icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

พระสนมขั้นผินผู้นั้นคือฮูหยินประมุขวังโอสถ

บทที่ 3 สตรีบรรณาการ

จำนวนคำ:1827    |    อัปเดตเมื่อ:03/12/2025

ที

ีบรร

สดชื่นยิ่งนัก ต่างกับตำหนักจิ้ง อัน

ักกับนางกำนัลคนสนิทหายตัวไปไร้ร่องรอย เร

ที่สำคัญคือหนึ่งปีที่นางอยู่ในวัง เยี่ยหลานเฉิงฮ่องเต้ไม่เคยเรียกตัวเข้าเ

ระสนมของฝ่าบาท พวกเจ้ารับใช้เจ้านายอย่างไรกันถึงได้ปล่อยให้คนหายไปเช

ื่องเจินผินกับนางกำนัลคนสนิทหายตัวไปรู้ถึงหูเจาเฟยก็ล่วงเข้ายามเช้าขอ

่อมฉันไม่รู้เรื่

รพอดีเพคะ พอรู้ว่าเจินผินหายตั

ล้าพู

่งนางพญาตัวจริงอย่างฮองเฮา หากแต่สตรีที่ได้รับพระ

นใหญ่หลวงให้เจาเฟย หากนางไม่มีคำตอบที่น่าพอใจให้ฝ่าบาท วั

งสืบมาได้ค

นางกำนัลรับใช้ลามไปถึงองครักษ์ตำหนักจิ

ได้อย่างไร ในเมื่อพวกเจ้าไม่พูดเช

ฟยถอ

ังสักรอบ หากฝ่าบาทออกว่าราชการ

่ะค่ะ

่ยปกคลุมด้วยหิมะหนาวเย็นทั้งปี ภายใต้การปกครองของเยี่ยหลานเฉิงฮ่องเต้ นับว่าร่มเย็นเป็นสุขไร้ซึ่งข้าศึกรุกราน วังหลวงแคว

อายกดดันผู้คน กลิ่นไหม้อันเข้มข้นกับพระพักตร์เรียบเฉยไร้อารมณ์เช่

าเฟยมาขอเข้าเ

ยกับเติ้งกงกงตั้งแต่หนึ่งชั่วยามก่อน ขันทีคู่พระท

ือไม่ว่าม

่นนี้ เติ้งกงกงถึงกับ

้ กระหม่อมคาดว่าจะเป็นเรื่องของตำ

เมื่อคืนฝ่าบาททรงค้างที่ตำหนักอันเหวยกับซูเฟย ยามเช้ายังต้องอ

นางเ

ะย่

กเข่าคารวะเจ้าเหนือหัวเต็มพิธีการ เยี่ยหลานเฉิงมองดูสีหน้านางสน

ีหน้าเจ้าเช่นนี้ผู้ใดทำ

จาเฟยกลับไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า เ

ข้าเฝ้าวันนี้มีเรื่องที่ไม่อาจจัดก

ถอะ หากเจ้าไม่ผิดมีหร

ทหายตัวไปเพคะ หม่อมฉันให้คนค้นจนทั่วไม่พบร่องรอ

ิ่มบีบน้ำตาหลั่งริน หากยามนี้เจ้าเหนือหัวสั่งให้นางเงยหน้าจะได้เห็นภาพใบ

หายไปได้

แล้วไม่พบร่องรอยเจินผินแม้แต่น้อยเพคะ ส่วนที่อื่นหม่อ

กัน เจาเฟยของเ

เสียงราบเรียบแต่

เงยหน้า

ยามเจาเฟยเงยใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาแดงเ

นหาดูทั่วแล้วใช่หรื

นั้น แค่เพียงตำหนักจิ้งอันกับตำหนักหวาเจี

้ เช่นนี้แล้วเจาเฟยของเรายังไม่กล้าอีกหร

ลรับใช้ด้านข้าง สองคนเข้ามาประ

งเป็นกังวลไป เราจะเรียกองครักษ์วังหลวงมารั

ระทัย

ย หากแต่เจ้าตัวเลือกที่จะเก็บเงียบ นางรู้พ

าญาหกตำหนักในมือเจาเฟยเช่นนาง หากไม่รักษาไว้สุดกำลังวันหน้านางไม่ต้องทนให้ผู้อื่นดูแคลนหรืออย่างไร ฝ่าบาทครอง

ผู้ใดรู้เรื่

ย่ะค่ะ” “เรียกหัวหน้าหน่วยเฉียนเวยมาหาเรา

เข้าใจแล้

อันโดยตรง นางกลับหายตัวไปไร้ร่องรอย เรื่องนี้คงไม่ใช่เหตุบังเอิญ เจินจื่ออีมาจากแค

้าคงใจกว

เปิดรับโบนัส

เปิด
พระสนมขั้นผินผู้นั้นคือฮูหยินประมุขวังโอสถ
พระสนมขั้นผินผู้นั้นคือฮูหยินประมุขวังโอสถ
“สกุลเหลียวยัดเยียดบุตรสาว เหลียวอิงอิงให้แต่งงานกับคนไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างหยางกั่วหลิงเพียงเพราะก้อนทองอันจิ๋ว เจินจื่ออีหนีออกจากวังหลังค้นพบเส้นทาง รู้สึกตัวอีกทีสนมขั้นผินอย่างนางก็อยู่ในห้องหอ!”
1 บทที่ 1 หนีไปแล้ว2 บทที่ 2 ถอนพิษ3 บทที่ 3 สตรีบรรณาการ4 บทที่ 4 เรียกข้าว่าจือจือ5 บทที่ 5 สี่คุณธรรมสามจรรยา6 บทที่ 6 ไม่อาจเปลี่ยนใจ7 บทที่ 7 ยารักษาโรคบุรุษคือสตรี8 บทที่ 8 หน้าไม่อาย9 บทที่ 9 ภรรยาปรนบัติสามี10 บทที่ 10 อาเพศ11 บทที่ 11 ร่างที่คุ้นตา12 บทที่ 12 ความจริง13 บทที่ 13 กำราบ14 บทที่ 14 ลำบากภรรยา15 บทที่ 15 สุนัขจมูกไว16 บทที่ 16 เสี่ยวเหมย17 บทที่ 17 ยอดดวงใจ18 บทที่ 18 แบกรับความเป็นความตาย19 บทที่ 19  สิ่งที่ลืม20 บทที่ 20 นกโง่21 บทที่ 21 บทส่งท้าย