ท่านอา อย่าร่ำสุรา

้องซื้อจากตลาดแต่รุ่งเช้า ขึ้นอยู่กับฤดูกาล ลี่จิ่นไม่ใช่คนข

นสำคัญ เจียลี่ทำงานตัวเป็นเกลียวราวกับผู้ยากไร้ไม่เคยพ

ิดขวดก็ได้กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วถึง เขาทั้งดื่มดมมันอย่างสำ

โอกาสดื่มกินมันง่าย ๆ เป็นสุราสำหรับชนชั้นสูง คนร่ำรวยนำมันมาจากแคว

าด้วยเหตุใด หวังเฟยหันไปปรึกษาบ่าวที่เข้ามาส่งสุราขวดใหม่ ส

ใครต่างก็รู้จักนาง ข้าคิดว่าค

็นเจียลี่ หาใช่

่มากมายเท่าเจียลี่ จะมีเพียงวันส

งของสกุลเยี่ย ได้ข่าวว่าลี่จิ่นไปท่องเที่ยวในอีกแคว้นแดนไกลกับบ่าวรับใช้สตรีและคุณ

างกลับมาอีกครั้งหนึ่งในช่วงพลบค่ำ นางเข้ามาตรวจตราเรื่องฟืนไฟ ดูว่าท่า

ข้า ทุกอย่าง เป็นฝีมือ

มาวันหนึ่งลี่จิ่นนำอาหารมาให้เขาผู้ไม่รู้มาก่อนว่านางทำอ

เป็นแม่ครัวทำอาหารให้คนในบ้านอยู่แล

อาจำเต้าหู้อ่อนผัดผักไม่เค็มจนเกินไปได้ นางตุ๋นไข

้ามานาน ทำไมข้าจะจำ

ำถามท่านอาเขย นางพิจารณาใบหน้าดุดันก้มลงมองน

ามจริง อย่าบอ

าลง ห่อไหล่

ทดแทนบ

มื่อความลับของนางมิได้ถูกเปิดโปงไปเสีย

ระคุณของเจียลี่ มิอาจลืมท

ครั้งแล้วที่ข้าเคยช่วยเห

านแม้สักวัน ข้าเฝ้ารอ

งประหลาด หัวเราะเย้ยหยันนาง ดูแคลนนางว่าเป็นสตรีพิการขาเป๋ คืนนั้นเกิดการแย่งชิงอำนาจทางการเมือง โดยไม่มีใครคาดคิด เ

ผ้าเหล่านั้นเป็นของขุนนางระดับสูง รวมทั้งกุ้ยเฟย เครื่องประดับล้ำค่าเป็นสมบัติในท้องพระคลัง ล้วนมีมูลค่าม

อ หวังเฟยได้รับการปูนบำเหน็จความดีความชอบ ได้เป็นผู้ตรวจการสินค้าใน

ทดแทน หนี้แ

ต็มถึงปากขวด บนโต๊ะข้างฟูกนอน นางรินใส่ถ้วย

งกลับมาหลอกลวงท่านอาอีก ข้าจะมาทำหน้าที่ของข้าด้วยตนเอง นางจะไม

หวานแลดูสดใสราวกับว่านางเป็นหญิงสาวผู้มากับฤดูใบไม้ผลิ