เงาบาปปรารถนา

ง ๆ เรื่องใหญ่ขนาดนี้” สีหน้าของอ้อนเด็ก

กลับ ๆ กันซะที” ดารินถอนหายใจยาวแล้วเหลือบมองอ้อนด้วยสายตาไม่พอใจนัก ลลินดากระทืบเท้าเดินตรงไป

อเจ้าของห้องเสียงดัง แต่ไร้การตอบรับ ทั้งเคาะทั้งทุบ

งแล้วจับลูกบิดประตูหมุนไปพลาง แล้วก็ชะ

อ ๆ หัวใจเสียวปลาบชาวาบในขณะที่กำลังตัดสินใ

ไปสิ นี่เพิ่งจะตีห้า หนูนามันคงหลับล

าดนี้” หล่อนเถียงมารดาเสียงแผ่ว ประโ

ำอีกครั้งคล้ายรำคาญเต็มที แล้วเด

ณแม

เอ๊ย!

ียกชื่อเจ้าของห้องไม่เต็มคำในประโยคสุดท้ายนั้น น้

นของสามีเสียงสั่นเบาหวิวพอ ๆ

งที่กำลังทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นด้วยความตกใจ อ้อนเข้า

รัดลูกสาวพลางใช้มือลูบไปตามตัวพร้อมกับเอ่ยคำปลอบโยน

ี่สุด เจ็บ... โดยไม่ต้องมีบาดแผลใด ๆ แม้แต่รอยขีดข่วน แต่ร้าวลึก... ชอกช้ำเกินจะหาคำใดมาเสกสรรบรรยาย ภาพบนเตียงกว้างในห้องนอนของหลานสาวที่หล่อนร

้วงของการหลับใหลให้ค่อย ๆ หลุดจากภวังค์นิทรานั้น เปล

ึกได้ถึงความผิดปกติในทันทีเมื่อสติคืนกลับมาครบถ้วน เขาหันมองร่างเล็กที่กอดเกี่ยวเอาไว้

้ย!

ลัน นิทราอันลึกล้ำถูกฉุดให้สูญหายไปในพริบตา หล่อนย

่งอยู่บนเตียงข้าง ๆ เขาเพิ่งจะหันไปตามเสียงและสัญช

” แล้วทุกอย่างก็ไหลเว

ายน้ำใจหงส์ทำไม!” ดารินคร่ำครวญแทนบุตรสาวที่ยังจ้องคนทั้งคู่ด้วยสา

งขึ้นมาสวมทั้งที่ยังอยู่ในผ้าห่ม ส่วนสัตตบงกชเหมือนกำลังช็อกกับสิ่งที่เกิดขึ้น ใบหน้

แล้วนี่ก็เรือนหอของเรา” ลลินดาเริ่มปรับตัวกับสถานการณ์ได้บ้าง แต่หล่อนก็ยังสั่นอยู่

ำเศร้าหมอง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลเอ่

มีใครเชื่อคำพูดของเขาหรอก แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่มั่นใจอะไรทั้งนั้น รู้แต่เพียงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันต้องมีสาเหตุ เขาไม่ใช่คนมักง

้าวไม่ออก พิรเดชเองก็ย่างเท้าตรงมายังหล่อนเช่นกัน ชายหนุ

่ขยายไปทั้งแก้มด้านที่ถูกลลินดาตบฉาดใหญ่ แต่ค

จ แม่อยู่ตรงนี้ทั้งคน” ดารินปรี่เข้าไปจับแขนของลูกสา

อะไรขึ้น... หงส์เชื่

ไมทำเรื่องเลว ๆ แบบนี้!!!” ลลินดากรีดร้องโหยไห้ พิรเดชเหมือนจะขาดใจตาม เขาจะเข้าไปใกล้หล่อน

เด็กเลว!!” ดารินหายใจหอบตามแรงโมโห ด่ากราดพาลไปทั่วเพราะเจ็บแค้นแทนบุตรสาว ในขณะที่ลลินดายังคงยืนกำ

านไหว หล่อนปวดร้าวเมื่อยขบไปทั้งตัวจนแทบขยับไม่ได้ และไม่ต้องสืบสาวเล่าความก็พอจะเข้าใจและรู้แจ้งใ

งกระชากร่างแบบบางที่นั่งขดอยู่ใต้ผ้าห่มจนล้มคว่ำหน้าลงบนที่นอน สัตตบงกชกรีดร้อ

ร่างกายของหล่อนน

ำ สุดท้ายมันก็ลอบกัดเหมือนหมาจรจัด คนแบบนี้เลี้ยงเสียข้าวสุก” ดารินยังพยายามลากเด

มแบบนี้ให้พี่หงส์เสียใจเลย พี่หงส์ หนูนารักพี่หงส์นะ” หล่อนร่ำร้องเรียกชื่อญา

ใจ ในแววตานั้นตั้งคำถามมากมายที่ไม่อาจเค้นออกมาเป็นคำพูดเพราะควา

ลับมาให้หงส์เห็นหน้าอีก” ใน

พี่ไม่ร

บนี้เลย ให้หนูนาไปคน

ถานการณ์มันเลวร้ายไปกว่าที่เป็น

สัตตบงกช แต่หล่อนปัดออกแล้วขยับคลานเข้าไปหาลลินดาซึ่งมีศักดิ์เป็นน้า แต่หล่อนเรี

ดทำเรื่องเลว ๆ แบบนี้จริง ๆ” สองมือน้อยกอดขาของผู้หญิงที่รักเหมือนพี่สาวในไส้แล้วพร่ำบอกถึงความจริงใจท

” ลลินดาเอ่ยออกมาด้วยความคั่งแค้น หากพวกเขาเอาหอก

มอบกาย มอบใจ มอบชีวิต

ห่างเหิน หล่อนมอบสิ่งดี ๆ ให้กับสัตตบงกชเสมอตัวเอง เพราะสงสารว่าเป็นเด็กกำพร้าไม่มีคนดูแล อีกทั้งหล่อนเองก็เป็

้องแบ่งปันทุกอย่างในชีวิตให