icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ดุจฝันตะวันลวง

บทที่ 2 2

จำนวนคำ:1717    |    อัปเดตเมื่อ:14/03/2022

ิ้งให้เธออยู่กับความว้าเหว่และคำถามที่ไม่มีค

อบด้วยความมืดมิดของยามวิกาล ดุจฝันจับหัวซึ่งรู้สึกปวดตุ๊บๆ ปวดแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ หญิงสาว

ุจากอุบัติเหตุ แม่เลี้ยงและใครๆ ไม่ได้บอกว่าเธอโดนรถชนที่ไหน ค

จะให้เธอแต่งงานกับลูกชายท่าน พ่อเลี้ยงรวีพงษ์ เขาเสมือนคนแปลกหน้า ไม่เคยพ

าเคยรักกับลูกชาย

มีแต่ความมืดมิดปกคลุมหนทางที่ค้นหา

ขาและเธอเสมือนคนแปลกหน้า ว่าที่สามีทำทุกอย่างให้มันจบเร็วไว หญิงสาวจดจ้องใบหน้าเคร่งขรึมและจดจำไม่เคยลืม เขาทำให้เธอหายใจไม่ออกในวันที่ควรจะมีแต่รอยย

้ได้ว่า ทำไมเขาต้องมาแต่งงานกัน คนรักกันที่ไหนจ

ได้ เพราะตั้งแต่แต่งงานวันแรก สามีใช้สิทธิ์บนร่างกายเธออย่างเอาแต่ใจ เพราะความเมามาย แม้เขาจะมอบความสุขให้เ

ใส่จากสามี แม้ความจำวันวานหายไปแทบหมดสิ้

ษผ้าขี้ริ้ว เช้าอีกวันหลังจากโดนสามีตักตวงความสุข

งมาสักพักว่าอะไรคงดีขึ้น แต่ตอนนี้ต้องเ

่าเธอจะไปอยู่กับใคร ที่ไหน

มสับสนที่อ้อนวอน

จ น้ำตาไหลหยดบนหมอน

อนห้องเดิมสิ คืนนี้ไม่ต้องรอฉันเอาเธอหร

ลี้ยงจะซักถาม เด็กในบ้านจะนำเรื่องนี้ไปถึงหูแม่เลี้ยง เธอไม่อยา

หนหรอกนะที่น

คิดว่าฝันไม่อยู่ในห้องเหมือนทุกคืนสิคะ ส

าร วันทั้งวันคงแต่งตั

ไฟเถ

ดแน่ ตามใจอยากนอนมองดาวบนฟ้าก็ตามใจ แต่อย

นห้องมืดสนิท เวลาที่หมุนช้าๆ นับจากนี้จะมีเพียงเธอนั่งถางตาเพ

กคืนคงไม่ใช

แขนเพราะโดนยุงกัด สายลมแสงแดดเริ่มจ้าต้องผิวกายเธอรีบลุกขึ้นเดินเข้าในห้องนอน ที่นั่นว่างเปล่าไร้เงาสามี หญิงสาวเดินเข้าห้องน้ำ เธอต้องรีบเตรียมต

มยาวไว้ในหมวกแก้ป แต่ทำแบบนั้นสามารถมองเห็นรอยแผลเป็นที่ใบหน้า เธอไม่มั่นใจก็เลยปล่อยผมลงมา

รูปถ่ายตนเองเมื่อก่อนก็อยากได้ใบหน้าเกลี้ยงเกลาคืนมา เดือนหน้

าวหรือ

ถามน้ำเสียงห้วน ดุ

้ยงล่ะน

าะเช้ามาเขารีบออกไปเสมอ คงไม

าม แล้วจะกินหรือเปล่าอย่าให้คนอ

้นไม่มีตัวตนในบ้าน คนอื่นก็ทำตาม แต่นานวันเธอกลับทำใจไม่ได้ ทว่าให้ด่าเด็กเธออาจจะโดนดี เพราะผู้ห

ะจะไปกิน

้งที่พ่อเลี้ยงไม

นเดินไปเรียกคนงานที่ขับรถเ

ว่าจะโดนไล่หรือดุจฝัน เ

กลับไปมอง เห็นภาพตนเองบนจักรยานคันหนึ่ง ดุจฝันก้มหน้า ครุ่นคิด เ

เปิดรับโบนัส

เปิด
ดุจฝันตะวันลวง
ดุจฝันตะวันลวง
“การแต่งงานดั่งความฝันยามค่ำคืน ตะวันสาดแสงแรงกล้าภาพทุกอย่าง แจ่มชัด เหลือเพียงหยดน้ำตาจากคำลวง .......... "ไม่นอนฉันจะปิดไฟ ถ้ายังไงเธอไปนอนห้องเดิมสิ คืนนี้ไม่ต้องรอฉันกดเธอใต้ร่างอีกหรอกนะ ฉันไม่มีอารมณ์" ดุจฝันยังเอาหมอนปิดหน้า เธอไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้วแต่ไม่อยากออกไปนอกห้อง เด็กในบ้านจะนำเรื่องนี้ไปถึงหูแม่เลี้ยงสร้อยฟ้า ท่านจะซักถามโน่นนี่ สามีนั้นกลับคิดอกุศลว่าเธอรอให้เขาทำเรื่องอย่างว่า "ฉันไม่ไปไหนที่นี่ห้องฉัน" "คุณปิดไฟได้เลยค่ะฝันไม่รบกวน คิดว่าฝันไม่อยู่ในห้องเหมือนทุกคืนสิคะส่วนเรื่องอื่นฝันไม่ต้องการซะหน่อย" "อย่างเธอหรือไม่ต้องการวันทั้งวันคงแต่งตัวรอผัวกลับบ้าน" รวีพงษ์ยิ้มเยาะ "ไฟฉันปิดแน่" ดุจฝันรับรู้ความมืดที่โอบล้อมรอบตัวหยิบหมอนออกจากใบหน้า ในห้องมืดสนิท เวลาที่หมุนช้าๆนับจากนี้จะมีเพียงเธอนั่งถางตาเพราะนอนไม่หลับ หลายคืนที่เธอไม่ได้พักผ่อน คืนนี้อีกสักคืนจะเป็นไรไป”
1 บทที่ 1 12 บทที่ 2 23 บทที่ 3 34 บทที่ 4 45 บทที่ 5 56 บทที่ 6 67 บทที่ 7 78 บทที่ 8 89 บทที่ 9 910 บทที่ 10 1011 บทที่ 11 1112 บทที่ 12 1213 บทที่ 13 1314 บทที่ 14 1415 บทที่ 15 1516 บทที่ 16 1617 บทที่ 17 1718 บทที่ 18 1819 บทที่ 19 1920 บทที่ 20 2021 บทที่ 21 2122 บทที่ 22 2223 บทที่ 23 2324 บทที่ 24 2425 บทที่ 25 25