เล่ห์ลวงบ่วงพันธนาการ

ตอนที่ 1

5 ปีก่อน

“อะไรนะ นายโกหกฉันเหรอ นิค” มิคาเอลพูดอย่างเดือดดาล เขารีบบินกลับมาที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์กเมื่อได้รับข้อความที่พี่ชายฝากเพื่อนมาถึง

พ่อแม่ป่วยหนักให้รีบกลับมา แต่พอมาถึงก็พบว่าพ่อแม่บินไปพักผ่อนที่ออสเตรีย แถมพี่ชายตัวดีต้องการให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงที่เลือกให้เนื่องจากผลประโยชน์ทางธุรกิจอีกต่างหาก

“ถ้าไม่โกหกนายคงไม่กลับมา” นิโคลัสพูดสั้นๆ และไม่สนใจท่าทีโมโหของน้องชายเลยแม้แต่น้อย

“นายรู้ไหมว่า นายทำให้ฉันต้องพรากจากผู้หญิงที่ฉันรัก” มิคาเอลต่อว่าอย่างเหลืออดด้วยความโมโห

“นายทำผิดก่อน นายไปเมืองไทย หลงรักผู้หญิงที่นั่น ไม่ส่งข่าวให้ครอบครัวรู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร ถ้าฉันไม่เจอเพื่อนนาย ป่านนี้นายก็คงไม่กลับมาแน่ๆ”

“ก็เพราะแบบนี้ไงฉันถึงไม่อยากให้นายรู้ว่า ฉันทำอะไรที่ไหน แล้วฉันก็พลาดหลงกลนายจนได้ นายจะบ้าหรือไงที่จะจับคู่ให้ฉันกับคนที่ไม่รู้จักกันเลยแม้แต่นิดเดียว” การกลับบ้านไม่ใช่ปัญหา แต่เรื่องที่ทำให้มิคาเอลโมโหก็คือ คำสั่งบ้าๆ ของพี่ชายจอมเพี้ยนต่างหาก

“โอลีเวียร์เหมาะกับนายทุกอย่าง เธอเป็นผู้หญิงมีชื่อเสียง สวย มีการศึกษา และครอบครัวของเธอก็เอื้อกับผลประโยชน์ของเรา” นิโคลัสชื่นชมอย่างออกนอกหน้า

“แล้วทำไมนายไม่แต่งซะเอง” มิคาเอลย้อน

เขาไม่สนว่าผู้หญิงคนนั้นจะสวยหยาดฟ้าแค่ไหน เหมาะสมกับตนอย่างไร แค่ใช้เวลาร่วมกันไม่กี่ชั่วโมงแล้วแยกกันก็พอแล้ว สิ่งที่ต้องทำคือกลับเมืองไทยไปหาสุดที่รักให้เร็วที่สุด

“แต่งกับฉันก็ต้องฮันนีมูนที่ทำงาน เพราะชีวิตฉันมีแต่งาน และฉันไม่ใช่คนโรแมนติกแบบนาย”

“ฉันไม่มีวันแต่งงานกับผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น ฉันแต่งงานกับพุดกรองแล้ว” มิคาเอลพูดช้าๆ ชัดๆ และนั่นทำให้อีกฝ่ายแทบจะลุกเป็นไฟขึ้นมาเผาความรักที่ไม่เข้าตาในทันที

“ผู้หญิงคนนั้นหวังจะปอกลอกนาย เธอต้องการยกระดับตัวเองเท่านั้น” นิโคลัสดูแคลนคนที่น้องชายรักสุดหัวใจ เขาไม่เชื่อหรอกว่าความรักมีจริงในโลกใบนี้

“ฉันจะไม่ทนให้ใครมาว่าเมียของฉัน นายไม่เคยรู้จักพุดกรองไม่เคยเห็นหน้ากันเลยด้วยซ้ำ นายไม่ควรไปตัดสินเธอ พุดกรองเป็นคนดีเรียบร้อย อ่อนโยน น่าทะนุถนอมและให้เกียรติฉัน เธอมีหลายอย่างที่ผู้หญิงคนอื่นไม่มี” สายตาและน้ำเสียงยามที่พูดถึงคนรักของมิคาเอล เต็มไปด้วยความสุขอย่างเห็นได้ชัด

“แต่ครอบครัวของโอลิเวียร์ก็สำคัญกับธุรกิจใหม่ของเรานะ” คนเป็นพี่ย้ำถึงความสำคัญเรื่องนี้

“อย่างนั้นนายก็แต่งเสียเอง อย่าดึงฉันมายุ่งกับธุรกิจของนาย” มิคาเอลสวนกลับทันที

นิโคลัสจ้องหน้าน้องชายพยายามระงับความโกรธ สักพักก็เดินออกไปจากห้องเงียบๆ รู้ดีว่าถ้าพูดอะไรอีกจะต้องทะเลาะกันอีกแน่ ดังนั้นต้องแกล้งยอมถอยออกมาก่อน แต่เขาไม่มีทางยอมแพ้เด็ดขาด อย่างไรก็ตามจะต้องทำทุกทางเพื่อให้มิคาเอลแต่งงานกับคนที่หาไว้ให้จนได้ และจะไม่ยอมให้เงินหลายร้อยล้านดอลลาร์หายไปต่อหน้าแน่ๆ

5 ปีต่อมา

หิมะเริ่มโปรยปรายลงมาทั่วเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก อุณหภูมิในเวลานี้ใกล้จะติดลบ บุรุษร่างสูงใหญ่เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาราวกับอาโดนิสผู้งดงามในตำนานของกรีกกลับนั่งมองกระดาษที่ถือในมือด้วยสีหน้าเคร่งเครียด อากาศที่หนาวเย็นไม่สามารถทำให้ไฟร้อนในใจของเขาสงบลงได้เลย

เขาคือนิโคลัส ชาโรนอฟ หรือ นิโคลัส อเล็กซิส ชาโรนอฟ นักธุรกิจชื่อดังลูกครึ่งรัสเซีย–ไทย เจ้าของผมสีน้ำตาลทองเป็นประกายและดวงตาสีเขียวราวกับมรกตเนื้อดีที่คมดุจพญาอินทรีย์ ผู้ที่ปัจจุบันเป็นผู้บริหารระดับสูงของชาโรนอฟกรุ๊ปที่ร่ำรวยจากการเงินการธนาคารและการทำเหมืองแร่ทองคำในรัสเซีย ครอบครัวของเขามีอิทธิพลในประเทศนี้

“ไปเจอมันที่ไหน” นิโคลัสถามเลขาหนุ่มเสียงเครียด

“ในห้องของคุณมิคาเอลครับ คนที่เข้าไปทำความสะอาดเจอซองจดหมายตกอยู่ที่ใต้ตู้เสื้อผ้า” ดีแลนด์เลขาผู้ซื่อสัตย์ตอบคำถามของเจ้านายด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้น แม้ไม่รู้ข้อความในจดหมายแต่เขาก็เดาได้ว่ามันคงต้องสำคัญมาก

มิคาเอล ชื่อนี้เขาไม่ได้ยินมาหลายปีแล้ว น้องชายคนเล็กที่ตั้งความหวังเอาไว้ว่าจะให้มาช่วยกิจการของครอบครัว แต่ทุกอย่างจบเมื่อมิคาเอลจากไปอย่างไม่มีวันกลับ นิโคลัสไม่เคยเหยียบย่างเข้าไปในห้องนี้อีกเลย แน่นอนว่าทุกคนในครอบครัวก็ทำเช่นนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงความจริงอันเจ็บปวดว่ามิคาเอลจากไปแล้ว

“ไปสืบหาคนที่ชื่อพุดกรอง ไมตรีนฤนาท ฉันอยากรู้ว่าตอนนี้เธอทำอะไรอยู่ที่ไหน” นิโคลัสออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดเช่นเดิม

“หาตัวเธอหรือครับ” ดีแลนด์ถามย้ำให้แน่ใจอีกครา

“ใช่ หานักสืบที่เมืองไทยเก่งๆ สักคน สืบหาที่อยู่ให้ที แล้วดูด้วยว่ามีลูกผู้ชายหรือผู้หญิง” นิโคลัสบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“กำหนดระยะเวลาครับ”

“เร็วที่สุด เสียเงินเท่าไหร่ไม่ว่า แต่ต้องชัดเจนหาข้อมูลมาให้มากที่สุดเท่าที่จะหาได้เข้าใจไหม”

“ครับท่าน”

“ออกไปได้แล้ว” เขาเอ่ยปากไล่พร้อมทั้งเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างคนที่อ่อนแรง ถ้าเรื่องนี้ถึงหูมารดาและน้องสาวฝาแฝดแล้วละก็ ทั้งคู่คงตกใจมากอย่างแน่นอน

นิโคลัส พี่ชายจอมบงการของฉัน

ตลอดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่เล็กจนโต สิ่งที่ฉันทำได้และต้องทำอยู่เสมอคือทำตามคำสั่งของนายมาตลอด นายจัดการทุกอย่างและเริ่มเข้ามาควบคุมชีวิตของฉันมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเรียน การงาน หรือแม้แต่การเลือกรองเท้าสักคู่ สิ่งที่นายชอบพูดบ่อยๆ คือทุกอย่างที่นายทำให้ฉันมันเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

นายขีดเส้นทางชีวิตให้เดินและที่ผ่านมาฉันก็เดินตามทางนั้นโดยไม่ขัดขืน เพราะเมื่อไหร่ที่ฉันออกนอกลู่นอกทางนายจะเข้ามาจัดการทันที ฉันยอมนายมาตลอดไม่เคยตัดพ้อต่อว่าถึงแม้ว่าบางเรื่องนั้นมันจะเป็นเรื่องที่ฉันไม่ชอบเลยสักนิด

การที่ฉันยอมเพราะรู้ว่านายรักและหวังดีกับฉันมาก นายเป็นพี่ชายที่ดีมาก แต่สิ่งที่ฉันรับไม่ได้มากที่สุดคือนายหลอกให้ฉันกลับมาที่รัสเซีย จากนั้นก็พยายามหว่านล้อมจนถึงขั้นบังคับ ให้ฉันแต่งงานกับลูกสาวของนักธุรกิจคนดังที่สามารถต่อยอดธุรกิจตัวใหม่ของนายได้

พยายามสรรหาสิ่งต่างๆ มาหลอกล่อ เพราะอยากให้ฉันกับผู้หญิงที่แสนดีที่ชื่อว่าพุดกรองเลิกกัน นายหาว่าเธอต้องการจะหลอกฉันเพื่อหวังความสบาย นายกล่าวหาเธอทั้งที่ยังไม่เคยเห็นหน้ากันเลยสักครั้ง

การที่นายบังคับและฉันก็ยอมทำตามคำบงการของนายมาตลอด อาจจะทำให้นายลืมไปว่าฉันเป็นเพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่ยอมทำตามคำสั่งเพียงเพราะถูกกรอกข้อมูลใส่มาให้ นายลืมไปว่าน้องชายของนายคนนี้มีหัวใจ และเรื่องของหัวใจไม่สามารถบังคับกันได้ หัวใจของฉันอยู่กับเธอคนนั้นมาตลอด

เราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว เธอเป็นชาโรนอฟคนหนึ่งเหมือนกัน เธอชื่อพุดกรอง ไมตรีนฤนาท ชาโรนอฟ ตอนนี้ทายาทของฉันอยู่ในท้องของเธอแล้วเช่นกัน ทั้งชีวิตของนายคิดถึงแต่เรื่องงานกับผลประโยชน์

นายเลยไม่รู้ว่าการได้รักใครสักคนและคนคนนั้นก็เป็นคนรักที่แสนดี มันมีค่ามากขนาดไหน สำหรับนายความสุขอาจจะวัดได้จากตัวเลข แต่สำหรับฉันความสุขอยู่ที่ใจ

ฉันรู้ว่านายคงไม่พอใจมากที่เห็นจดหมายฉบับนี้ นายน่าจะได้อ่านตอนที่ฉันกลับไปถึงเมืองไทยแล้ว ฉันตั้งใจจะอยู่กับเมียและลูกที่กำลังจะเกิดมาไปจนตาย ฉันอยากจะขอร้องนาย

มันเป็นคำขอร้องครั้งแรกและครั้งสุดท้าย อย่าตามหาฉันอีก อย่าพยายามทำอะไรก็ตามเพื่อที่จะพรากฉันไปจากครอบครัว โปรดเคารพการตัดสินใจของฉันด้วยและฉันขอโทษที่ทำให้ผิดหวัง หวังว่าสักวันนายจะเข้าใจในสิ่งที่ฉันทำ

รักและเคารพพี่ชายเสมอ

มิคาเอล ชาโรนอฟ (น้องชายนอกคอกของนาย)

นิโคลัสวางจดหมายลงบนโต๊ะทำงานช้าๆ ท่าทางเหมือนคนหมดแรง เขาอ่านจดหมายเป็นครั้งที่สิบแล้ว ดวงตาคมมองมายังภาพถ่ายของทั้งคู่ที่อยู่บนโต๊ะทำงานแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

“นายมันโง่ มิคาเอล ผู้หญิงคนนั้นมีอะไรดีหนักหนา รัก ความรักเหรอ ความรักโง่ๆ น่ะสิ” เขาเอ่ยน้ำเสียงที่เยาะเย้ยอย่างเต็มที่อารมณ์หงุดหงิดเหลือเกิน

สิ่งที่ต้องรีบจัดการหลังจากที่ได้อ่านจดหมายก็คือ เช็กให้แน่ใจว่าผู้หญิงไทยคนนั้นมีลูกกับมิคาเอลจริงๆ ถ้าใช่ เขาจะทำทุกอย่างเพื่อพาเด็กคนนั้นมาที่นี่

นิโคลัสหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องของน้องชายแล้วเปิดเข้าไปช้าๆ ทุกอย่างในห้องยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เขาหยุดยืนนิ่งที่ข้างเตียงนอนก้มมองรูปถ่ายเจ้าของห้องที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ฉันอยากรู้นักว่าผู้หญิงที่นายรักจะดีจริงหรือเปล่า ป่านนี้คงแต่งงานใหม่ไปแล้วก็ได้” นิโคลัสคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา วันที่เขาและมิคาเอลเถียงกันหลายครั้ง จนในที่สุดมิคาเอลตัดสินใจออกจากบ้านและจากไปอย่างไม่มีวันกลับ จวบจนกระทั่งมาถึงตอนนี้

“เอาเป็นว่า ถ้าฉันพบลูกของนายกับผู้หญิงคนนั้น ฉันจะดูแลลูกของนายอย่างดีก็แล้วกัน”

7 วันต่อมา

“รายละเอียดที่ท่านให้ดีแลนด์ไปหามาครับ ผู้หญิงไทยคนนั้น” วูฟล์ ลูกน้องคนสนิทที่ทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวด้วยเอ่ย ดีแลนด์ฝากเอกสารปึกใหญ่มาให้เจ้านายโดยบอกว่าจะตามเข้ามาทีหลัง

นักธุรกิจพยักหน้ารับพร้อมเปิดซองหยิบเอกสารที่อยู่ด้านในขึ้นมาอ่านเงียบๆ ดวงตาคมสีสวยดูเครียดอย่างเห็นได้ชัดหลังจากอ่านเอกสารทั้งหมดจบ

“ตอนนี้หลานของฉันอยู่กับใคร”

“อยู่กับน้องสาวของคุณพุดกรองครับ”

“มีรูปไหม”

“มีครับ ดีแลนด์บอกว่าอยู่ในแผ่นซีดี”

“ผู้หญิงคนนั้นตายหลังจากมิคาเอลจากไปไม่ถึงปี” นิโคลัสเอ่ยเสียงเบาเมื่ออ่านข้อมูลคร่าวๆ

“เธอเสียชีวิตหลังจากคลอดลูกได้ไม่กี่วันครับ ท่าน” วูฟล์อธิบายตามข้อมูลที่รู้มา

“ไปบอกนักบินของเราให้เตรียมตัว” ท่านประธานหนุ่มเสียงเข้ม

“ท่านจะไปไหนครับ”

“เมืองไทย ไปตามหาหลานฉัน ฉันคิดว่าเด็กไม่น่าจะมีชีวิตที่สุขสบายเท่าไหร่นัก ตามข้อมูลบอกว่าหลานฉันอยู่กับน้องเมียมิคาเอล แม่นั่นคงไม่มีปัญญาเลี้ยงได้ดีแน่ หลานของฉันควรจะได้มีชีวิตที่สุขสบาย ฉันอยากชดเชยให้เขา” ในใจของนิโคลัสรู้สึกผิดกับน้องชายที่จากไปตลอดมา และนี่อาจเป็นหนทางหนึ่งที่จะชดเชยความผิดในครั้งนั้นได้

“แล้วงานที่นี่ล่ะครับ”

“ให้ดีแลนด์ดูแลงานทางนี้ ทุกอย่างมันเป็นไปตามแผนอยู่แล้ว แต่ถ้ามีปัญหาจริงๆ ให้ดีแลนด์โทร.หาฉัน ส่วนเรื่องการประชุมกับนักธุรกิจสเปนคนนั้นให้นาเดียเข้าประชุมแทน ส่วนฟลิ้นต์ให้ช่วยงานดีแลนด์และคอยนาเดียอยู่ที่นี่แหละ”

“ไปกันสองคนแบบนี้จะดีหรือครับ ท่าน” ฟลิ้นต์ บอดี้การ์ดร่างใหญ่อีกคนที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมกับดีแลนด์พูดขึ้น

“ไม่ต้องกังวลน่า ฟลิ้นต์ นายอยู่ที่นี่คอยดูแลนาเดียจะดีกว่า เรื่องที่เมืองไทยไม่ใช่เรื่องที่ใหญ่โตอะไรนายไม่ต้องห่วง” นิโคลัสเอ่ย

“แล้วท่านทราบหรือครับว่าจะไปหาพวกเขาที่ไหน” ดีแลนด์ถามต่อ

“ที่อยู่ก็ตามเอกสารไง ฉันว่าคงหาไม่ยากหรอก อีกอย่างมีเดฟเพื่อนของมิคาเอลอยู่ที่เมืองไทย ฉันจะติดต่อเขาเอง ไม่ต้องห่วง” นิโคลัสวางแผนไว้

“ท่านจะไปกี่วันครับ”

“ไม่แน่ใจ แต่คิดว่าคงไม่นาน นายไปเตรียมตัวเถอะ วูฟล์”

“ท่านจะไปวันไหนครับ” ดีแลนด์ถาม

“เร็วที่สุด” นิโคลัสเอ่ยเสียงเครียดแล้วกำชับต่อว่า

“เรื่องนี้รู้กันแค่ฉันและนายสามคนเท่านั้น อย่าเพิ่งให้พ่อแม่และน้องสาวฝาแฝดของฉันรู้เป็นอันขาด ถ้าพวกเขาถามก็บอกไปแค่ว่าติดธุระสำคัญแค่นั้นพอ”

“ครับ ท่าน” ทุกคนรับคำหนักแน่น รู้ดีว่าควรทำตัวเช่นไรเพื่อให้เรื่องนี้จบลงโดยเร็วและเงียบสงบที่สุด