icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เสน่หามนตรา

บทที่ 6 เป็นของผมคนเดียว

จำนวนคำ:2327    |    อัปเดตเมื่อ:20/04/2022

งเสียง ชายหนุ่มรูปร่างสูง กำยำล่ำสัน ในชุดสูทสีเข้มกำลังเดินมุ่งตรงมาประชิดใ

้ารู้จักเ

ค่ะ/ร

ดแนะ จนม่านฟ้าหันไปมองหน้า เชคฮ บราฮิม อย่าง

ฟ้าหันมาตอบปฏิเสธโดยไม่สน

นทันทีพร้อมเน้นย้ำหนักคำว่าส่วนตัว และเขาก็รู้ว่าตอนนี้ม่านฟ้านั้นโกรธและไม่พอใจเขาอยู่ และที่ตามมาก็หวังจะมาดูให้แน่ใจว่าเธอถึงห้องพักอย่างปลอดภัยดีแล้ว แต่ไห

่างเหลืออดใส่เชคฮ บราฮิม ที่ยืนหน

ห้ม่านฟ้าโกรธ เขาแค่ต้องการเเสดงตัวให้ครรชิตรู้เท่านั้น...คนฉลาดอย่างเขา

่างสงสัย ชายผู้นี้เป็นใครเพราะมองยังไงเขาก็ไม่ใช่คนไทยแน่ๆ และก

รับ...พรุ่งนี้เรามีไปหล

ตอบครรชิตพร้อ

้มที่มันควรจะมีแค่เขาคนเดียวที่ต้องได้เห็นมัน แต่ชายคนนั้นกลับเป็นผู้ได้รับ ซึ่งเธอไม่เคย

ยิ้มใสๆ ของม่านฟ้าเขาไม่ได้รับ พาลหงุดหงิดไปเสียหมด เป็นไปได้อยากจะฆ่าหม

ลับมาคือแววตาขึงขัง น้ำเสียงแข็งกร้าว ใบหน้าเรียบเย

็ไปสิยืนรออะไรล่ะ" เชคฮ บราฮิมหันไปแยกเขี

งหน้าเธอนิ่ง "เดี๋ยวฉันจะเข้าห้องพักแล้ว คุณครรชิตก็ไปพักเถอะค่

บราฮิมนั้นเปลี่ยนไปทันที กล้าดียังไงมาบอกฝันดีกับผู้หญิงที่เขาหมายตา แต่ก็ไม่แสดง

ชิตจะเดินจากไปทั้งที่ในใจนั้นนึกห่วงใยม่านฟ้าไม่น้อย แต่ก็ไม่อยา

มุนสักนิด” เชคฮ บราฮิม ถามขึ้น

และสิ่งที่ได้กลับมานั้นคือแวว

คฮ บราฮิม ยังคงถามม่านฟ้าด้

เข้าห้องพัก แต่ต้องเสียหลักเมื่อมือหนาของ

เชคฮ บราฮิม

ื่องของคุณ

ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งยั่วให

ทำใหญ่โ

ัน ดวงตาราวโรจน์แทบลุกเป็นไฟ

้องมาวุ่นวายกับฉัน"ม่านฟ้าก็เริ่มจะเหลืออด เมื่

ม่าน

.ปล่อยฉัน

นพาดบ่าอย่างไม่ทันตั้งตัว มือเล็กทุบตีลงแผ่น

นเล็ก ราชิตที่ได้แต่เดินตามหลังแต่ไม่กล้าแม้จะห้ามปรามนายเหนือหัวทั้งที่อยากห้ามเหลือแสน แต่ม

!! เพี

าจึงฟาดลงแก้มก้นงามงอนที่แนบชิดกับแก้มของเชคฮ บราฮิม เสียงแหลมดังลั่นอย่าง

ื่อใกล้เข้ามาถึงห้องพักใหญ่สุดหรูหรา ราชิตวิ่

ฮ บราฮิม ปล่อยม่านฟ้าลง สายตาคมสีนิลของม่านฟ้าจ้องมองหน้า เชคฮ บราฮิม

ีกทั้งส่งสายตาดุดันอย่างห้ามปรามเธอ จนเธอต้องสงบลงทั้งที่ข้างในนั้นโกรธแทบเป็นฟืนเป็นไฟ แววตาคมเข

พร้อมชี้หน้าคาดโทษ ม่านฟ้าที่แน่นิ่งค่อย ๆ ขย

ร่างกายกำยำ สูงโปร่ง สัดส่วนล่ำสัน

มสูงบนเตียง พร้อมชี้หน้าด่าเชคฮ บราฮิม อย่าง

ิ้มให้ชายอื่

มาห้าม เราไม่ได้เ

องใช่ไหม ผมถึ

เตียงกรูถอยหลังไปอีกฝั่ง เชคฮ บราฮิม ค่อย ๆ ก้าวขาขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม ดวงตาคมเข้มจ้องมองม่านฟ้าอย่างไม่ละสายตา

คฮ บราฮิมปรี่ประชิดตัวม่านฟ้าเร็วไว ร่างกายใหญ่ก

จูบด้วยเรียวปากหนา ลิ้นร้อนผ่าสอดแทรกชอนไชในโพรงปากเล็กที่ถูกมือหนาบีบปากให้ง่ายต่อการสอดลิ้น มือบางพ

ากหนาบดจูบอย่างหนักหน่วง จนม่านฟ้ารู้สึกเจ็บแปลบบริเวณริมฝีปาก พยายามเบื

่อเชคฮ บราฮิม ค่อยๆ ลากปลายลิ้นไล่เลียกายสาวผ่านเนื้อผ้าที

่สามารถหยุดการกระทำของเขาได้ ร่างใหญ่คาบคร่อมพร้อมสายตาที่มองมา

ผมคนเดีย

เปิดรับโบนัส

เปิด
เสน่หามนตรา
เสน่หามนตรา
“สายตาคมที่ยืนมองเหตุการณ์ในมุมลับตา การเสวนาระหว่างหญิงสาวที่เขาเพิ่งชนอยู่ในสายตาของเชคฮ บราฮิมตลอดหลังจากที่เขานั้นเดินออกมา เชคฮ บราฮิมดั่งถูกสาปให้นิ่งดั่งหินเมื่อเห็นใบหน้าหวานเสลา ดุจนางพญา ดวงตาคมของม่านฟ้าที่มองหน้าสบตาเขามันตราตรึงติดในดวงตาอย่างน่าจดจำ...^นางฟ้าเดินดิน^ เขาตราหน้าเธอในใจ "เราพอใจหญิงนางนั้น" เชคฮ บราฮิมเอ่ยบอก "ท่านหมายถึงใครหรือครับ" "นางฟ้าเดินดินคนนั้น" คำพูดที่ทำเอาเลขาอย่างราชิตถึงกับงวยงงเมื่อเจ้านายพร่ำบอก "คนที่ชนเราตอนเข้ามา" เชคฮ บราฮิมขยายความเมื่อเห็นแล้วว่าคนสนิทไม่เข้าใจ "เราต้องการเธอคนนั้น!" เสียงเข้มแผดดังหนักแน่นอย่างมุ่งมั่น "แต่กระผมเกรงว่า..." "อยากได้ก็คืออยากได้!...ไปสืบมาว่าเธอเป็นใคร มาจากไหน แลกด้วยอะไรเราก็ยอม"”