพื่อตำแหน่งงานและความเป็นอยู่ที่สบายขึ้น พ่อเลือกที่จะทิ้งภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากที่ผ่านเรื่องยากลำบากมาด้วยกัน หย่าขาดกับภรรยาเพื่อไปแต่งงานใหม่ มีชีวิตใหม่ในเมืองหลวง โดยทิ้งคนข้างหลัง ทิ้งภรรยาที่เคยสาบานว่าจะอยู่ครองคู่กันตลอดไป ในปีที่เขาเรียนจบมหาวิทยาลัย แม่ก็ล้มป่วยและจากเขาไปในที่สุด สาเหตุที่หลินตงหยางเสียชีวิต เพราะทำงานหนัก อาชีพโปรแกรมเมอร์ตัวเล็กๆ อย่างเขา ต้องพยายามทำงานให้ได้ตามที่หัวหน้าสั่งมา ในที่สุดเขาก็พัฒนาเกมกำลังภายในของบริษัทได้สำเร็จ หลินตงหยางนอนหลับไปด้วยความสบายใจ แต่ทว่าพอเขาลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที นี่ไม่ใช่คอนโดหรูย่านใจกลางเมืองปักกิ่ง หลังคามุงหญ้านี่คืออะไร มันควรจะเป็นเพดานสีขาวสิ เมื่อมองไปรอบๆ ห้องนี่คืออะไร นี่มันไม่ใช่ผนังที่ทำมาจากคอนกรีต มันคือดินเหนียว หลินตงหยางคิดว่าตัวเองฝันไป เขาหลับตาลงอีกครั้งแล้วลืมตาขึ้น ทุกอย่างยังเหมือนเดิม มารดามันเถอะ เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หลังจากแน่ใจแล้วว่าไมไ่ด้ฝัน ตอนนั้นเองเขารู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างรุนแรง และในหัวของเขามีภาพเหตุการณ์ของเด็กชายที่ชื่อเดียวกับเขา หลินตงหยาง อายุ 10 ขวบ เรื่องราวชีวิตตั้งแต่เกิดจนตายไปของเด็กชาย ทำเอาหลินตงหยางกำมือแน่น ก่อนจะสบถออกมา "พ่อสารเลว เฉินซื่อเหม่ยชัดๆ" และตามมาด้วยเสียงร้องไห้ของน้องสาว สาเหตุที่เด็กชายหลินตงหยางเสียชีวิต เพราะถูกผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นย่าแย่งผักป่าและทุบตี ทั้งๆ ที่คนพวกนั้นได้ตัดขาดพับพวกเขาสามแม่ลูกแล้ว แต่ยังมิวายข่มเหงรังแก”