เสน่หามนตรา

มที่นายเหนือหัวต้องการก็เล่นหมดน้ำลายไปหลายลิตร กว่าเธอนั้นจะยอมตามมาแต่โดยดีด้วยการยื่นข้อเสนอบางอย่างให้แก่เธอ นั่นคือค่าเสีย

มื่อเดินมาหยุดตรงประตูห้องรับรองบานใหญ่สุดหร

้วนะ" ม่านฟ้ายืนกอดอกร่ายยาวอย่างหงุดหงิดแต่ก็จำยอมเดินเข้าไป เมื่อราชิตเปิดประตูให

แขวะราชิตด้วยคำพูดภาษาไทยอย่างคนอารมณ์เสียแล

้วยแววตาเสน่หา แต่ม่านฟ้ากลับไม่ได้สนใจหนุ่มรูปงามที่นั่งมองเลยแม้แต่น้อยเธอสนใจสิ่งของแปลกตาภายในห้องจนไม่ได้มองสังเกตว่า

ะแ

เสียงกระแอมดังขึ้นจนทำให้เธอนั้นหล

กล้าแสดงออกเท่าไหร่ เมื่อม่านฟ้าไม่ได้สนใจมองเขาเล

ันชนคุณ ฉันก็ขอโทษไปแล้วด้วย!" ม่านฟ้าร่ายยาวอย่างไม่ได้เกรงกลัวมาดนิ่งขรึมของชายตรงหน้าสักนิด เมื่อชายหนุ่มเอาแต่มองเธอหน้านิ่งไม่ยอมพูดอะไรที่เป็

มาหาม่านฟ้า คนตัวเล็กที่แผดเสียงดัง อย่างไม่เกรงกลัวเขาสักน

ที่เอาแต่พร่ำพรรณนาร่ายยาวอย่างตำหนิจนเชคฮ บราฮิมอดที่จะทำโทษไม่ได้ ดวงตาของม่านฟ้าเบิกกว้างอย่างตกใจ การจู่โจ

างแต่เชคฮ บราฮิมกับกดรั้งท้ายทอยให้แน่นิ่งอย่างบังคับ มือบางทุบตีลง

ในระยะประชิด ดวงตาคมเฉี่ยวดุจพญาเหยี่ยวที่บินโฉบท่ามกลางทะเลทรายจ้องมอง

ทบกับอกแกร่งแข็งแรง "ปล่อยฉันนะ!...ไอ้โรคจิต!" คำสบประมาทที่เกิดมาไม่เคยมีใครกล้ากล่าว

ข้มที่ทรงพลังเอ่ยขึ้

ลุกขลักในอ้อมกอดแน่นของเชคฮ บราฮิม แต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากพัน

า ม่านฟ้าที่กำลังพยศสงบนิ่งชะงักงันทันที และส่งสายตาเคืองแค้นอย่างเอาเรื่องท

ี ก็มีหญิงสาวเข้าหา แต่กลับไม่ใช่ม่านฟ้าหญิงไทยคนนี้ ความมั่นใจในตัวเองถดถอยลงเมื่อถูกเธอนั้นสบประม

แหน่งนี้ ที่ต้องเคียงกายเขาให้กับใค

ๆ อย่าพยศให้มาก" เ

ียงแข็ง...เธอคงไม่ใช่ง่าย ๆ เสียแล้ว ทรงคุณค่ากับตำแหน่งเชคฮคาเสียจริง นี่เขาคิดจริงจังกับคนที่เพิ่งเจอหน้าอย่างนั้นหรือ ? คำเตือนสติที่

ยถามทันทีเมื่อปล่อยให้เธอนั้นหลุด

ท่าไหร่"ม่านฟ

พชร บ้านหรือว่ารถ"

ินยิ่งทำให้ม่านฟ้านั้นงุนงงไปกันใ

ั่นในสิ่งที่ในใจนั้นต้องการ แต่อีกด้านของม่าน

จสิ่งที่คุณพูด"เมื่อสุดจะท

ิม ยังคงตั้งหน้าตั

ม่เอาเข้าใจไหม"ม่านฟ้าบอกในสิ่งที่เธอนั้นก็ยังไม่เข้าใ

าฮิม ไม่ได้สนใจในสิ่

มพร่ำพูดโดยไม่สนใจคำถามและสิ่งที่เธอสงสัยสักนิด จนต้องตวาดเสียงดังแหลมอย่างต่อต้าน ความทนทานของเชคฮบราฮิม