เงาบาปปรารถนา

ดูมืดครึ้มอึมครึม ลมเย็นพัดกระทบร่างจนสะท้านเมื่

ม... ฝันไปเถอะ เขาไม่สนใจแกหรอกนังโง่ โดนเยแล้วก็เททิ้งเหมือนกะ...” อ้อนกล่าวเสียดสีด้วยคำศัพท์ว

กทีเถอะ ฉันแค

้วยความชิงชังแล้วกระทืบเท้าตามไปเบียดสัตตบงกชจน

างซึ่งมาพักอยู่ชั่วคราวในตอนที่สร้างเรือนหอหลังนี้ ปลูกขึ้นง่าย ๆ ทรงเพิงหมาแหงนทำด้วยไม้ ด้านในเ

เก็บอุปกรณ์สำหรับทำสวนที่ไม่ค่อยได้ใช้งา

ว้และล็อกกุญแจอีกชั้น ฝุ่นฝ้าก็ฟุ้งจนต้องเอามือ

สดงอาณาเขต รอบ ๆ นี้ก็แวดล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่น้อย ซึ่งพิรเดชต้องการปลูกไว้เพื่อหวังผลไว้รั

จะตก นี่ก็มืดอยู่แ

ิ่งกระชับหูกระเป๋าที่ถ

ณาบริเวณของตึกใหญ่ แต่ก็ไม่มีไฟฟ้าใช้มาน

ปอีกนะเว้ย เกิดฝนตกขึ้นมาพอดีแล

เหวี่ยงเข้าไปด้านใน หล่อนล้มนั่งกระแทกกับพื้นจนตัวงอเพราะความเจ็บที่มีเ

แล้ว ความมืดครอบคลุมรอบตัวทันที เด็กสาวคว้ากระเป๋าเอาม

นปาว ๆ ก่นด่าเสียงดังและเสียงนั้นค่อย ๆ เบาแว่วห่างอ

งโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตตื่นกลัวพอจะปรับเข้ากับความมืดสลัวได้บ้างแล้ว หล่อนลุกขึ้นแล้วล

ข้าในเขตตัวบ้านอย่างไม่รีบเร่งนัก ราวกับว่า... เม็ดฝนที่ตกโปร

ลืมตา เพราะเวลาก็ล่วงค่ำเข้าไปแล้วด้วย ร่างใหญ่เดินเข้าในบ้านทั้งที่ตัวเปียก เขาไม่

ีต้อนรับ แต่เขาก็ยังบุกเข้าไปจนได้ แต่ก็นั่นแหละ... ลลินดาไม่ได้อยู่ที่นั่น แม้ก

ความทรงจำดี ๆ ระหว่างเขาและหล่อนก็ยังอบอวลอยู่ทุกตารา

องเผชิญปัญหาชีวิตคู่ ห้องปิดสนิท... เขาไม่รู้หรอกว่าเจ้าข

้ที่ยังเหลือน้ำเมาอยู่ค่อนข

งที่สายตาคมเข้มเขม่นมองเคร่งขรึม เศษแก้วแตกกระจายเกลื่อนพื้น

สัตตบงกชเป็นคนเอาเหล้าเข้าม

ลังจากนั้นก็ไม่รู้ตัวเลยว่า

เขา ต่อให้เมาแค่ไหนก็ไม่เคยไร้สติจนเลอะเลือน

บมาเปิดประตูห้องตัวเองแล้วย่างเท้าเข้าไปทันที มือหนึ่

ั้นเหรอ ในคืนที่ฝนฟ้ากระหน่ำตกไม่ลืมหูลืมตา เมียรักต้องจากจรหนีไปอยู่ไหนเป็นตายร้ายดีอย่าง

ะกลับมานั่งบนเตียงใหญ่เปิดโน้ตบุ๊กเช็กความเคลื่อนไหวต่าง ๆ ของลลินดาผ่านเพื่อนพ้องที่ได้

ิตใจของชายหนุ่มยังคงจดจ่ออยู่กับก

เจ้าหล่อนนับสิบข้อความ

ข้าไปแล้ว พิรเดชร้อนรุ่มในใจยิ่งนัก เขาจะไม่มีว

สเมื่อทุกอย่างไม่สมกใจที่มันร้อนรุ่ม หลายชั่วโมงที่เขาสืบเสาะแกะรอยจากช่องทางโซเชียลมีเด

นบ่อยครั้ง ซึ่งโดยส่วนมากแล้วก็เป็นแค่เรื่องพ่อแง่แม่งอนตามประสาคู่ผัวตัวเมีย หญิงสาวเป็นลูกคนเดียว ถูกเลี้ยงดูมา

. แต่ไม่เคยคิดร้ายกับใคร ขี้โมโหแต่ก็มีเหตุผล ไม่เสแสร้ง เกลียดก็เกลียด ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ

.. โดยไม่ต้องมีข้

กลับไปพักอยู่กับมารดาที่บ้านเดิมเสมอ เขาจึงต้องเป็นฝ่ายตามไปง้

เขาจริงจังกินเวลาเป็นสัปดาห

ก่อให้เกิดปัญหาล

ยกับการยื่นซองประมูลโครงการก่อสร้างรีสอร์ตแห่งหนึ่ง ซึ่งผู้ว่าจ้างเป็นคนรู้จั

บครัวทันที ลลินดายื่นคำขาดไม่ยอมให้ร่วมงานกับทางนั้น รวมถึงต่อว่าที่ชายหนุ่มไม

ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองเหมือนหล่อนกระมังจึงเล็งเห็นทุกงานที่เข้ามามีคุณค่าไปเสียทั้งหมด หากไม่ใ

งโดยการสมานรอยทางนั้นได้อย่างเต็มภาคภูมิ ใช้เวลาเพียงสามปี เขาก็เพียรโหมงานจนสามารถ

... ที่ต้องพ

ชายไม่เอาไหน ไม่สมฐานะ ทุกอย่างที่พากเพียรก็เพื่อความเสมอเหมือนสมบูร