ข้าร้ายแล้วไง

ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวสองหลังถูกหามมาคู่กัน แต่มิได้ขนาบข้างกันอย่างซ้ายและขวา ด้านหลังยังมีขบวนซึ่งเล็กกว่าเกี้ยวหลังแรกมากนัก

วันนี้ตระกูลเฟิงมีงานมงคลจากสองตระกูลที่จะมาเกี่ยวดองกันมีผู้คนมากหน้าหลายตามาร่วมยินดีในงานคับคั่งเลยทีเดียว

เฟิงเหวินเฉิงอยู่ในชุดคลุมสีแดงยาวตามแบบฉบับเจ้าบ่าว ที่คอยต้อนรับแขกเหรื่อที่มาเป็นสักขีพยานในงานนี้ เขารอคอยเจ้าสาวของตนเองอยู่ในจวนอย่างสุขุม

งานแต่งจัดในช่วงดวงตะวันตกดิน เทียนมงคลถูกจุดอยู่ทั่วทุกที่ ความสว่างไสวล้อมรอบตัวของชายหนุ่ม นับเป็นวันดีที่เฟิงเหวินเฉิงก็เพิ่งเคยพบเจอ

วันนี้เขาแต่งเจ้าสาวเข้าจวนสองตระกูล หนึ่งในนั้นคืออนุภรรยา ที่เขาได้มาด้วยความไม่ชอบธรรม แต่เขาคาดไว้ว่าสิ่งนี้จะเป็นผลดีต่อนางในภายหน้า หากว่านางเข้าใจ แต่เขาถือว่าเขาได้ทำตามมโนธรรมที่ตัวเองวางไว้อย่างดีแล้ว เพื่อไม่ให้ผู้คนนินทาว่าร้ายในสิ่งที่เขาทำเอาไว้

ชายหนุ่มก็ยังใจเย็น และรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ

การเดินทางเข้าจวนใกล้เสร็จสิ้น รอแค่เจ้าสาวสองนางเท่านั้นที่อยู่ภายในเกี้ยวทั้งสองหลัง

หลังหนึ่งคันสีแดงเพลิงซึ่งตกแต่งเต็มไปด้วยระย้าจากลูกปัดสีร้อนแรง ถูกประดิษฐ์ให้เป็นลวดลายหงษ์สองคู่เกาะเกี่ยวกัน ผ้าม่านทึบสีเดียวกับตัวเกี้ยวมิได้ทำให้เห็นรูปโฉมของเจ้าสาวด้านในนัก

คนแบกเกี้ยวล้วนเป็นชายหนุ่มร่างกำยำและแข็งแรง บุรุษเหล่านี้คือส่วนหนึ่งในคนรับใช้ของตระกูลหาน

ส่วนอีกหลังเป็นเกี้ยวเจ้าสาวธรรมดาทั่วไป มิได้สวยงามอลังการเช่นหลังแรก

เกี้ยวหลังแรกถูกหามเข้าไปภายในจวนด้วยความชื่นมื่น เต็มไปด้วยเกียรติยศและสมเกียรติ แต่ในส่วนของหลังที่สองนั้น กลับถูกแบกเข้าไปหลังจวนตระกูลเฟิงอย่างไร้เกียรติไร้ศักดิ์ศรี และหาได้มีการสนใจจากผู้ใด นั่นก็เพราะมันหาได้สำคัญต่องานในครั้งนี้ แต่มีค่าต่อเฟิงเหวินเฉิงแค่เพียงผู้เดียว

แขกเหรื่อในงานมิได้รับรู้ว่ายังมีนางที่เป็นเจ้าสาวของคุณชายเฟิงอีกหนึ่งคน

ภายในเกี้ยวก็เช่นกัน เจ้าสาวที่มิได้อยากแต่งงานเข้าพิธีอันเป็นมงคลนี้ ได้หยิบมีดสั้นขึ้นมา นางมองคมมีดแวววาวที่จดจ่ออยู่ด้วยความห้าวหาญ สีหน้านางเรียบนิ่ง ดวงตาคมสวยมิได้เผยความปรารถนาใดออกมา แต่นางคิดดีแล้วว่าในวันนี้ชีวิตต้องดับลงเพราะความอดสูที่มีภายในใจนั้นยากเกินที่จะมีผู้ใดเข้าถึงมัน

“ถ้าข้าต้องอยู่เป็นอนุให้เฟิงเหวินเฉิงกับหานซูหนิงรังแกแล้วละก็ สู้ข้าตายไปเสียดีกว่า!!”

ตอนนี้น้ำตานางหยดลงมาหนึ่งครั้ง แต่ก็มิได้มีผู้ใดพบเห็น นางมองออกไปข้างนอกที่ยังเป็นเงาเลือนราง ผ่านผ้าม่านสีแดง ประตูจวนของเฟิงเหวินเฉิงอยู่ตรงหน้านางแล้ว ขบวนหยุดอยู่แค่ตรงนี้เพราะต้องรอให้เขาเข้ามาเปิดหลังจากคำนับฟ้าดินกับหานซูหนิงเสร็จสิ้น เพราะนางผู้นี้ได้แต่งเข้าเป็นฮูหยินเอกของตระกูล

นางซึ่งเป็นอนุที่มีศักดิ์และอำนาจน้อยกว่า ย่อมมิต่างจากต้นไม้ที่ให้พวกเขาเหยียบย่ำ ไป๋หมิงลี่จึงพร้อมยอมตายเสียตั้งแต่ตอนนี้ อย่าให้ใครได้รับรู้ว่านางแต่งเป็นเจ้าสาวที่ไม่มีใครยอมรับของเขา

สตรีตระกูลไป๋มีใจห้าวหาญ นางจรดคมมีดที่บางเฉียบลงบนข้อมือซ้ายของตนเอง หมายจะตัดเส้นเลือดใหญ่ให้โลหิตรินไหลออกมาจนหมดตัว จะได้จบสิ้นความสังเวชในชาติภพนี้เสียที

เสียงกรีดเนื้อเบียดลงไปจนถึงเส้นโลหิตกลมใหญ่ แค่ครั้งเดียวเท่านั้นที่นางหลับตา น้ำข้นสีแดงฉานก็กระฉูดออกมาจากก้อนเนื้อ จนพุ่งเข้าชำแรกสู่เนื้อผ้าม่านสีแดง แทบกลมกลืนไปกับมันจนแยกไม่ออก ถึงจะเป็นคนกรีดเฉือนผิวหนังตนเอง แต่พอเห็นภาพตรงหน้าที่เลือดไหลเป็นน้ำขนาดนั้น นางถึงกับหายใจหอบถี่และทำอันใดไม่ถูก ถึงกับสลบแน่นิ่งไป

เสียงกรีดร้องของนางมิได้มีผู้ใดได้ยิน เพราะขบวนที่ขนเกี้ยวได้วางนางลงตามคำสั่งของเจ้าตระกูล และเดินทางกลับพร้อมกับเงินค่าจ้างหลายชั่ง

เฟิงเหวินเฉิงที่ทำพิธีการไหว้ฟ้าดินและดื่มสุรามงคลเสร็จแล้ว เริ่มรู้สึกกังวลใจที่มิได้มีผู้ใดเดินทางมาบอกกล่าวกับเขาเรื่องนาง

“ทำไมจนถึงป่านนี้แล้วยังมิพบเจอตัวนางเลย หรือว่าจะเข้าไปในห้องหออีกฝั่งของจวนเสียแล้ว” ชายหนุ่มขมวดคิ้วทำสีหน้าไม่พอใจออกมาเล็กน้อย แต่ก็มิได้เอ่ยออกไปให้ผู้ใดได้ยิน หานซูหนิงเองก็ยังมิได้เข้าไปในห้องหอ รอให้เขานั้นนำพาเกาะเกี่ยวแขนเข้าไปกับนาง แต่หาใช่เช่นนั้น เมื่อสามีหมาด ๆ เช่นเขากลับบอกให้นางเข้าไปกับสาวใช้ก่อน ส่วนเขาจะล่วงไปทำธุระที่มิได้บอกกล่าวกับนาง

“ฮูหยินหานซูหนิง โปรดเข้าห้องหอก่อนเถิดเจ้าค่ะ” สาวใช้ในจวนนำนางเดินเข้าไป แต่ในใจของหานซูหนิงนั้นรู้ดีอยู่ว่าเขานั้นหมายเดินทางไปที่ใด นางก็ทำสีหน้าหงุดหงิดไม่พอใจกับสาวใช้แล้วเดินเข้าไปรอด้านในห้องหอเพียงลำพัง

ขบวนเกี้ยวยังอยู่ที่เดิมหน้าห้องหอรอบด้านมีเพียงสาวใช้ประจำตัวของนางเฝ้าอยู่ด้านนอกเกี้ยวอย่างร้อนใจ ซึ่งเฟิงเหวินเฉิงเองต้องเดินเข้ามาเพื่อดูว่า ไป๋หมิงลี่ยังอยู่ตรงนี้หรือไม่

“ถึงนางจะร้ายกาจกับข้ามากมาย แต่หวังว่าครานี้คงต้องจำยอมกันบ้าง” แต่เฟิงเหรินเฉิงก็ต้องเบิกตาโพลงเพราะความตกใจ เมื่อเห็นภาพตรงหน้า

“ไป๋หมิงลี่!! เจ้าทำอะไรนะ!!”

ชายหนุ่มถลาเข้าไปในเกี้ยวเพื่อยกตัวนางออกมา เพราะเห็นภาพที่เขาเองก็ต้องตกตะลึง ไม่คิดว่าหญิงสาวถึงกับทำเช่นนี้และไม่เข้าใจว่าทำไมหญิงสาวถึงต้องทำเช่นนั้น

“นะ…นี่เจ้าเกลียดข้าจนต้องปลิดชีพตัวเองเลยหรือไร โธ่! ไป๋หมิงลี่ข้าไม่ให้เจ้าตายฟื้นขึ้นมารับผิดชอบในสิ่งที่ครอบครัวเจ้าเดี๋ยวนี้”

ชายหนุ่มมองใบหน้าที่ซีดเผือดของนาง ก่อนที่เขาจะนำผ้าคาดเอวมาพันข้อมือเพื่อห้ามเลือด และอุ้มนางที่หมดสติอยู่เข้าไปในจวนอีกฝั่งของห้องหอ ที่อยู่ห่างจากห้องของหานซูหนิง

“จะ…เจ้า..เจ้าคนถ่อย เฟิงเหวินเฉิง ขะ..ข้าเกลียด..เจ้า..”

นางเพ้อออกมาเมื่อสายตาแสนริบหรี่มองเห็นหน้าของชายหนุ่มที่นางมิอยากเจอ และสติสุดท้ายของนางก็ดับวูบลง…

เมื่อสามเดือนก่อนหน้านี้..

“นี่คือผู้ใดหรือท่านพ่อ”

ไป๋หมิงลี่ก้าวเท้าเข้าไปยังร้านค้าของบิดาตน ไป๋ติงตงทำกิจการเกี่ยวกับการค้าสิ่งทอและเครื่องใช้หลายต่อหลายอย่าง เขาเป็นพ่อค้าคหบดีที่ร่ำรวย และตระกูลไป๋เป็นที่นับหน้าถือตาของชาวบ้านในเมืองนี้ เพราะมีสินค้าหลากหลายเกินไป และไป๋ติงตงทำทุกอย่างเองมิได้ จึงได้ว่าจ้างให้คุณชายแห่งตระกูลเฟิงเข้ามาทำงานเป็นนักบัญชีของร้านเขา

แต่ไป๋หมิงลี่กลับคิดว่าเขานั้นมิได้เหมาะกับงานนี้สักหน่อย เพราะนางเองก็เคยพูดกับบิดาว่านางก็ทำได้ มิต้องให้ใครมาทำแทนนาง

“ข้าทำเองก็ได้ท่านพ่อ ให้คุณชายเฉิงไปทำงานอย่างอื่นเถอะ” นางตั้งแง่กับเขา หาว่าเขานั้นทำงานที่สบายเกินไป ทำไมไม่ไปทำอย่างอื่นที่ชายชาตรีควรลงมือ

“เจ้าเอานี่ไปล้างให้ข้า ให้เสร็จในเร็วไวด้วย” นางใช้งานเขาสารพัด การกลั่นแกล้งของนางไม่ได้ทำให้เขาอยากรู้สึกทำงานน้อยลงแต่อย่างใด เขายังคงอดทนกับนิสัยชอบระรานและร้ายกาจของคุณหนูไป๋หมิงลี่ เพราะเฟิงเหวินเฉิงรับมือกับนางได้อย่างดี

“ทำบัญชีเป็นเรื่องของคนในตระกูล ท่านพ่อคิดเช่นไรให้เขาเข้ามาดูแลเช่นนี้ คุณชายเฟิงเป็นคนนอก ท่านไว้ใจเขาไม่ได้นะ”

ไป๋หมิงลี่ถึงแม้จะร้ายกาจและไม่ค่อยน่ารักในสายตาผู้อื่น แต่นางเป็นคนฉลาดหัวไวและมีสายตาที่เฉียบคม นางมิเคยไว้ใจใครโดยเฉพาะบุรุษผู้นี้

“เจ้าเป็นสตรี ไปทำงานอื่นเถอะ อย่างพวกงานเย็บปัก หรือช่วยดูแลงานทอผ้าก็ยังได้ คุณชายเฟิงเหวินเฉิงเป็นคนที่ไว้ใจได้เจ้าอย่ามาสอดรู้ให้มากความเลย เสียเวลายิ่งนัก” บิดาของนางออกปากไล่ทุกครั้งเมื่อนางเข้ามาสอดปากเรื่องนี้

ไป๋หมิงลี่เฝ้าระวังให้บิดาได้ไม่นาน เฟิงเหวินเฉิงก็ออกลาย เป็นอย่างที่นางคิดไม่มีผิด เขานั้นเป็นคนชั่วอย่างที่นางรู้สึกจริง ๆ

“เจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร หักหลังบิดาข้าไปเข้ากับจวนสกุลหานที่เป็นปรปักษ์ทางการค้ากับสกุลไป๋ เจ้ามันเลวระยำเฟิงเหวินเฉิง!!”

นางโวยวายเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มหักหลักบิดา เขาเปลี่ยนแปลงตัวเลขในบัญชี ทำให้การค้าขายขาดทุน รวมทั้งจ้างพวกคนร้ายมาขโมยทรัพย์สินจากร้านนาง

“โง่จริง ๆ บุตรสาวตระกูลไป๋ ตลอดเวลาที่เฟิงเหวินเฉิง อยู่ที่นี่เจ้ามิเคยเคลือบแคลงใจเลยหรือไง ช่างน่าสังเวชใจที่ครานี้ตระกูลคหบดีที่ร่ำรวยจะกลายเป็นยาจกบ้าง ตระกูลของเจ้าก็เคยทำชั่วช้าต่อผู้อื่นมาก่อนเช่นกัน เจ้ามิรู้หรือไร!“

หานตงเฉียนชี้หน้าด่าทอนางและบิดา แต่เฟิงเหวินเฉิงก็ห้ามเขาพูดอีก

”พอได้แล้วหานตงเฉียน หยุดพูดเถอะตอนนี้ท่านได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว ก็ออกไปได้เสียที ข้ามีเรื่องต้องทำธุระกับไป๋ติงตงให้เสร็จสิ้น“

คนที่ถูกพูดถึงแสยะยิ้มเดินออกไปด้วยความสบายใจ ที่เขาได้โค่นคู่ค้ารายใหญ่สำเร็จ

ชายหนุ่มเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าอดีตเจ้าของกิจการอย่างไป๋ติงตง โดยที่บุตรสาวของเขาก็ยังอยู่ข้าง ๆ กาย

“ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธแค้นข้ายิ่งนัก แต่สิ่งที่เจ้าเคยทำกับสกุลตู้นั้นยากที่จะให้อภัย ถือเสียว่าครั้งนี้ท่านได้ตอบแทนกระดูกให้แก่สกุลที่ท่านทำล้มตาย เพราะความเสียใจที่เสียรู้ให้ท่านในครั้งนั้นเถอะนะ”

เฟิงเหวินเฉิงเป็นบุตรชายสกุลตู้อย่างที่เขาเอ่ยมา บิดามารดาของเขาจากไปและอยู่บนสรวงสวรรค์นานแค่ไหน เขาก็ยังจดจำความหลังได้มิลืมเลือน

แต่ในตอนนี้เขาก็ยังมีความปราณีต่อไป๋ติงตง

“ข้ารู้ว่าเจ้ามิได้ชื่นชอบความยากจน เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน หากไม่อยากให้บุตรสาวต้องลำบาก ก็ให้นางมาเป็นเจ้าสาวข้า ส่วนเจ้าผู้เป็นบิดาข้าจะยกทรัพย์ให้ส่วนหนึ่งเป็นสินไหมในการใช้ชีวิตต่อไป แต่เจ้าก็ต้องออกจากเมืองนี้เช่นกัน”

“เจ้าคนชั่วช้า!! ให้ข้าตายเสียดีกว่าไปเป็นเจ้าสาวร่วมหอกับเจ้า!”

นางกล่าววาจาหมายมาด ความอาฆาตของนางยังคงคุกรุ่น คนที่ทำเช่นนี้กับครอบครัวนางให้ล่มจม มีสิทธิ์ทำเช่นนี้กับนางหรือ เท่ากับว่าศักดิ์ศรีของนางนั้นจบสิ้น และไป๋หมิงลี่จะมิยอมเด็ดขาด บิดานางก็คงยืนกรานเข้าข้างนางเป็นแน่

แต่เปล่าเลย ไป๋ติงตงเป็นคนที่มิให้ใครมาหยามเขาได้ว่าเป็นยาจกและยากไร้ เขาเลือกรับสินทดแทนที่เฟิงเหวินเฉิงหยิบยื่นให้ และยกบุตรสาวเพียงคนเดียวให้แต่งงานกับชายผู้ล่มตระกูล

“ไป๋หมิงลี่ ต่อไปเจ้าจะขอบใจพ่อที่เลือกทางเดินให้เจ้าเช่นนี้ เชื่อข้าเถอะว่ามันจะเป็นการดีกับเจ้าในภายหน้า!”

“ท่านพ่อ!!”

ไป๋หมิงลี่ถึงกับเข่าทรุดลงกองกับพื้น ที่นางได้ยินบิดาเอ่ยคำนั้นราวกับฟ้าถล่ม นี่นางหูมิได้ฝาดไปใช่หรือไม่

นางถูกบิดาทอดทิ้งเช่นนั้นหรือ…

“ข้ารักเจ้านะลูกรัก ไปกับคุณชายเฟิงเหวินเฉิงเถอะ ถือว่าเจ้าได้ตอบแทนบุญคุณบิดาในชาตินี้”

นางอดทนอดกลั้นมิให้เสียน้ำตา เพราะความอัปยศ หญิงสาวกัดฟันกรอด คอยดูสิข้าจะเอาคืนพวกเจ้าให้สาสม

หญิงร้ายและชายเลวทั้งสองตระกูล ไป๋หมิงลี่คนนี้จะไม่ยอมอภัยให้แน่ ๆ!!