ท่านอาจารย์อย่ารบกวนข้าเลย 师父，别打扰我。

ยหลาน ศิ

ือโชกชุ่มโลหิตของร่างผอมบางในอาภรณ์สง่า ถักทอด้วยลายปักท้องนทีสีคราม ใต้ผ้ารัดเอวห้อย

นคิดถึงความทรงจำเมื่อครั้ง

อนนางว่า ‘เมื่อกระทำความดี

้สึกชิงชัง พวกเขาต่อต้านความชั่วร้ายและจะรุมป

มื่อนางเคยช่วยเหลือภพภูมิสวรรค์ นางรักษาความสงบสุขให้ผู้บำเพ็ญเพียรอยู่เสมอ ผู้นำสำนักเซียวเหยาไม่เพียงไม่เห็นด้วยเท่านั้น

ระบี่เคียงข้างท่านอาจารย์ ท่ามกลางพรรณพฤกษาหลากสีสะท้อนแสงระยิบระยับ วิจิตรตระการตา

ยเต็มสวนผ่านหน้าต่างไม้เปิดอ้ากว้าง ร่างผอมบางในชุดฮั่นฝู งดงาม

ทนพวกเขาอีกแล้

ยเท้าของบุตรสาวเหยียบย่าง

พวกชาวนาชาว

ข้าเป็นผู้มีเมตตาธรรมสม่ำเสมอ เกรงว่าข้าจะไม่ทำให้พว

ยมด้วยคุณธรรม วิทยายุทธล้ำเลิศไม่เป็นรองใค

าขอน้อมรับไว้” เสียงหวานเอ่ยสุภาพ รอยยิ

ร้าหมอง บางครั้งนางก็หาได้แสดงอารมณ์ใด ๆ นางเป็นผู้สุขุมเยือกเ

ิวาทอันเนื่องมาจากชายพเนจรขี้เมามารบกวนสวนส้ม ไป๋เหม่ยหลานออกตัวรับผิดแทนชาวสวนว่าพวก

ของบิดามารดาเปรียบดังสารประกาศิต พว

ชื่นชมบุตรสาวคนเก่งทุกวัน เ

ุณท่า

อ็นดู มิได้เอ่ยว่าบุตรสาวเ

องใหญ่ ชอบออกตัวรับผิดแทนผู้น้อยกว่า แถมพูดเรื

นางมักเล่าเรื่องประหลาด ๆ เกี่ยวกับเทวโลก คติธรรม ไม่มีผู้ใดเคยได้ยิน นางเข้าใจในคำสอนในลัทธิขงจื่อ สามารถอธิบายให้ผู้ใหญ่ฟังได้ว่

วเกินเด็ก นางสุขุมเยือกเย็น กิริยาสง่างามดัง

ดียว ข้าจะเข้าเมืองหลวงไปทำธุระเสี

ื่องใดให้ข้าช่วยเหลือ ขอให้

วก็กลับ เจ้าควรใช้เวล

วัยสี่สิบลับหายไป พร้อมคำว่า

----------

ังคงนั่งอยู่บนยอดไม้ต้นที่สูงที่สุด เอนแผ่นหลังพิงพฤกษาพรรณสูง

ี่ดีเช่นนาง บุตรสาวท่านโหวผู้ได้ร

เป็นชนชั้นล่างของสังคมที่ยากจนข้นแค้น ถึงแม้ว่าจะมีฮ่องเต้รวบรวมดินแดนแว่นแคว้นให้กลาย

ินว่าชาวบ้านที่อดอยากยากจนต่างพากันหนีลงใต้ หลังจากที่ฮ่องเต้ทำการอวยย

รสาวขุนนางทั้งหลาย นางแทบไม่เดินทางไปที่ไหนไกลจากไร่ส้ม อย่างมากนางก็ไปซื้อของในตลาดบ้าง เพราะถึงนางไม่คบหาใครมากนักนางชื่นชอบหลงใหล

ุดฮั่นฝูถักด้วยลวดลายนภาสีคราม ไป๋เหม่ยหลานสะดุ้ง มองตามปีกส

าก อี้เจ๋อ ถึงข้าจะไ