/0/31846/coverbig.jpg?v=3671c750f37fb225474f46839bf914bc&imageMogr2/format/webp)
กลับมารักกันใหม่ + ความรักที่ท้าทายอย่างร้อนแรง + ผู้มีอำนาจยอมอ่อนข้อ/ความรักที่บริสุทธิ์ทั้งสองฝ่าย หมอที่รักษาก้อนเนื้อในเต้านมของหลินเฉิง คือกู้ฉีเชิน แฟนคนแรกเอยฺของเธอ สิบปีก่อน เธอเคยเป็นสาวอ้วนขี้เหร่ที่ถูกเพื่อนของเขาหัวเราะเยาะ เธอเก็บหอมรอมริบเพื่อซื้อไวโอลินราคาแพงให้เขา แต่กลับเห็นเขาโยนมันลงถังขยะ "ไวโอลินราคาถูกแบบนี้ ฉันมีเยอะ เธอชอบก็เอาไปเถอะ" สิบปีแห่งการเปลี่ยนแปลง เธอเปลี่ยนชื่อ และรูปร่างจากสาวอ้วนกลายเป็นคนผอม การพบกันใหม่เป็นเรื่องบังเอิญ แต่เขากลับเป็นฝ่ายควบคุมตัวเองไม่ได้ก่อน เขาฉีกหน้ากากความสงบและเยือกเย็น ใช้ทุกวิถีทางที่มีอยู่เพื่อกักขังเธอไว้ใกล้ตัว "หลินเฉิง ประวัติการรักษาของเธออยู่ในมือฉัน จะหนีไปไหนได้ ? " เธอมีคนที่ตามจีบอยู่ข้างๆ และมีแผนจะเข้าสู่การแต่งงาน เขาจับเธอไว้ข้างโต๊ะทำงานด้วยสายตาแดงฉาน และเสียงแหบแห้ง "เลิกกับเขาซธ ฉันต่างหากคือคนที่ใกล้ชิดเธอที่สุด" หลินเฉิงยิ้มมุมปาก "คุณกู้ไม่ใช่ว่าแค่เล่นสนุกเฉย ๆ เหรอ อยากจะขึ้นไปเป็นตัวจริงแล้ว?" เมื่อใช้ทุกกลวิธีจนหมด เขาก็ยอมจำนนต่อหน้าเธอ "ไม่ได้คิดเล่น ๆ ฉันอยากอยู่กับเธอตลอดชีวิต"
หลินเฉิงจากเมืองจิงมาสิบปี คิดไม่ถึงว่าจะได้มาเจอกับชายคนที่เป็นรักแรกของตัวเองอีกครั้ง
ช่วงนี้เธอรู้สึกเจ็บหน้าอกตลอดเวลา เป็นกังวลใจจึงมาตรวจที่โรงพยาบาล แต่ไม่คิดว่าหลังจากที่ตรวจไปได้ครึ่งหนึ่ง หมอจะพูดทิ้งท้ายเอาไว้ ‘เรื่องนี้ค่อนข้างหนักเอาการ เธอจะไปขอความช่วยเหลือจากหัวหน้า’ จากนั้นก็จากไป
หลินเฉิงนั่งอยู่ริมเตียงอย่างหมดหนทาง
วินาทีที่ประตูห้องตรวจถูกเปิดออกอีกครั้ง เมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยร่างนั้น เธอก็อึ้งตะลึงไปทันที
“อาการแบบนี้เกิดขึ้นมานาแค่ไหนแล้วยัง?”
เสียงที่ทุ้มต่ำดังเข้ามาในหูของหลินเฉิง เธอสั่นไปทั้งตัว
ใบหน้าของชายคนนั้นถูกปิดบังไปครึ่งหนึ่งด้วยหน้ากากอนามัย สองตาเบื้องหลังแว่นตาไร้กรอบคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่เธอ
“สาม... เดือน” หลินเฉิงหลบสายตาไปด้วยความตื่นตระหนก สองมือของเธอกำประโปรงของตัวเองเอาไว้แน่น
ตอนนี้เธอเพียงแค่อยากจะหนีไปเท่านั้น
เพิ่งจะกลับมาที่เมืองจิงได้สองเดือน กลับต้องมาเจอกับกู้ฉีเฉิน
ในเวลานี้หัวสมองของเธอว่างเปล่าไปหมด ไม่รู้ว่าควรจะมีปฏิกิริยาตอบสนองกลับไปยังไง
“นอนลง ถกเสื้อขึ้น” เสียงที่ทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นมาอีกครั้ง
หลินเฉิงเงยหน้าขึ้น สบตากันอีกครั้ง ลมหายใจของเธอไม่เป็นจังหวะ
กู้ฉีเฉินเห็นท่าทางของเธออืดอาดยืดยาด น้ำเสียงก็ไม่พอใจขึ้นมานิดหน่อย “มีปัญหาอะไรเหรอครับ”
“เปล่าค่ะ ขอโทษค่ะ” หลินเฉิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะนอนลงไปบนเตียงผู้ป่วย แล้วหลับตาลง
จังหวะที่นอนก็ราวกับช่วงเวลามันนานแสนนาน หัวสมองของหลินเฉิงสับสนวุ่นวาย เหงื่อเริ่มซึ่มออกมาบริเวณปลายจมูก
“ทำคุณเจ็บเหรอ?”
หลินเฉิงส่ายหน่า “เปล่าค่ะ...”
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดก็ได้ยินเสียงนั้นดังขึ้นมา “เอาล่ะ เอาเสื้อลงเถอะ”
หลังจากนั้นกู้ฉีเฉินก็ลุกขึ้น จนกระทั่งเสียงฝีเท้าจางหายไป หลินเฉิงถึงได้กล้าลืมตาขึ้นมา
เธอสวมเสื้อผ้าอย่างคล่องแคล่ววองไว นั่งอยู่บนเตียงสักพัก ตอนนี้ถึงได้เดินตรงไปที่โต๊ะทำงาน
กู้ฉีเฉินยืดหลังตรง กำลังจะบันทึกเวชระเบียนลงไปในคอมพิวเตอร์
นิ้วมือที่เรียวยาวคู่นั้นของเขาแทบจะไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจากเมื่อตอนสมัยเรียน มันคือมือที่คุณครูสอนเปียโนต้องชื่นชมไม่หยุดปาก
แต่น่าเสียดายเขาไม่เล่นเปียโน ไม่เล่นไวโอลีน เขามีแฟนคลับสาวทั้งในและนอกโรงเรียน แม้แต่เมืองในละแวกใกล้เคียงก็ยังมีแฟนคลับอย่างเหนียวแน่น
แต่เขากลับเลือกสาวอวบมีกระเต็มใบหน้าที่ไม่ได้ชื่นชอบเขาเพื่อเริ่มความสัมพันธ์ทางออนไลน์
“เป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว” กู้ฉีเฉินมองเธอ
หลินเฉิงนั่งตัวตรง กลืนน้ำลายหนึ่งอึก “ประมาณยี่สิบวันค่ะ”
เธอแน่ใจว่ากู้ฉีเฉินจำเธอไม่ได้
เธอไม่ใช่หลินซูเหยียน หญิงอวบที่ใบหน้าเต็มไปด้วยกระคนนั้นอีกแล้ว
เธอไม่เพียงแต่เปลี่ยนชื่อแล้ว ยังลดความอ้วนแล้วด้วย กำจัดกระเต็มใบหน้าที่สืบทอดจากพันธุกรรม แม่แท้ ๆ แทบจะจำไม่ได้ ยิ่งกับกู้ฉีเฉินที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาสิบปียิ่งแล้วใหญ่
เมื่อคิดแบบนี้ หลินเฉิงก็สงบลงไปไม่น้อย
สีหน้าของกู้ฉีเฉินเรียบเฉย “ปกติแล้วนอนดึกไหม”
“นอนประมาณเที่ยงคืนถือว่าดึกไหมคะ” หลินเฉิงตอบกลับไปอย่างระมัดระวัง
กู้ฉีเฉินขมวดคิ้ว “ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปต้องพักผ่อนก่อนห้าทุ่ม”
หลินเฉิงตอบตกลง ราวกับกำลังตอบรับคำสั่งหัวหน้า
กู้ฉีเฉินถามขึ้นมาอีกครั้ง “แต่งงานแล้วยัง”
“ยังค่ะ”
“เคยมีลูกไหมครับ”
“ไม่เคยค่ะ”
หลินเฉิงเหงื่อไหลอาบเต็มมือ
กู้ฉีเฉินพูดขึ้นต่ออย่างเป็นทางการ “ก้อนเนื้อเต้านมที่ไม่เป็นอันตราย มีอาการเจ็บเต้านมเป็นเรื่องปกติครับ แต่ว่าคุณต้องระวังการใช้ชีวิตประจำวัน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเนื้องอกมะเร็งเต้านม”
“เนื้องอกจะกลายเป็นมะเร็งเหรอคะ” จู่ ๆ หลินเฉิงก็รู้สึกหวั่นใจขึ้นมา
กู้ฉีเฉินมองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า เธอแต่งตัวธรรมดา อายุยังน้อย สีหน้าซีดเผือดเล็กน้อย น่าจะรู้สึกตกใจกับคำพูดของเขา
“คุณไม่ต้องเป็นกังวลครับ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปพยายามรักษาคุณภาพการนอนหลับที่ดี แล้วก็มาเข้ารับการตรวจสุขภาพเป็นประจำ”
“ค่ะ กู้” หลินเฉิงจะเรียกชื่อของกู้ฉีเฉินออกมาโดยสัญชาตญาณ โชคดีที่เธอหยุดเอาไว้ก่อน
“ขอบคุณค่ะ คุณหมอกู้”
กู้ฉีเฉินหยิบเวชระเบียนที่ปริ้นท์ออกมาแล้วยื่นไปตรงหน้าของหลินเฉิง “ครั้งหน้าก็มานัดคิวกับผมตรง ๆ ได้เลยครับ”
หลินเฉิงเม้มปาก “ถ้าไปหาหมอคนอื่นได้ไหมคะ”
เธอก้มหน้าก้มตาตลอดเวลาที่พูดคุย ในหัวสมองคิดแค่เพียงว่าอยากจะหนีไปอย่างเดียวเท่านั้น
กู้ฉีเฉินชะงักไปทันที “ได้ครับ”
“ขอบคุณค่ะ” หลินเฉิงหยิบเวชระเบียที่อยู่บนโต๊ะก่อนจะจากไปโดยที่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ
กู้ฉีเฉินมองแผ่นหลังของอีกฝ่าย คิ้วขมวดแน่น
นางพยาบาลที่อยู่ด้านข้างอดพูดเตือนขึ้นมาไม่ได้ “หมอกู้ ถ้าคุณขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไป จะต้องถูกร้องเรียนแน่ ๆ เลยค่ะ”
หมออีกคนหนึ่งพูดหยอกล้อขึ้นมา “หมอกู้ไม่กลัวหรอก เขาเป็นหมอชื่อดัง คนไข้ที่ต่อคิวรอรักษากับเขาในแต่ละวันยาวเป็นหางว่าว”
คนไข้ของกู้ฉีเฉินมีมากมาย หลังจากที่ทำงานเสร็จก็เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว ในที่สุดก็มีเวลาไปกินอาหารที่โรงอาหารของโรงพยาบาล
“หานายเจอสักที” ผู้ชายสวมเสื้อสูทดำคนหนึ่งถือถาดอาหารเดินตรงเข้ามา นั่งลงตรงกันข้ามกับกู้ฉีเฉิน
กู้ฉีเฉินมองผู้ชายคนนั้น “เลขาของผู้อำนวยการ กินอาหารช้าขนาดนี้เลยเหรอว่ะ?”
ซ่งฮ่าว “วันนี้ฉันเจอหลี่จี้เย่ เพื่อนสมัยมัธยมปลายของเราด้วยนะ เขาจะแต่งงานกับผู้หญิงที่อยู่ห้องติดกันคนนั้นแล้วนะ ส่งการ์ดเชิญมาแล้วด้วย แถมยังกำชับกับฉันว่าอย่าลืมมาแจ้งให้นายไปร่วมงานด้วยนะ”
ตลอดหลายปีมานี้กู้ฉีเฉินเข้าร่วมงานแต่งงานของเพื่อนสมัยเรียนมาไม่น้อย ยังไงก็อายุยี่สิบแปดปี อายุไม่น้อยกันแล้ว ควรจะแต่งงานมีครอบครัวได้แล้ว
“แฟนของเขาอยู่ในวงร้องประสานเสียงเดียวกับนาย ในวงร้องประสานเสียงของพวกนายยังมีผู้หญิงอยู่อีกคนไม่ใช่เหรอ?” ซ่งฮ่าวกลัวว่ากู้ฉีเฉินจะจำไม่ได้ว่าคือใคร จึงพูดเสริมมาอีกประโยค “ขนมปังงาคนนั้นนั่นแหละ”
“ตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่มีใครมีที่ติดต่อของเธอเลย เพื่อนร่วมชั้นจัดงานเลี้ยงเธอก็ไม่มาเข้าร่วม พวกเพื่อนเก่าแต่งงานเธอก็ไม่โผล่หน้าโผล่ตาไปเลยเหมือนกัน คนทั้งคนหายไปอย่างไร้ร่องรอย”
“นายว่าเป็นเพราะเธอรู้สึกว่ามันเป็นปมที่ทุกคนเรียกเธอว่าขนมปังงาหรือเปล่า เธอถึงได้หลบเลี่ยงมาตลอด อันที่จริงมีกระก็น่ารักดีหรอก แต่ว่ามันเยอะเกินไป...”
กู้ฉีเฉินไม่ได้ต่อความอะไร หยุดกินข้าวอย่างกะทันหัน
ขนมปังงา หลินซูเหยียน ผู้หญิงที่หายตัวไปอย่างไม่บอกไม่กล่าวเป็นเวลาสิบปี
บทที่ 1 ทำคุณเจ็บเหรอ
03/02/2026
บทที่ 2 โตจนป่านนี้แล้ว ควรจะแต่งงานไค้แล้ว
03/02/2026
บทที่ 3 พบกู้ฉีเฉินอีกครั้ง
03/02/2026
บทที่ 4 หลินซูเหยียนตายไปนานแล้ว
03/02/2026
บทที่ 5 เจอกันแต่จำกันไม่ได้
03/02/2026
บทที่ 6 บังเอิญเจอภรรยาของเขา
03/02/2026
บทที่ 7 ต่อสายไปยังหลินซูเหยียน
03/02/2026
บทที่ 8 คำขอเป็นเพื่อนของกู้ฉีเฉิน
03/02/2026
บทที่ 9 ถังเข่อเหรินกับกู้ฉีเฉินมาด้วยกัน
03/02/2026
บทที่ 10 ได้ยินมาว่าคุณชายกู้กับคุณถังใกล้จะมีข่าวดีแล้ว
03/02/2026
บทที่ 11 ตรวจสอบประวัติของธอร์นและหลินเฉิง
03/02/2026
บทที่ 12 ทำแฟนคุณเจ็บตัวซะแล้ว
03/02/2026
บทที่ 13 คุณเป็นใครกันแน่
03/02/2026
บทที่ 14 คุณกลัวการอยู่กับผมตามลำพังมากนักเหรอ
03/02/2026
บทที่ 15 กู้ฉีเฉินอุ้มหลินเฉิง
03/02/2026
บทที่ 16 พบของใช้ส่วนตัวของหลินซูเหยียน
03/02/2026
บทที่ 17 สนามอารมณ์ระหว่างหนานจิ่งและกู้ฉีเฉิน
03/02/2026
บทที่ 18 หลินเฉิงเป็นแฟนของผม
03/02/2026
บทที่ 19 ถ้าหากหลินเฉิงศัลยกรรม
03/02/2026
บทที่ 20 เธอมีแฟนตั้งแต่เมื่อไร
03/02/2026
บทที่ 21 ชื่อเล่นคือเหยียนเหยียน
03/02/2026
บทที่ 22 หลินเฉิง คุณเป็นใครกันแน่
03/02/2026
บทที่ 23 คุณหลินเองก็เล่นไวโอลินเหมือนกัน
03/02/2026
บทที่ 24 แฟนของหลินเฉิง
03/02/2026
บทที่ 25 หมอกู้ นี่คือห้องน้ำผู้หญิง
03/02/2026
บทที่ 26 ให้คะแนนห้าดาวแก่กู้ฉีเฉิน
03/02/2026
บทที่ 27 คุณจะไปไหน
03/02/2026
บทที่ 28 แฟนเก่าของนาย
03/02/2026
บทที่ 29 คุณชายกู้อกหักเหรอ
03/02/2026
บทที่ 30 มาถึงบ้านของกู้ฉีเฉิน
03/02/2026
บทที่ 31 ลูกแมวที่เหมือนกัน
03/02/2026
บทที่ 32 กู้ฉีเฉินยอมผิดนัดเพื่อเธอ
03/02/2026
บทที่ 33 คนนี้คือภรรยาของนายใช่ไหม
03/02/2026
บทที่ 34 เสียงลมหายใจที่สอดประสาน
03/02/2026
บทที่ 35 ทำไมไม่อธิบายความสัมพันธ์ของพวกเรา
03/02/2026
บทที่ 36 ใช้เงินยี่สิบห้าล้านไล่คนไป
วันนี้00:02
หนังสืออื่นๆ ของ Quinn Rivers
ข้อมูลเพิ่มเติม