พระสนมขั้นผินผู้นั้นคือฮูหยินประมุขวังโอสถ

เจินจื่ออีรับรู้ถึงแรงโถมหนักหน่วงบนร่าง สองตากลับไม่อาจปรือเปลือกตาตื่น ใบหน้านางถูกใครบางคนจับประคอง ทั้งประทับจูบพวงแก้มอิ่มแดงหน้าตาเฉย

ออกไปจากตัวข้านะ!

เจินจื่อจีกรีดร้องในใจ นางกับเถารุ่ยนางกำนัลติดตามหนีออกจากวังหลวงมาได้กลับถูกบุคคลปริศนาจับตัวไว้!

“ช่วยไม่ได้ มารดาเจ้าพาคนทั้งบ้านมารอฟังอยู่ด้านนอก น้องหญิงขึ้นเกี้ยวมาหาข้าแล้ว เจ้าอดทนสักหน่อย หรืออยากร้องก็ร้องให้เต็มที่เถอะ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยวาจาอยู่ข้างหู ทั้งยังขบเม้มติ่งหูเจินจื่ออีไปด้วย ปลายลิ้นบุรุษหยาบคายไล้เลียไปตามซอกคอนาง เจินจื่ออีทั้งร่างขยับไม่ได้ มีเพียงเสียงร้องแผ่วเบาเท่าลูกแมวเปล่งออกมา

...เถารุ่ยอยู่ที่ใด! เจ้ามาช่วยข้าเร็วเข้า...

“น้องหญิงร้องออกมาเถอะ”

น้ำเสียงแผ่วเบาส่งเสียงดังเท่ายุงบิน เจินจื่ออีทั้งร่างไร้เรี่ยวแรงแต่นางยังคงรับรู้ทุกอย่าง จำได้ว่าตอนถูกคนจับตัวไว้นางดมกลิ่นเหม็นฉุนบางอย่าง จากนั้นหมดสติไป นางอาจโดนคนวางยา!

คิดมาถึงตรงนี้ผิวเนื้อเจินจื่ออีเจ็บแปลบ ที่แท้บุรุษเลวผู้นี้ลงมือหยิกนางไปทั่วตัว นางเจ็บเข้าแล้ว!

“น้องหญิงเจ้ารีบร้องออกมาเร็วเข้า ร้องดังกว่านี้อีก หากเจ้าไม่ร้องท่านพี่ผู้นี้จะลงมือกับเจ้าแล้วนะ”

สิ้นเสียงบุรุษคนเดิม ทั้งร่างเจินจื่ออีหนาววูบ นางได้ยินเสียงใครบางคนบอกให้ส่งเสียงร้อง แต่โชคร้ายที่เจินจื่ออีขยับตัวไม่ได้ ความรู้สึกนุ่มนิ่มบางอย่างกดลงมาตรงซอกคอ ไม่หยิกนางแล้วหรือ? เขากำลังทำอะไรกันแน่? เจินจื่ออีไม่กล้าคาดเดา เถารุ่ยอยู่ที่ใดรีบมาเร็วเข้า!

“น้องหญิง”

แววตาหยางกั่วหลิงหลุบสายตามองเนินเนื้อขาวเนียนใหญ่โต สองมืออดลูบไล้ผิวเนื้อตรงต้นคอคนงามไม่ได้ แตะต้องนางมากหน่อยคงไม่เป็นไร? อย่างน้อยพวกคนสกุลเหลียวจะได้รีบไสหัวไปเสียที

เรียวปากบุรุษผู้ถูกยัดเยียดภรรยาไวเท่าความคิด ต้นคอคนงามที่นอนแน่นิ่งเต็มไปด้วยรอยจ้ำแดง เขาเป็นปลิงหรืออย่างไร? รู้จักแต่ดูดผิวเนื้อผู้อื่นหน้าไม่อาย คราวนี้เสียงร้องดังเท่ายุงบินเปลี่ยนเป็นเสียงคราง สัมผัสนุ่มนิ่มเปลี่ยนจากซอกคอเลื่อนต่ำลงมา เจินเจื่ออีเปล่งเสียงร้องดังกว่าเดิม

ได้ยินเสียงร้องดังกว่าเดิม บุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีเงยหน้าขึ้นมาจากทรวงอกเย้ายวน มองดูใบหน้าแดงเรื่อกับลมหายใจหอบถี่ของสตรีบนเตียง ดูเหมือนวิธีนี้จะได้ผล เขาจูบนางหน่อยเดียวก็ร้องออกมาแล้ว

หยางกั่วหลิงหรี่สายตามองอาภรณ์สีกลีบเหมยปักลายดอกไม้หรูหรา ส่งเจ้าสาวมาทั้งที สกุลเหลียวกลับไม่ให้เหลียวอิงอิงสวมชุดเจ้าสาว เหลียวอิงอิงงดงามปานนี้ เหตุใดสกุลเหลียวถึงได้ยัดเยียดบุตรสาวให้คนไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นเขาได้ หรือเพราะก้อนทองอันจิ๋วก้อนเดียว?

นึกถึงใบหน้าไร้ยางอายของพวกคนสกุลเหลียวด้านนอก หยางกั่วหลิงโน้มใบหน้าลงไปใกล้ซอกคอขาวเนียน กัดหัวไหล่คนนอนนิ่งคำใหญ่

“กรี้ด!”

“ลำบากเจ้าแล้ว”

หยางกั่วหลิงเอ่ยวาจาอู้อี้ในลำคอ พอกัดนางไปหนึ่งคำเหลียวอิงอิงร้องออกมาเสียงดัง น้ำเสียงเจ็บปวดทำเอาหยางกั่วหลิงใจอ่อน

“เอ้อร์สือ! เจ้าอย่าได้ทำน้องสาวข้าเจ็บตัว”

เป็นเสียงบุรุษผู้หนึ่งที่ด้านนอกตะโกนเข้ามา จำได้ว่าเมื่อวานเหลียวโถวป่ายเอะอะลงมือกับผู้อื่นไม่ฟังเสียง เขาเกือบสาดผงพิษสังหารคนหยาบคายติดตรงที่คร้านจะก่อเรื่องใหญ่ หยางกั่วหลิงแค่นยิ้มตะโกนกลับไป

“พวกท่านยังไม่ไปกันอีกหรือ ข้าก็นึกว่าไม่มีผู้ใดอยู่แล้ว ข้ายุ่งอยู่ไม่สะดวกออกไปส่งพวกท่าน ขออภัยด้วย”

“นี่เจ้า!” เหลียวโถวป่ายสบถเสียงดัง

“อาโถวเจ้าอย่ารั้งน้องสาวเจ้าอีกเลย อิงอิงแต่งออกไปแล้วพวกเราจะได้วางใจกลับจิ่วโจวอย่างหมดห่วง”

เสียงปลอบโยนจากสตรีวัยกลางคนจำได้แม่นว่าเป็นมารดาหน้าไม่อายสกุลเหลียว นางเหลียวเอ่ยวาจาปลอบบุตรชายคนโตอยู่นาน จะอย่างไรบุตรสาวแต่งออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่ถูกสาด อย่างน้อยบุรุษนามว่าเอ้อร์สือก็ดูดีกว่าต้าหย่งคนงานหลังโรงเตี๊ยมมาก ก้อนทองในอกเสื้อนางเหลียวราวกับรู้สึกร้อนลวก

“เอ้อร์สือเจ้าฟังให้ดี หากเจ้ากล้ารังแกน้องสาวข้า ข้าเหลียวโถวป่ายไม่เอาเจ้าไว้แน่”

“อาโถวพวกเรารีบไปกันเถอะ”

เสียงเอะอะตึงตังด้านนอกเงียบลงแล้ว หยางกั่วหลิงหันมามองดูร่างสตรีที่ยังนอนหลับตาบนเตียง สายตาคมกวาดมองใบหน้างดงามหลับตาพริ้ม วันก่อนเขาไม่ได้มองดูนางเต็มตา นึกไม่ถึงเหลียวอิงอิงเป็นหญิงงาม

“ขออภัยเจ้าด้วย”

หยางกั่วหลิงเอื้อมมือกระชับสาบเสื้อเข้าที่ให้นาง ทั้งยังผูกเชือกรัดเอวให้ ใบหน้าแดงเรื่อนอนหลับตาพริ้ม หยางกั่วหลิงมองดูรอยแผลจ้ำใหญ่ตรงเนินไหล่เหลียวอิงอิง คราแรกเขาตั้งใจปล่อยนางเป็นอิสระ แต่ตอนนี้? หยางกั่วหลิงรับรู้ถึงตัวตนตึงแน่นกลางหว่างขาตอบสนองขึ้นมา

...เขาเป็นบุรุษเต็มตัว จะให้ทำอย่างไรได้....

หยางกั่วหลิงเบนสายตาออกจากร่างบางบนเตียง คนเป็นหมออาการกำหนัดบุรุษจะไม่รู้ตัวได้อย่างไร เขาแตะต้องนางไม่คิดว่าตนเองจะหลงเสน่ห์เหลียวอิงอิงเข้าแล้ว โชคดีห้องพักนี้มีฉากกั้นทำไว้เปลี่ยนเสื้อผ้าได้ ด้านในวางถังน้ำเย็นที่เขาใช้เหลือเมื่อคืน อาศัยอาบน้ำเย็นสักหน่อยอาการตึงแน่นคงหายเป็นปกติ

หยางกั่วหลิงราดน้ำไป สมองแจ่มใสได้สติคืนมาเช่นกัน ในเมื่อเหลียวอิงอิงไม่ยินยอมแต่งงาน หากเขาทำตัวสารเลวแย่งคู่ยวนยางผู้อื่น หลุมศพบรรพชนบนเขาอาจผุดควันดำแทนที่จะเป็นควันเขียว [1] เมื่อครู่เขาไม่ได้ตั้งใจล่วงเกิน พอได้เห็นเรือนร่างงดงามราวกับหยาดน้ำค้างบริสุทธิ์ เรียวปากหยางกั่วหลิงถึงกับจูบนางไปเอง ไม่ใช่แค่จูบเมื่อครู่เขาทั้งดูดทั้งดอมดม คนตัวโตส่ายศีรษะ

เหลียวอิงอิงชอบพออยู่กับต้าหย่งคนงานตัดฟืนโรงเตี๊ยมเอ้อฝู คู่ยวนยางไปมาหาสู่กันเป็นประจำ ส่วนหยางกั่วหลิงมีเหตุจำเป็นถึงได้รั้งอยู่โรงเตี๊ยมเอ้อฝูนานเป็นเดือน

เช้าวันก่อนไม่รู้ว่าเหลียวอิงอิงมาโผล่ในห้องพักเขาได้อย่างไร สตรีตัวน้อยเอาแต่ก้มหน้านิ่งไม่เอ่ยวาจา สุดท้ายเป็นเหลียวโถวป่ายพี่ชายนางมาเจอเข้า บุรุษตัวโตหยาบคายหวงน้องสาวยิ่งนัก สุดท้ายนางเหลียวผู้เป็นมารดาละลาบละล้วงค้นตัวหยางกั่วหลิงได้ทองคำก้อนเล็กติดมือไป วันนี้คนสกุลเหลียวถึงได้หามเกี้ยวเจ้าสาว เอานางมาโยนให้ถึงในห้องพัก

อาบน้ำเย็นไปรอบหนึ่ง หยางกั่วหลิงเดินกลับมาเห็นคนงามยังคงนอนนิ่งผิดสังเกต ปลายนิ้วเขาคลำชีพจรข้างลำคอคนที่ยังคงไม่ได้สติ ที่แท้นางโดนวางยา มิน่าเล่าพอเกี้ยวเจ้าสาวมาถึงเหลียวอิงอิงถึงได้ไม่ขยับเขยื้อน

“เจ้าถูกคนวางยาพิษ? คนสกุลเหลียวนิสัยใจคอเช่นใดกันแน่”

หยางกั่วหลิงพึมพำในลำคอ สกุลเหลียวพรากคู่ยวนยางทั้งยังบังคับบุตรสาวแต่งให้บุรุษไม่รู้หัวนอนปลายเท้าหน้าตาเฉย หนำซ้ำวันนี้คนทั้งบ้านยังออกเดินทางไกลไปถึงจิ่วโจว

หยางกั่วหลิงถอนหายใจ นางโดนพิษก็ดีเหมือนกัน เรื่องน่าอับอายที่เขาเอาเปรียบนางเมื่อครู่จะได้หายกันไป เงาร่างสูงโปร่งเดินเข้าไปเปลี่ยนอาภรณ์ตัวนอก แต่งแต้มใบหน้าหล่อเหลาที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ลอกคราบคุณชายโอสถอันดับหนึ่งกลายเป็นคนงานท่าทางงุ่มง่าม

บนใบหน้าหยางกั่วหลิงตอนนี้ติดยางไม้แปลงโฉมเอาไว้ เปลี่ยนจากคุณชายหยางกั่วผู้อ่อนโยนกลายเป็นเอ้อร์สือคนเงอะงะ นี่ก็คือรูปโฉมเอ้อร์สือบุรุษที่ตระกูลเหลียวปลงใจให้บุตรสาวแต่งงานด้วยแทนต้าหย่ง

ปลอมใบหน้าเสร็จเรียบร้อย หยางกั่วหลิงเหลือบมองเหลียวอิงอิงอีกครั้ง ปลายเท้าแผ่วเบาก้าวออกจากห้องพัก ตัดสินใจทำเรื่องที่สมควรทำเสียที นั่นคือไปหาต้าหย่ง

“พี่ชาย พี่ชาย ท่านเห็นต้าหย่งบ้างหรือไม่ มีคนไหว้วานข้าเอาของมาส่งให้เขา”

ไม่เพียงใบหน้าเหยเก น้ำเสียงเอ้อร์สือยังแหบแห้ง ตั้งแต่ออกจากวังโอสถหยางกั่วหลิงใช้วิชาแปลงโฉมตนเองจนชิน น้ำเสียงแหบแห้งเช่นนี้เขาชินแล้วเช่นกัน

“ข้ามาที่ร้านตั้งแต่ยามเฉินแล้ว [2] ยังไม่เห็นต้าหย่ง วันนี้ลูกค้ามากหน้าหลายตาข้าเองก็ยุ่งทั้งวัน เจ้าลองไปถามผู้อื่นดู”

“ลำบากพี่ชายแล้ว ท่านพอจะรู้จักที่พักต้าหย่งหรือไม่”

“แน่นอน”

หยางกั่วหลิงสอบถามที่พักของต้าหย่งจากหัวหน้าคนงานเพราะเริ่มรู้สึกสังหรใจ ได้ความว่าต้าหย่งพักอยู่แถวถนนเส้นที่หกไม่ไกลจากโรงน้ำชา หยางกั่วหลิงออกไปตามคำบอก สอบถามคนละแวกนั้นพักใหญ่ถึงได้เจอที่พักต้าหย่ง

ต้าหย่งผู้นี้ก็คือคู่ยวนยางของเหลียวอิงอิง ไม่รู้จะเป็นบุรุษหน้าตาเช่นใดถึงได้ครอบครองสตรีงามหยาดฟ้าเช่นเหลียวอิงอิงได้ นึกถึงเงาร่างบอบบางที่ยังนอนไม่ได้สติในห้องพัก หยางกั่วหลิงส่ายหน้าไปมาไล่ความคิดผิดศีลธรรมในหัว

นางแต่งให้เขาแล้วอย่างไร? คนสกุลเหลียวส่งเกี้ยวเข้ามาถึงในห้องพักทำราวกับส่งบุตรสาวไปเป็นอนุ ไร้ซึ่งขั้นตอนพิธีคำนับฟ้าดิน ไร้แม่สื่อไร้พยาน ในเมื่อฟ้าไม่รู้ดินไม่รู้ เช่นนี้เขาไม่รับนางเป็นภรรยาก็ย่อมได้

ยิ่งยามนี้คนสกุลเหลียวออกเดินทางไปจิ่วโจวแล้ว หยางกั่วหลิงหาใช่บุรุษที่สมควรจะมีครอบครัวได้ ไม่สู้คืนคู่ยวนยางให้กัน

“มีคนอยู่หรือไม่”

เรียกอยู่นานไม่มีผู้ใดขานรับ เงาร่างเงอะงะของเอ้อร์สือตัดสินใจผลักบานประตูเข้าไป ภาพด้านในที่เห็นทำเอาในหัวเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึง

...ต้าหย่งหนีไปแล้ว!...

ด้านในเรือนพักนี้ราวกับถูกโจรถ่อยยกเค้า ติดตรงที่สภาพเรือนพักเก่าซอมซ่อ โจรตาบอดที่ใดจะอยากยกเค้าให้เสียมือ หยางกั่วหลิงมองไปรอบด้าน ในนี้ไม่เหลือแม้แต่เครื่องใช้จำเป็น หรือนี่จะไม่ใช่ที่พักของต้าหย่ง

ชายชราบ้านข้างกันตะโกนถามมา

“เจ้ามาหาใครกัน มาหาต้าหย่งหรือ”

“ใช่ขอรับ เขาอยู่หรือไม่”

“เมื่อคืนข้าได้ยินเสียงโครมคราม เช้ามาก็ไม่เห็นใครแล้ว ไม่แน่ต้าหย่งคงไปทำความผิดอะไรมา ป่านนี้คงหนีไปไกลแล้ว”

หยางกั่วหลิงในคราบบุรุษหน้าตาเหยเกยืนทึมทื่ออยู่หน้าที่พักเก่าซอมซ่อ ใบหน้าทึมทื่อได้แต่ส่งยิ้มแก้เก้อให้ชาชราข้างบ้านก่อนหันไปมองสถานที่นั้นเป็นครั้งสุดท้าย ต้าหย่งหนีไปเช่นนี้ แล้วเหลียวอิงอิงจะทำอย่างไร

เชิงอรรถ^สำนวนจีน หมายถึงมีเรื่องดีเกิดขึ้นในตระกูล^ยามเฉิน 07.00 - 09.00 น.