nc

วันนี้เธอได้งานพิเศษ เป็นงานนอกเหนือไปจากการรับงานจากแอปพลิเคชันแม่บ้าน เพราะจริงๆ แล้ววันนี้เป็นวันที่เธอไม่รับงาน ด้วยเป็นวันหยุดที่เธอต้องไปเรียในมหาวิทยาลัยปิดเพื่อเพิ่มพูนความรู้ แต่ถ้ามีงานก็เท่ากับมีเงิน เธอเลยไม่ปฏิเสธงานนี้ อีกอย่างสถานที่ๆ ต้องไปทำก็เป็นที่ๆ เธอไปทำเป็นประจำทุกสัปดาห์อยู่แล้ว เพราะงั้นไม่มีปัญหา

หญิงสาวเดินทักทายนิติคอนโดหรูที่เป็นคนเรียกเธอมารับงานแม่บ้านโดยตรง เธอรับข้อมูลจากนิติฯคนนั้นว่าผู้ว่าจ้างจัดงานปาร์ตี้เมื่อคืน และสภาพห้องก็เละเทะมาก เลยต้องการแม่บ้านที่เคยทำงานที่ห้องของเขามาก่อน นั่นทำให้นิติฯรีบติดต่อเธอเป็นการด่วน จนเธอมาปรากฏอยู่ตรงหน้าให้เขาได้โล่งใจ

จากนั้นเธอก็ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบนด้วยความคุ้นเคย พอกดออดหน้าห้อง เธอก็ได้เห็นเจ้าของห้องเป็นครั้งแรกหลังจากทำงานที่นี่มาสามเดือน เธอติดต่องานทุกอย่างผ่านนิติฯทั้งหมด และเวลาเธอทำงานคือเวลาที่เจ้าของห้องไม่อยู่ ดังนั้นครั้งแรกกับการได้พบเจอ ก็ทำให้เธอแปลกใจกับความหนุ่มและความหล่อของเขา

และทันทีที่ได้พบหน้าเธอก็ยิ้มอย่างมีมารยาท และแนะนำตัวว่าเป็นแม่บ้านที่ถูกนิติฯจ้างมาให้ทำงานด่วน ที่ปกติก็ทำให้เป็นประจำอยู่แล้ว

“ฝากด้วยนะ”

เขาพูดสั้นๆ ที่ไม่ได้ทำให้หญิงสาวสนใจอะไรนัก เพราะสายตาของเธอกำลังถูกสภาพในห้องที่ถ้าจำไม่ผิด ก็ราวๆ สองวันก่อนที่เธอเพิ่งจะทำความสะอาด

ไป แต่มาวันนี้ห้องเละ เละแบบเละตุ้มเป๊ะ ไม่เหลือเค้าเดิมของห้องสักนิด

นั่นทำให้เธอตะลึง และกัดฟันแน่นเพราะหงุดหงิดที่ห้องเละเกินไป รวมถึงคันไม้คันมืออยากจะทำความสะอาดให้ห้องใหม่เอี่ยมอ่องจะแย่อยู่แล้ว แต่เจ้าของห้องก็ยังคงยืนขวางพลางประเมินเธอด้วยสายตาแปลกๆ คล้ายไม่เชื่อว่าเธอเป็นคนทำความสะอาดห้องของเขามาโดยตลอด

แวววรรณที่เห็นสายตาเขา ก็ปล่อยให้เขาประเมินเธอไป เพราะเธอคิดว่าผลงานเท่านั้นที่จะพิสูจน์ได้ว่า เธอคือแม่บ้านตัวจริง! และไม่รอช้าที่จะหลบชายหนุ่มเจ้าของห้อง พร้อมกับหยิบจับอุปกรณ์ต่างๆ ขึ้นมาทำความสะอาดทันที เธอทำงานเพลินจนไม่รู้ว่าทุกการเคลื่อนไหวของเธอยังอยู่ในสายตาประเมินของ

ชายหนุ่มเจ้าของห้องตลอดเวลา

อัครวินท์มองหญิงสาวที่ตั้งอกตั้งใจทำงาน จนน่าเพิ่มโบนัสให้เป็นพิเศษ เพราะมาถึงแค่พูดนิดหน่อยก็ลุยงานเต็มอัตราค่าจ้างแบบนี้ ก็สมกับที่ทำให้เป็นประจำ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่เฝ้าแม่บ้านที่มาทำความสะอาดในห้องคอนโดตัวเอง แต่เขาก็เชื่อมั่นถึงความซื่อสัตย์ของคนที่รับงาน เพราะของทุกชิ้นในห้องยังคงอยู่ครบ แม้ว่าตำแหน่งแห่งที่จะย้ายไปบ้าง... ตามอารมณ์แม่บ้านที่วันนี้คิดอยากวางตรงไหนก็ย้ายไปย้ายมา จนบางครั้งเขาก็สับสนว่าเจ้าของห้องคือใครกันแน่...

สักพักเขาก็เดินเข้าห้อง แต่พอคิดอะไรได้ เขาก็เดินออกมาบอกแม่บ้านว่า

“ทำห้องนี้เสร็จ ช่วยไปทำความสะอาดห้องทำงานก่อนนะครับ เสร็จแล้วก็ช่วยมาเรียกด้วย เพราะจะได้ย้ายไปห้องทำงาน คุณจะได้เข้าไปทำในห้องนอนต่อ”

หญิงสาวพยักหน้าและตอบรับคำขออย่างหนักแน่น แต่เขาก็เสริมเพิ่มอีกว่า “คุณทำอาหารเป็นมั้ย”

“เป็นค่ะ แต่เฉพาะอาหารพื้นๆ นะคะ อย่างข้าวผัด ไข่เจียว ไข่ดาว แกงจืด แต่ถ้าถึงขั้นแกงเขียวหวานอะไรแบบนั้นต้องใช้เวลาค่ะ”

อัครวินท์ยิ้มนิดๆ ก่อนจะส่ายหน้า “เอาง่ายๆ อย่างข้าวผัดใส่ไข่ก็ได้ แล้วก็ทำเผื่อตัวคุณด้วยนะ”

เขาบอกอย่างไม่รอให้อีกฝ่ายตอบรับหรือปฏิเสธก็เดินเข้าห้องนอนตัวเองไป ปล่อยให้แม่บ้านสาวอ้าปากค้างเพราะเตรียมปฏิเสธถึงกับหุบปากเกือบไม่ทัน

“เอ่อ... ให้เรากินด้วยเหรอ แปลกจัง” เธอบ่นอย่างงงๆ แต่ก็ไม่ใส่ใจมากนัก เพราะแค่สภาพห้องรับแขกก็เยินเกินจะทน ไหนจะของกินที่หกเลอะเทอะ เปรอะเปื้อนไปทั้งโซฟา และพรมบนพื้น ทำเอาเธออยากกรี๊ดกับคนที่ทำให้มันเป็นแบบนี้ แล้วไหนจะ... คอนด้อมอีก เยอะแยะไปหมด เฮ้อ...

ตกลงมันปาร์ตี้อะไรละเนี่ย ถึงได้เน้นเรื่องเซ็กซ์ขนาดนั้น เรียกว่ามีคอนด้อมไปทั่วทุกหนแห่งของพื้นที่ห้องคอนโด และไม่รู้ว่าแต่ละห้องจะมีอีกเพียบแค่ไหน

เธอทำไปบ่นไป และโคลงหัวไปมา จนกระทั่งเวลาสิบโมงกว่า เธอก็ทำความสะอาดห้องรับแขกกับห้องทำงานเสร็จ และเธอก็เรียกเจ้าของห้องย้ายไปทำงานในห้องทำงานจนได้ จากนั้นเธอก็เตรียมทำอาหาร ก่อนจะปลงกับความโล่งกว้างในตู้เย็นที่ไม่มีอะไรให้ทำอาหารได้เลยสักนิด เอาแค่ข้าวที่เป็นส่วนประกอบหลักก็ยังไม่มี... แล้วเธอจะทำข้าวผัดได้อย่างไร

แวววรรณที่ตัดสินใจไปเคาะประตูห้องของชายหนุ่ม แล้วก็โผล่หน้าไปบอกเขาว่า “เอ่อ หนูขอตัวไปซื้อของที่จะมาทำอาหารก่อนนะคะ”

เธอแอบคิดว่าจะจ้างนิติฯให้หาใครสักคนไปซื้อของให้เธอ ก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะคิดราคาแพงเกินควร เลยคิดว่าควรจะไปด้วยตัวเองมากกว่า อีกอย่างตลาดก็อยู่ไม่ห่างจากคอนโดสักเท่าไหร่ด้วย ทว่าคำตอบของชายหนุ่มหน้าตาดีตรงหน้า

ก็ทำให้แผนที่เธอวางไว้ต้องพับทิ้งเลยทีเดียว

“งั้นก็ไปซุปเปอร์ด้วยกัน ผมมีของที่ต้องซื้อพอดี”

จากนั้นเธอก็ได้นั่งรถเคียงข้างหนุ่มหล่อไปอย่างงงๆ

แม้ว่าก่อนออกจากห้องคอนโดเธอจะทำตัวเอ๋อๆ อย่างลืมเอาผ้ากันเปื้อนออก ให้ชายหนุ่มต้องยิ้มถาม

“ไม่ต้องใส่ไปให้เขารู้ก็ได้ว่าทำงานอยู่” อัครวินท์ว่าพลางชี้นิ้วไปยังผ้ากันเปื้อนพลาสติกตัวใหญ่ที่อยู่ด้านหน้าหญิงสาว เธอเขินเมื่อได้ยิน

“ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย" เธอพึมพำเบาๆ แต่เขาก็ได้ยิน เพราะห้องคอนโดของเขาค่อนข้างเงียบ และเมื่อเธอถอดผ้ากันเปื้อนที่หนาหนักนั่นออก ก็ทำให้เขาเห็นสรีระของเธอที่เต็มไปด้วยความเป็นเพศหญิงอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะหน้าอกที่ใหญ่ และเอวคอด รวมถึงสะโพกที่ผายอย่างพอดีพอเหมาะกับร่างกาย เรียกว่าเหมาะไปซะทุกส่วน

นั่นทำให้เขาเหล่มองเธอบ่อยๆ เพราะพึงพอใจกับรูปร่างของหญิงสาวค่อนข้างมาก ตามประสาผู้ชายที่อดไม่ได้ที่จะมองของสวยๆ งามๆ

และระหว่างทางเขาก็แอบถามไถ่เรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับเธออย่างเนียนๆ

เช่นว่า “เสียใจด้วยนะเรื่องพ่อกับแม่”

หญิงสาวยิ้มจางๆ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เรื่องก็นานมาแล้ว ตอนนี้อยู่คนเดียว สบายมากค่ะ”

“แล้วเรียนจบจากที่ไหน” เมื่อเขาได้ยินคำตอบ เขาก็อดเลิกคิ้วไม่ได้ เพราะชื่อเสียงมหา’ลัยก็ค่อนข้างดี แต่คณะที่เรียนจบมาน่าจะมีการแข่งขันกันสูง

แต่พอได้ฟังประโยคต่อมา เขาก็ยิ่งเลิกคิ้วเข้าไปใหญ่

“จริงๆ ก็เคยทำงานประจำอยู่นะคะ แต่อยู่ได้แค่เดือนสองเดือนก็ต้องออก เพราะเจ้านายชีกอค่ะ”

ชายหนุ่มเหล่รูปร่างของหญิงสาวแล้วก็เข้าใจถึงสาเหตุ

“ทำทุกที่เจอทุกที่เลยเหรอ”

“ทำทั้งหมดสามที่ค่ะ และเจอทุกที่จริงๆ ค่ะ เลยเคว้งคว้างไปช่วงหนึ่ง เพื่อนเลยชวนให้ไปเป็นแม่บ้าน”

“แล้วไม่มีปัญหาเดิมเกิดขึ้น”

“ไม่มีค่ะ เพราะส่วนมากเจ้าของห้องมักจะไม่อยู่ หรือถ้าอยู่ก็มักจะเป็นผู้หญิงค่ะ”

จากนั้นพวกเขาก็เดินทางมาถึงห้างสรรพสินค้า และชายหนุ่มก็เปลี่ยนใจชักชวนให้หญิงสาวไปกินข้าวด้วยกัน แม้ว่าแวววรรณจะอิดออดอยู่บ้าง เพราะสถานะของทั้งสองค่อนข้างต่างกัน อีกคนเป็นเจ้านาย อีกคนเป็นลูกจ้าง แต่

ฝ่ายชายก็ไม่ถือสาอะไร แถมให้เหตุผลว่า กินเสร็จก็ไม่ต้องล้างจานให้เสียเวลา และไม่ต้องทำความสะอาดห้องครัวด้วย ทำให้เธอตกลงกินข้าวพร้อมกับเขาเพราะเหตุผลง่ายๆ แค่นี้เอง

ระหว่างรับประทานอาหารกัน ก็มีคุยกันบ้าง ทั้งคู่เหมือนมีเรื่องให้คุยไม่จบ แม้ว่าจะไปที่แผนกซุปเปอร์แล้วก็ตาม

เธอกับเขาแยกกันตรงที่จอดรถเข็น เพราะเธอต้องซื้ออาหารสำเร็จรูปกับอาหารสดที่จะทำมื้อเย็นวันนี้ ด้วยเจ้านายเธอเป็นคนบอกก่อนแยกย้ายกันว่า ให้เธอทำอาหารมื้อเย็นให้ด้วย และช่วยตุนเสบียงบางอย่างที่จำเป็นต่อการใช้ชีวิตไว้ในตู้เย็นให้ด้วย เพราะส่วนมากเขาจะสั่งให้ร้านอาหารเอามาส่งมากกว่า แต่เพราะแม้กระทั่งน้ำหรือนมในตู้เย็นก็ไม่มี เลยฝากวานสาวน้อยให้จัดการให้ด้วย

ส่วนชายหนุ่มก็แยกไปซื้อของใช้ส่วนตัว ที่ใช้เวลาไม่นานนัก ก็เจอกับหญิงสาวที่กำลังเลือกอาหารอยู่

เขามองหญิงสาวอย่างชอบใจกับท่าทาง บุคลิกต่างๆ ที่ดูดีอย่างไม่น่าเชื่อ