ผู้หญิงทะเลกับผู้ชายบนเกาะ

องทั่วชายหาดและเรือนร่างของชายหนุ่มผิวสีแทน คลื่นซัดลูกแล้วลูกเล่าแต่ยังไม่มีทีท่าว่าชายหนุ่มจะรู้สึกตัว แต่มีสิ่งหนึ

เกิดขึ้น ซึ่งก็ใช้เวลาไม่นานเท่าไรก็จำได้ในทันที ในวันเกิดเหตุนั้นออกเรือหาปลาอยู่กลางทะเล จูจู่ก็เกิดพายุโหมกระหน่ำโดยไม่มีทีท่าว่าจะเกิดขึ้นมาก่อน ฝนฟ

ึงลุกขึ้นยืนและเดินโซซัดโซเซลัดเลาะชายหาดไปเรื่อยๆ ได้เจอชาวบ้

“มึงรอดมา

”เมฆตอบอย่างมึนงงและสับสนตัวเอง ในส่วนลึกเมฆก็คิดอย่างเด

ีพระดีอะไรหรือเปล่า”ชายหน

“ไม่มี”

้นถือว่าดวงยังไม่ถึงฆาต”ชาย

งจากเรือล่มไม่ได้ ซึ่งเป็นเหตุที่ทำให้ไม่สามารถพูดอะไรได้นอกจากคำว่าไม่รู้เหมือ

เล็กๆ เมฆยืนนิ่งมองเข้าไปภายในกระท่อมหลังเล็กของครอบครัวเขา เมื่อเมฆได้เห

“พ่อ แม่ ผม

กคนหนึ่งคือฟ้าน้องสาวสุดที่รักต่างหันหน้ามาพร้อมกัน

างไง”กุหลาบถามขึ้นพร้อมกับเช็ดน้

รู้ มารู้สึกตัวอีกท

แต่คนบอกว่ามึงตายไปแล้ว แต่เมื่อมึงกลับมาได้พ่อ

ริงๆ”เมฆส่ายหน้าและนั

ากเรือแตก ก็พอจำได้ลางๆว่า เห็นหญิงสาวผมยาวแวกว่า

าฟ้าภาวนาบนสิ่งศักดิ์สิทธิ

เป็นแรงอธิฐานของน้องก็ได้”เมฆ

ดภัยแล้ว อย่าไปพูดอะไรให้มากความ

เป็นอันกินอันนอนเลย”ฟ้ามองตาพี่ชาย เพราะเธอก็อยากรู

เพราะรู้สึกดีใจอย่างมากที่หวานคนรักได้

เมื่อเธอมาถึงตรงร่างของเมฆ แต่หวานก็ไม่กล้าเข้าไปกอดเพราะสมบุญกับกุ

ลยที่เมฆกลับมาอย่างปลอดภ

้อย่างไงว่าเมฆกลับมาแ

ปทั่วหมด มีแต่คนพูดถึงหวาน

ี่เมฆต้องเตรียมตอบคำถามชาวบ้านแล้

แต่ดีใจ จนลืมถามเมฆไป

ู้พอตื่นขึ้นมาก็นอนอย

งซัดเมฆเข้าฝั่งมาอย่างแน่นอน”ห

ใจเฮือกใหญ่ แต่เขาก็ยังไม่วายคิดถึงหญิงผมยาวที่แวกว่ายอยู่กลางทะเล เม

วแม่จะไปทำกับข้าวให้กิน”กุหลาบพูดจบก็ลุกขึ้นอ

่มะขาม”เมื่อฟ้าพูดจบเธอก็รีบวิ่งออกจากบ้านทันที เพื่อไปห

ลในมุมที่เขาทั้งสองพบหาพูดคุยกันเป็นประจำ สาเหตุที่ทั้งสองต้องคอยหลบอยู่ใน

ึงในที่แห่งรักในมุมสงบ สองร่างได้นั่งเคียงคู่กันตรงซอกหินอันเงียบสงบ มีเพียง

ละรักใคร่ในตัวหวานอย่างเหลือล้น เขาจึงเอื่อมมือไปกุมมือของหวานไว้อย่างหลวมๆ พ

มีใครมาเห็นเข้าจะทำไง”หวานเหล่

วานกลับมาใหม่แล้วกระทำตามความคิดเดิม เขาค

ดของเมฆแต่ไม่เป็นผล หวานจึงจำยอมด้วยใจจริงให้เมฆโอบกอดอยู่อย่างนั้น ยิ่งเมฆกอดนานเท่าไรยิ่งทำให้หวานคล้อยตามอารมณ์ ที่เมฆส่งมาให้อย่างเหลือล้นไม่มีวันหมดสิ้น แต่แล้วความรู้ส

นาดหางยังใหญ่ขนาดนี้

าน แต่ก็ไร้ร่องรอยปลาตัวที่หวานเห็น เมฆจึงครุ่

คิดอะไรยืนนิ่งไ

่นแหละ”พอเมฆได้สติจึงเปล

างเงือกมาช่วยแน่เลยตัวเมื่อกี้ใช่ไหม”หวานหัวเราะกับ

้ยืนนิ่งไปอีกครั้งหนึ่ง เมฆจึงครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เรือแตก เขา

วยเมฆไว้จริงๆบอกมาเดี๋ยวนี้นะ”ห

้สติจึงรีบก้มลงพรหมจูบทั่วใบหน้าของหวานอย่างคนหื่นกระหาย ซึ่งในครั้งนี้

ไอ้เมฆมึงทำอ

ห้ทั้งเมฆและหวานต่างถอยห่างร่างออกจากกัน แต่แล้วหวานต้องม

พ่อจะยิงเมฆก็ผ่านศพหวานไปก่อน”หวาน

นถอยไป”จอมตะโกน

กระซิบข้างๆหู เมื่อเธอเห็นเมฆกำลังจะออกมา

งมากมายทำไมไม่เลือก ดันไปชอบพอกับไอ้เมฆบ้

มฆรักหวานก็ต้องเชื่อหวาน”หวาน

“ได้”

ลย”หวานค่อยๆกระ

ด้หลบหนี เมฆจึงรอจอมพ่อของหวานเผลอ ห