icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เกมรักพนันสวาท

บทที่ 8 วันที่ฟ้าร้องไห้

จำนวนคำ:1348    |    อัปเดตเมื่อ:17/01/2022

ราะราวก

ยมันไปหรือไง คุณพามั

ูกน้อง “ธามไทกลับไปที่

ทันที ภีมพลลุกยืนมองอด

ยาแล้ว เรื่องนี้

จะรู้ คุณคงไม่กล้าเปิดปากหรอกภีม เพ

ั่นเทาลำคอแห้งผาก ลมหายใจหนักหน่วง เขาต้องการปลดปล่อย หลงกลงั้นเหรอ ธามไทออกจา

ทำอะ

่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อจนเห็นบราเซียแล้วถอดมันออกจากร่า

ง แต่ร่างกายไม่อำนวยเอาเสียเลย ร

!” เขาประกาศกร้าว รวบรวมกำลังครั้งสุดท้าย

” ขวัญจิราส

้ ศิลปะป้องกั

ั่

กจากห้องอย่างรวดเร็ว ร่างกายมันทานทนแทบไม่ไหว ต้องการที่ปลดปล่อย แล้

ทาง เสียงฝีเท้าเหมือนมีคนติดตาม ภีมพลรีบหลบ เห็นบอดี้การ์ดของขวัญจิ

ปั

แวดระวัง แก่นกายเจ็บปวดเพราะต้องก

ด.

้าห้อง ใบหน้าคุ้นเคยเธออ้าปากแต่

วดิ้นรนเมื่อถู

เธอ ได้ยินเสียงฝีเท้าคนอยู่ด้านนอก เสียงพูดคุยตามหาใครสัก

ห้องฉันเดี๋ยวนี้นะ!

สียงพร่าเอ่ยบอ

อะไรม

เขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ต่อให้ต้องถูกโกรธ เกล

ให้อภัยผมด้วยนะ....

ายังไง ขอโท

ะเด้งตัวลุกขึ้นแล้วตะเกียกตะกายหนีทันที เธอ

ด้วย กรี๊ด!” น

ิกมา แล้วปิดด้ว

ื้

ตุ

ก หัวไหล่ ดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง

ในลำคอ ลิ้นร้อนกำลังควานหาความหวาน เธอไม่ประสีประสา ใช้ฟันหมายกัดแต่เขากลับรู้ท

งสาวร้องห้

ช้ความชำนาญกลืนกินอีกคน ความเดียงสาทำให้เธอไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นคืออะไร ร่างกายมันร้อนวูบวาบ ความร

ป เขาแทรกซึมเข้าหาและรู้ว่าคนใต้ร่างยังไม่เคยผ่านชายใด ผ่อนปรน และค่อยๆ เร่าร้อนข

เธอไม่เคยคิดว่าตนเองจะต้องตกเป็นของคนแปลกหน้าที่รู้จักได้ไม่กี่วัน ไม่คิดว่าชีวิตนี้ต้องเป็นที่ระบ

าทอดมองมามีความตื่นตระหนกหวาดหวั่น เขาไม่ได้ตั้งใจ ถึงรู้ว่าเจ้าของเรื

รา.

อาแล้ว!” หญิงสาวร้อ

ปตามเดิม ครั้งแล้วครั้งเล่าจนหมดฤทธิ์ยา นาราภัทรนอน

เปิดรับโบนัส

เปิด
เกมรักพนันสวาท
เกมรักพนันสวาท
“ปัง ปัง ปัง เขาเคาะประตูกวาดตามองรอบๆ อย่างระแวดระวัง แก่นกายเจ็บปวดเพราะต้องการปลดปล่อย ลมหายใจหอบหนักขึ้นทุกขณะ แอด... นาราภัทรแงมประตูมอง เห็นคนยืนหน้าห้อง ใบหน้าคุ้นเคยเธออ้าปากแต่กลับถูกปิดไว้ แล้วลากเข้าห้องทันที "อื้อ!" หญิงสาวดิ้นรนเมื่อถูกกอดรัดไว้แน่น ความร้อนจากร่างกาย ทำเอาหญิงสาวขมวดคิ้ว ดิ้นรนให้เขาปล่อยเธอ ได้ยินเสียงฝีเท้าคนอยู่ด้านนอก เสียงพูดคุยตามหาใครสักคน แล้วเงียบหายไป ริมฝีปากเป็นอิสระ นาราภัทรผลักแผงอกทันที "ทำบ้าอะไร ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้นะ!" คนตัวเล็กตวาดแว๊ด "ผมขอโทษ..." เสียงพร่าเอ่ยบอก กอดตัวเองแน่น "เป็นอะไรมิทราบ!" เขาปรือตา แล้วทอดมองใบหน้างดงามของหญิงสาว เขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ต่อให้ต้องถูกโกรธ เกลียด ก็จำต้องทำ หากเป็นแบบนี้เขาคงขาดใจตายแน่ "ผมขอโทษ ขอโทษด้วย ให้อภัยผมด้วยนะ...." เขาบอกเสียงแหบพร่า "หมายความว่ายังไง ขอโทษเรื่องอะไร!" หมับ! ตุบ! ร่างบางถูกเหวี่ยงลงบนเตียงกว้าง คนตัวเล็กกระเด้งตัวลุกขึ้นแล้วตะเกียกตะกายหนีทันที เธอรู้ดีว่าเขาต้องการอะไร ข้อเท้าถูกจับลากกลับมา "ช่วยด้วย ช่วยด้วย กรี๊ด!"”