ล้านักข้าจักเลิกรักคุณพี่

ล้านักข้าจักเลิกรักคุณพี่

แหวนก้อย

5.0
ความคิดเห็น
15K
ชม
34
บท

อุตส่าห์ได้ออกเรือนกับคุณพี่ที่รักมาตั้งแต่เด็กทั้งที แต่มิมีที่คุณพี่ผู้เป็นผัวจักนอนร่วมเบาะเฉกเช่นผัวเมียพึงกระทำ ดังนั้นเธอจะทำทุกวิถีทางให้เขาร่วมเบาะนอนกับเธอให้ได้ 'มารยาที่มีเมียคนนี้จักใช้กับคุณพี่เจ้าค่ะ' --- เมื่อเห็นแผงอกแกร่งของผัวชัด ๆ แม่หญิงก็ให้กลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ สิบคนว่าฤๅจักเท่าตาเห็น สิบตาเห็นฤๅจักเท่ามือคลำ แล้วสิบมือคลำฤๅจักเท่านอนคุย แค่คิดแก้มนวลก็แดงดั่งลูกตำลึงสุกแล้ว -------- ในหอนอน แม่หญิงชบานั่งรอคุณพี่ผู้เป็นผัวขึ้นมาจากท่าด้วยท่าทางกระสับกระส่าย ในกบาลน้อย ๆ เฝ้าแต่คิดถึงสิ่งที่แม่ผัวสั่งแม่ผัวสอน “ฟังแม่หนาแม่ชบาลูก การเป็นผัวเมียมิใช่แค่การนอนหลับจับมือกันเพียงเท่านั้น” “แล้วลูกต้องทำสิ่งใดอีกเล่าเจ้าคะคุณแม่” “ผัวเมียนอกจากมีใจผูกสมัครรักใครกันแล้วไซร้ กายนั้นก็ต้องแนบชิดสนิทเสน่หา” “แนบชิดสนิทเสน่หารึเจ้าคะ ต้องทำเช่นไรรึเจ้าคะคุณแม่ ชบามิเคยทำดอกเจ้าค่ะ” “ก็รู้ว่ามิเคย แม่ถึงได้นั่งพร่ำสอนอยู่นี่อย่างไรเล่า แนบชิดสนิทเสน่หาก็คือใกล้ชิดกัน ตัวต่อตัว เนื้อแนบเนื้อ ผ้าเสื้อมิได้มาเกี่ยวมาข้อง” สิ้นคำนั้นแม่หญิงก็ให้อ้าปากค้าง ตั้งแต่เล็กแต่น้อย นางสนใจแต่การเล่นซน เพิ่งจะมาสนใจงานบ้านงานเรือนก็เมื่อปีที่แล้วด้วยโดนผู้เป็นแม่เอ็ดแลจักโดนลงหวาย แต่วันนี้เมื่อได้มาออกเรือนกับคุณพี่อย่างมิทันได้ตั้งตัว เธอเพิ่งรู้ว่าอิสตรีที่ออกเรือนนั้น นอกจากต้องดูเหย้าเฝ้าแลเรือนแล้วยังต้องปรนนิบัติพัดวีแบบเนื้อแนบเนื้อกับผัวด้วย

บทที่ 1 แม่หญิงผู้จากไป

“พี่ชวนชมเร่งไปกันเถิดเจ้าค่ะ ข้าอยากนั่งเรือเล่นแล้ว”

แม่หญิงชวนชมวัยสิบห้าได้แต่ส่ายหน้าระอาใจให้กับน้องสาววัยแปดขวบ แต่ละวันแม่หญิงชบาผู้เป็นน้องเอาแต่ออดอ้อนขอให้เธอเล่นโน่นเล่นนี่เป็นเพื่อนอยู่ร่ำไป ไม่รู้เมื่อใดผู้เป็นน้องจักเป็นแม่หญิงพับเพียบเรียบร้อยกับเขาบ้าง น้องสาวเล่นแต่ละอย่างราวกับเด็กผู้ชาย

“มิต้องวิ่งดอกหนาแม่ชบา ค่อย ๆ เดินไปนี่แลเรือมิได้หายไปไหนดอก”

แม่หญิงชวนชมอดเอ็ดแม่หญิงผู้น้องไม่ได้ ไม่รู้จักตื่นเต้นกระไรนักหนากับแค่การพายเรือเล่นในคลองหน้าเรือน ซึ่งก็ทำอยู่ออกบ่อย

“ชบามิได้กลัวเรือหายดอกเจ้าค่ะ แต่ชบากลัวพี่ชวนชมจักเปลี่ยนใจ”

กว่าแม่หญิงตัวน้อยจะกล่อมให้พี่สาวยอมออกมาพายเรือได้ก็ใช้เวลานานโข ดังนั้นเมื่อผู้เป็นพี่รับปากเธอจึงไม่อยากเปิดโอกาสให้พี่เปลี่ยนใจอีก กระทั่งเมื่อได้นั่งลงบนลำเรือแล้วแม่หญิงตัวจ้อยก็ยิ้มร่าจนหน้าบาน ในที่สุดก็ได้นั่งเรือเล่นสมใจเสียที

“พี่ชบาเจ้าขา ขอบพระคุณเจ้าค่ะ”

แม่หญิงชบาประนมมือไหว้อย่างสวยงามตามที่คนเป็นพี่เคยสอน ทำให้แม่ชวนชมถึงกับยิ้มจนตาหยี

“มิเป็นไรดอก แต่วันนี้เราคงพายเรือได้มินานดอกหนา เพราะอีกประเดี๋ยวคุณพี่ทัพกับคุณพี่ไม้จักมาที่เรือน พี่ต้องอยู่ต้อนรับคุณพี่ทั้งสองแทนพ่อกับแม่”

คุณพี่ทัพกับคุณพี่ไม้เป็นลูกชายของเพื่อนสนิทของมารดาที่ไปมาหาสู้กันตั้งแต่แม่หญิงชบาจำความได้

“ได้เจ้าค่ะ เช่นนั้นวันนี้ชบาจักช่วยพี่ชวนชมทำขนมไว้ต้อนรับคุณพี่ทัพกับคุณพี่ไม้ดีฤๅไม่เจ้าคะ”

“จักช่วยฤๅจักทำให้ยุ่งยิ่งกว่าเดิมกันเล่าแม่ชบา”

“แหมพี่ชวนชมก็ว่าไปเรื่อย ชบาตั้งใจจักช่วยจริง ๆ เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็ย่อมได้”

คนเป็นพี่มองน้องสาวผู้แก่นแก้วทโมนไพรด้วยความเอื้อเอ็นดู แม้จักอายุห่างกันถึงเจ็ดปี แต่แม่หญิงชวนชมกับแม่หญิงชบาก็เป็นพี่น้องที่รักใคร่ดูแลกันอย่างดี

สองพี่น้องพูดคุยกันไป พายเรือเล่นกันไป พร้อมเก็บดอกไม้สองข้างคลองติดไม้ติดมือไปอย่างเช่นที่เคยทำ แต่การพายเรือเล่นครั้งนี้ไม่ได้เหมือนครั้งก่อน ๆ และเริ่มไม่ได้สนุกอย่างที่คิด เพราะเมื่อสองพี่น้องกำลังจักพายเรือกลับเรือนท้องฟ้ากลับมืดครึ้มดำทมึนขึ้นมาเสียอย่างนั้น แม่หญิงผู้พี่พายเรือไปไม่ถึงไหนฝนก็กระหน่ำเทลงมาอย่างหนัก ท้องฟ้ามืดดำเปลี่ยนจากกลางวันเป็นรัตติกาล ลมรึก็พัดแรง เสียงฟ้าร้องคำรามราวกับกำลังเกรี้ยวโกรธโกรธา อีกทั้งมีมวลน้ำป่าไหลมาสมทบกับน้ำในลำคลองราวกับใครมาแกล้ง

“แม่ชบาเกาะให้แน่น”

ผู้เป็นพี่ตะโกนบอกน้องสาวแข่งกับเสียงสายฝน นัยน์ตาแม่หญิงตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่าน้ำป่าเริ่มมาปนกับน้ำคลองแลทำให้น้ำในคลองไหลเชี่ยวกรากกว่าเดิมมาก แลในที่สุดแรงน้ำก็ทำให้เรือลำน้อยที่เกิดล่มลงกลางคลอง แม่หญิงทั้งสองพลัดลงน้ำท่ามกลางพายุฝนกระหน่ำไม่ขาดสาย แม่หญิงตัวน้อยว่ายน้ำลอยตัวไปจับกิ่งเถาวัลย์ไว้แน่น ดวงตากลมโตเฝ้าแลหาผู้เป็นพี่ท่ามกลางความมืดสลัว

“พี่ชวนชม พี่ชวนชมอยู่ที่ใดเจ้าคะ”

แม่หญิงน้อยเฝ้าตะโกนเรียกหาผู้เป็นพี่ พยายามเพ่งมองไปท่ามกลางบรรยากาศมืดฟ้ามัวดิน กระทั่งเห็นพี่คนดีโผล่พ้นน้ำขึ้นมาไม่ไกลนัก เธอจึงตะโกนเรียกหาจนสุดเสียง

“พี่ชวนชม น้องอยู่ตรงนี้เจ้าค่ะ มาเกาะเถาวัลย์ด้วยกันหนาเจ้าคะ”

“แม่ชบาน้อย”

แม่หญิงชวนชมว่ายเข้าไปหาน้องน้อย หมายจักเกาะเถาวัลย์นั้นด้วยอีกคน แต่..

“พี่ไม่ไหว พี่ว่ายน้ำมิได้แล้วเจ้า โอ้ย...แม่ชบา”

แม่หญิงผู้เป็นพี่พยายามตะเกียกตะกายแม้ขาจะเป็นเหน็บแต่แล้วในที่สุดเธอก็สู้แรงน้ำอันเชียวกรากไม่ไหว ทำให้เธอจมหายไปกับสายน้ำต่อหน้าต่อตา โดยแม่หญิงชบามิอาจช่วยกระไรได้

“พี่ชวนชม ฮึก ฮือ ฮือ..ช่วยด้วย ช่วยพี่ชวนชมด้วยเจ้าค่ะ ช่วยด้วย”

แม่หญิงตัวน้อยเกาะเถาวัลย์ลอยคออยู่ทั้งน้ำตา สายน้ำเชี่ยวจนเรี่ยวแรงที่มีเกือบจักหมดสิ้นไป แต่โชคดีที่เธอได้รับความช่วยเหลือโดยพ่อทัพและพ่อไม้ที่ผ่านมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี แม่หญิงชบาได้คุณพี่ทัพช่วยเหลือให้ขึ้นฝั่งมาได้ ส่วนคุณพี่ไม้ก็ว่ายน้ำหาพี่ชวนชมท่ามกลางน้ำที่เชี่ยวกราก แม่หญิงน้อยแหงนหน้ามองคนที่ช้อนอุ้มเธออยู่ทั้งน้ำตา แม้นัยน์ตาเธอเพลานี้พล่าเลือนด้วยหยาดน้ำ แต่เธอมั่นใจว่าเธอเห็นคุณพี่ทัพดวงตาแดงก่ำ แถมยังมีน้ำตาคลอหน่วยตาอยู่ตลอดเวลา เขาวางเธอไว้ริมฝั่ง ก่อนที่เขากับน้องชายจะเพียรดำผุดดำว่ายหมายค้นหาร่างพี่สาวของเธออยู่นานนัก แม่หญิงชบาก็ไม่รู้ว่าเขาทำเช่นนั้นอยู่นานเพียงใด แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถหาร่างของผู้จมน้ำได้ แม่หญิงชบาได้แต่หวังว่ามันคงมีปาฏิหาริย์ บางทีเพลานี้พี่ชวนชมอาจจักว่ายน้ำไปขึ้นฝั่งที่ใดที่หนึ่งก็เป็นได้

ทว่าปาฏิหาริย์กลับไม่มีอยู่จริง เมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นมีคนพบร่างไร้วิญญาณของแม่หญิงชวนชมลอยไปติดตรงศาลาท่าน้ำของเรือนหลังหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากจุดเกิดเหตุไปไกลพอสมควร เพลานี้เป็นอันยืนยันแล้วว่ากระแสน้ำได้พรากเอาลมหายใจของแม่หญิงชวนชมไปเสียแล้ว ทุกคนในครอบครัวของแม่หญิงผู้จากไปต่างร่ำไห้ ไม่เว้นแม้แต่ผู้เป็นบิดา ส่วนผู้เป็นมารดานั่นร้องไห้จนเป็นลมไปหลายรอบ แม่หญิงชบาตัวน้อยก็ไม่ต่างกัน เธอเสียใจแลรู้สึกผิดยิ่งนัก ได้แต่โทษตัวเองว่าเป็นต้นเหตุให้ผู้เป็นพี่ถึงแก่ความตาย ถ้าเธอไม่อยากออกไปนั่งเรือเล่นป่านนี้คงไม่เกิดเหตุน่าสลดเยี่ยงนี้

“พี่แจ่มเพราะข้า ข้าทำให้พี่ชวนชมต้องจากไป ฮือ ฮือ ฮือ”

“มิใช่ความผิดของแม่หญิงดอกเจ้าค่ะ”

นางแจ่มผู้เป็นบ่าวเอ่ยปลอบทั้งโอบกอดนายตัวน้อย

หลังจากแม่หญิงชบาหลบมุมไปนั่งร้องไห้กับนางบ่าวอยู่นาน เธอก็เดินออกมาดูสถานการณ์อีกครั้ง แล้ววันนั้นเธอก็ได้เห็นเต็มสองตาว่าคุณพี่ทัพของเธอร้องไห้ เธอเห็นน้ำตาเขาไหลหล่นลงมาเป็นสาย ในอกให้รู้สึกสะเทือนไหว เธอเพิ่งเข้าใจก็วันนี้ว่าตลอดเวลาที่คุณพี่ทัพเฝ้าแวะเวียนไปมาหาสู่ครอบครัวของเธอนั้น คงเป็นเพราะคุณพี่ทัพมีใจให้แม่หญิงชวนชม พี่สาวของเธอนั่นเอง

“อภัยให้ข้าด้วยเถิดหนาคุณพี่ทัพ ต่อไปข้าจักเป็นคนดูแลเอาใจใส่คุณพี่ทัพแทนพี่ชวนชมเองหนาเจ้าคะ”

อ่านต่อ

หนังสืออื่นๆ ของ แหวนก้อย

ข้อมูลเพิ่มเติม
ฉ่ำรักเมียนักธุรกิจ

ฉ่ำรักเมียนักธุรกิจ

โรแมนติก

5.0

‘ทริปฮันนิมูนที่ไม่ได้มีแค่เรา แต่ฉันและเขายังมีผู้ร่วม ทริปเข้ามาสร้างสีสันอีกมากมาย’ หลังแต่งงาน ตฤณก็พาภรรยาสาววัยละอ่อนอย่างยี่หวาไปฮันนิมูนเหมือนคู่สามีภรรยาคู่อื่น ๆ แต่การเดินทางไปดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กับสามีผู้เป็นนักธุรกิจในครั้งนี้ กลับทำให้ยี่หวาได้รู้ว่าตฤณสามีของเธอมีรสนิยมทางเพศแบบไหน และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นคือ เขาทำให้เธอได้รู้จักตัวตนของตัวเองอย่างที่เธอไม่คิดว่าจะได้รู้จักด้วยซ้ำ ตฤณจะพายี่หวาไปฮันนิมูนที่ไหน อย่างไร และกับใคร ติดตามอ่านได้ใน “ฉ่ำรักเมียนักธุรกิจ” แนะนำตัวละคร ยี่หวา : สาวสวยวัย 24 ปี ผู้มีผิวขาว และรูปร่างอวบอัด แต่น่าทะนุถนอม นิสัยอ่อนหวาน ว่าง่าย แต่เป็นคนอยากรู้อยากลอง ยี่หวาเพิ่งจะรู้ว่าสิ่งที่ตฤณทำกับเธอในห้องหอนั้นมันก็แค่น้ำจิ้ม เพราะเมื่อเดินทางไปฮันนิมูนกับตฤณจริง ๆ เธอกลับได้เรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ จนเธอติดอกติดใจอย่างยากจะถอนตัว สำหรับยี่หวาแล้ว 'คืนเข้าหอที่เคยคิดว่าเด็ด ยังไม่เผ็ดเท่าทริปฮันนิมูนที่สามีหนุ่มจัดให้' ตฤณ : นักธุรกิจหนุ่มวัย 34 ปีหนุ่มลูกเสี้ยว บ้างาน แต่เวลาคลายเครียดก็สนุกสุดเหวี่ยง โดยเฉพาะเรื่องเซ็กส์ ตฤณหมั้นหมายกับยี่หวาตามความเห็นชอบของผู้ใหญ่เพราะถูกใจในความน่ารัก แต่ยิ่งไปกว่านั้นคือเพราะยี่หวาเป็นเด็กดี และไม่เคยดื้อกับเขาเลยสักครั้ง ว่านอนสอนง่ายแบบนี้สิ ถึงจะใช้ชีวิตคู่ไปด้วยกันตลอดรอดฝั่ง

True Love รักแท้แค่เพียงเธอ

True Love รักแท้แค่เพียงเธอ

โรแมนติก

5.0

“นอนดูดาวด้วยกันนะครับ” แค่ได้ยินเท่านั้นสติของเธอก็แทบกระเจิง หัวใจของหญิงสาวก็เต้นเร่า ๆ คิดไปตามคำที่เขาเอ่ย หากคืนนี้เธอนอนดูดาวกับเขาแล้วมันจะเป็นเช่นไร เขาจะให้เธอดูดาวแบบไหน ดาวเคราะห์ ดาวฤกษ์ หรือจะให้ดูดาวทั้งฟ้า แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน เธอสาบานว่าจะดู... +++++ วุ้นเส้น : สาวเนิร์ดร่างอวบประจำคณะสถาปัตย์ ผู้แอบรักหนุ่มหล่อเหลาดีกรีเดือนคณะมานานกว่าห้าปี เธอตั้้งใจจะแอบรักเขาไปเงียบ ๆ แต่ทว่าในคืนฉลองเรียนจบ กลับเกิดเหตุการแสนเร่าร้อนจนทำให้เธอได้มีโอกาสเปิดเผยความในใจที่มีต่อเขาอย่างใกล้ชิดชนิดเนื้อแนบเนื้อ และเมื่อการแอบรัก ไม่ใช่การแอบรักอีกต่อไป นั่นจึงเป็นเหมือนจุดเริ่มต้นในการเรียนรู้เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ครั้งแรกของคนที่ไร้ประสบการณ์อย่างเธอ แน่นอนว่าเธอคาดหวังเสมอว่าจะได้เจอรักแท้เหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ มาร่วมลุ้นไปด้วยกันค่ะว่า คนที่เธอแอบรักจะใช่รักแท้ของเธอหรือไม่ แล้วถ้าหากไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใคร? ติดตามอ่านได้ใน "True love รักแท้แค่เพียงเธอ"

นายช่างใหญ่แห่งอโยธยาที่ข้าอยากได้

นายช่างใหญ่แห่งอโยธยาที่ข้าอยากได้

โรแมนติก

5.0

เมื่อยมทูตแห่งกาลเวลาส่งฉันย้อนเวลามาพบกับนายช่างใหญ่ผู้กร้าวใจ หล่อล่ำ แถมกล้ามแน่น แผนการอ่อยนายช่างของฉันจึงเกิดขึ้น “นายช่างใหญ่นี่ใหญ่สมชื่อนะเจ้าคะ” “พูดกระไรของเจ้า” “ข้าชมเจ้าค่ะ ใหญ่นักข้าชอบ แบบว่าประทับใจเจ้าค่ะ” “พูดจาอย่างคนวิปลาสหารู้ความไม่” ---- เมื่อต้องมาอยู่อโยธยา เมื่อเจอคนถูกตาต้องใจ เมื่อรู้สึกคลั่งรักเกินจะทนไหว เมื่อแม่บอกให้เชื่อใจ เมื่อพ่อไม่อยากให้ออกเรือน ฟ้ารดา มหานคร หญิงสาวทะลุมิติมายังอโยธยา ที่นี่เธอได้เจอกับนายช่างทองหลวงที่ถูกตาถูกใจ ก็ในเมื่อกลับไปไม่ได้ แผนการอ่อยนายช่างแบบเนียน ๆ จึงเกิดขึ้น นายช่างใหญ่ นายช่างทองหลวงผู้หล่อล่ำ กล้ามแน่น เขาจะต้านทานเสน่ห์ของแม่หญิงผู้ไม่เหมือนใครในอโยธยาได้หรือไม่ โปรดติดตามอ่านได้ใน "นายช่างใหญ่แห่งอโยธยาที่ข้าอยากได้"

พี่หมอเจ้าขาอย่าทำข้าหวั่นไหว

พี่หมอเจ้าขาอย่าทำข้าหวั่นไหว

โรแมนติก

5.0

​ เธอข้ามเวลามาพบเขา   เขารอเวลาเพื่อจะได้เจอเธอ  ------ คนอื่นทะลุมิติย้อนไปในอดีตที่พอจะรู้เรื่องราวที่ผ่านมาบ้าง แต่สำหรับแม่หญิงช่อฟ้าเธอกลับทะลุมิติมาในโลกปัจจุบันที่เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่เลย เช่นนั้นเธอจะปรับตัวอยู่ในโลกแห่งนี้ได้ฤๅไม่ แล้วพี่หมอจะช่วยให้เธอผ่านวิกฤตในชีวิตได้อย่างไร ความรักของพวกเขาจะมีอุปสรรคแค่ไหน โปรดติดตามอ่านได้ใน "พี่หมอเจ้าขาอย่าทำข้าหวั่นไหว" โปรย จากแม่หญิงคนงามแห่งอโยธยา สู่กรุงเทพเมืองฟ้าอมร แม่หญิงหวังให้พี่หมอสั่งพี่หมอสอน จักว่านอนแลสอนง่ายด้วยตั้งใจ แต่พี่หมอกลับอ่อนโยนจนหวั่นไหว ทำหัวใจมิใคร่อยู่กับเนื้อตัว ดั่งแสงสว่างชี้ทางยามมืดมัว ที่เคยกลัวกลับมลายหายสิ้นไป ยิ่งนานวันรักรุกคืบสู่หัวใจ ฤๅชะตาไซร้ลิขิตให้เรามาพบพาน ดลบันดาลให้อยู่เคียงคู่กัน ถ้าเยี่ยงนั้นข้าจักอยู่เป็นคู่เคียง ….. แปรงปัดแก้มถูกบรรจงปัดไล้เบา ๆ ลงบนผิวแก้มขาวละเอียดลออของคนดวงหน้าหวานเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ช่างแต่งหน้าจะค่อย ๆ วางแปรงลง แล้วสำรวจผลงานตัวเองอีกครั้ง ใบหน้างดงามหมดจดสร้างความภาคภูมิใจให้แก่ช่างแต่งหน้าไม่น้อย “เรียบร้อยแล้วค่ะ คุณฟ้าชอบรึเปล่าคะ” “ฟ้าชอบค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” สิ้นคำนั้นช่างแต่งหน้าก็ค้อมศีรษะรับ ก่อนจะก้าวออกไปจากห้อง ปล่อยให้เจ้าของห้องนั่งอยู่หน้ากระจกเพียงลำพัง เจ้าของดวงตากลมโตจ้องมองตัวเองในกระจกนิ่ง ริมฝีปากรูปกระจับที่เคลือบด้วยลิปสติกสีโอลด์โรสค่อย ๆ คลี่ยิ้มเต็มใบหน้า แม้กระทั่งแววตาของเธอก็ยังเปล่งประกายทอแสงแห่งความสุข เรียวปากบางค่อย ๆ เผยอและขยับเขยื้อนเอื้อนเอ่ยกับตัวเองด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น “ฉันชื่อ ‘ฟ้ารดา มหานคร’ เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของคุณก้องเกียรติ และคุณรดาภา มหานคร เจ้าของห้างทองสี่สาขาในกรุงเทพฯ”  ​

รักไม่ได้ร้าย

รักไม่ได้ร้าย

โรแมนติก

5.0

โปรย : จู่ ๆ คู่หมั้นที่ทอดทิ้งไปนานถึงสี่ปี กล้าดีกลับมาสู่ขอ หึ! คนสติดีที่ไหนจะไปแต่งด้วย หัวเด็ดตีนขาดอย่างไร เธอก็จะไม่แต่งกับเขาเป็นอันขาด ****** “พี่ไม่ดีตรงไหนคะ” “เมต้องตอบด้วยเหรอคะ ไว้พี่ภีมตอบคำถามตัวเองได้เมื่อไหร่ แสดงว่าคงเป็นคนดีขึ้นมากโขเมื่อนั้น” “ก็ได้ค่ะ ก็ได้” ร่างสูงเปลือยเปล่ายกมือขึ้นสองข้าง แสดงอาการยอมแพ้ เมลดาเบือนหน้าหนีภาพตรงหน้า คนหน้าไม่อาย ‘รู้ว่าใหญ่ แต่ไม่เห็นต้องยืนอวดขนาดนั้น’ เธอไม่โง่ กลับไปกินไส้กรอกที่มีเจ้าของแล้ว ให้มันเสียศักดิ์ศรีหรอก แม้จะกินไปแล้วครั้งหนึ่งก็เถอะ ก็ตอนนั้นเธอยังไม่รู้นี่

รักไม่ได้ถ้าไม่ร้ายแบบนี้

รักไม่ได้ถ้าไม่ร้ายแบบนี้

โรแมนติก

5.0

คืนนั้นเตียงแทบลุกเป็นไฟเกินใครจะห้ามได้ เมื่อทั้งคู่ต่างโรมรันเข้าหากันอย่างถึงพริกถึงขิง เขา : ผมไม่คิดว่าผู้หญิงที่ผมลากขึ้นเตียงจะไม่ใช่เด็กไซด์ไลน์ที่ผู้ช่วยผมหามาให้ ผมไม่รู้ว่าเธอคือใคร เพราะเมื่อผมออกมาจากห้องน้ำเธอก็จากไป ทิ้งไว้เพียงแบงก์พันสามใบกับกางเกงในซีทรูไว้ให้ดูต่างหน้า เธอ : ด้วยความเมาเธอฝันว่าเธอลากผู้ชายขึ้นเตียงแล้วแซบกับเขาอย่างถึงพริกถึงขิง ตื่นขึ้นมาเธอจึงรู้ว่ามันไม่ใช่แค่ฝันแต่เธอลากผู้ชายขึ้นเตียงมาจริง ๆ เธอตัดสินใจรีบออกจากห้องไปโดยคิดว่าให้ทิปเป็นแบงก์พันสามใบก็คงน่าจะพอ

หนังสือที่คุณอาจชอบ

จากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ

จากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ

ประตูฟ้ายั่งยืน
5.0

หลินเจียอีหญิงสาวในศตวรรษที่21ตกตายด้วยโรคระบาด วิญญาณของเธอได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของเด็กสาวอายุ14 ที่มีชื่อเดียวกับเธอซึ่งสิ้นใจตายระหว่างเดินทางกลับบ้านเดิมของมารด ********* หลินเจียอีลืมตาตื่นขึ้นมาในสภาพบ้านที่ไม่คุ้นชิน เธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้ได้เข้ารักษาตัวจากอาการติดเชื้อโรคระบาดที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เหตุใดถึงมาโผล่ในบ้านทรงโบราณ รอบกายเธอเต็มไปด้วยผู้คนแต่งตัวล้าสมัย ต่อมาเธอค้นพบว่าตนเองได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของเด็กสาวอายุ 14 ซึ่งมีชื่อเดียวกันกับเธอ แต่ชะตากรรมของเด็กสาวผู้นี้ช่างน่าสงสารนัก บิดาเพิ่งลาโลก แม่โดนฮุบสมบัติแล้วถูกขับไล่ออกจากตระกูล ต้องระหกระเหินพาเจ้าของร่างที่ถูกทุบตีจนสิ้นใจระหว่างทางกลับมาบ้านเดิมที่แสนยากจนข้นแค้น ****ไม่มีฉากอีโรติก เริ่มล็อกเหรียญตอนที่ 25 ก่อนเข้าไปอ่านเนื้อหานิยายอ่านคำเตือนก่อนนะคะ (สำคัญมาก) 1. กรุณาแสดงความคิดเห็นอย่างสุภาพให้เกียรตินักเขียนและนักอ่านท่านอื่น หากแสดงความคิดเห็นด้วยถ้อยคำหยาบคายไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาในนิยายหรือมุ่งประเด็นด่าทอนักเขียนเพื่อระบายอารมณ์ ความคิดเห็นจะถูกลบออก!! 2. นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน บุคคลและสถานที่ที่เกิดขึ้นไม่มีอยู่จริงในโลก เนื้อหาในนิยายมีทั้งสมเหตุผลและไม่สมเหตุสมผล บางตอนอาจมีฉากที่รุนแรง (ต่อสู้) โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน 3. ตัวละครในนิยายมีทั้งดีและเลวแต่กต่างกันไป โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ห้ามคัดลอกดัดแปลงแก้ไขนิยายเรื่องนี้ทุกกรณี หน่วยเงินตรา 1000 อีแปะ 1 ตำลึงเงิน หน่วยวัดตวงน้ำหนัก 1 ชั่ง 500 กรัม หน่วยเวลา 1 จิบน้ำชา ระยะเวลาที่สั้นมาก ๆ 1 เค่อ 15 นาที 1 ก้านธูป 30 นาที 1 ชั่วยาม 2 ชั่วโมง 12 ชั่วยาม 24 ชั่วโมง ยามจื่อ 23.00-24.59 ยามโฉ่ว 01.00-02.59 ยามอิ๋น 03.00-04.59 ยามเหม่า 05.00-06.59 ยามเฉิน 07.00-08.59 ยามซื่อ 09.00-10.59 ยามอู่ 11.00-12.59 ยามเว่ย 13.00-14.59 ยามเชิน 15.00.16.59 ยาวโหย่ว 17.00-18.59 ยามชวี 19.00-20.59 ยามห้าย 21.00-22.59

 เมียทาสสวาท [Forbidden Love]

เมียทาสสวาท [Forbidden Love]

สนพ. อิ่มรัก
5.0

พิรุณญาผู้ไม่มีที่พึ่งพา ต้องถูกเพชรกล้ารังแกครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็จำต้องทนเพราะความกตัญญูที่มีต่อพ่อแม่เขา ทว่าความอดทนก็จำต้องหมดไปเมื่อเขาทำลายทุกอย่างที่เธอมีจนพังพินาศลง จึงต้องพาตัวเองหนีจากเขาไปและไม่คิดจะหวนกลับคืนมา ------------------------------------------------------------------- “โผล่หัวออกมาแล้วเหรอ! ไม่เห็นรึไงว่าฉันกลับมาแล้ว ทำไมไม่หาเบียร์เย็นๆ มาให้ ฉันเพิ่งจะกลับจากไปทำงานหาเงินมาให้เธอใช้นะ อย่าลืมสิว่าไอ้ที่ได้กินได้ใช้อย่างสบายๆ น่ะมันเป็นเงินของใคร” “เบียร์หมดค่ะ พี่เพ็ญกำลังไปซื้อ รบกวนคุณเพชรรอสักครู่นะคะ” “ฉันไม่รอ! ฉันจะเอาเดี๋ยวนี้ไปหามาให้ฉัน ไม่งั้นได้เห็นดีกันแน่” เพชรกล้าตะคอกใส่หน้าหญิงสาวทันที ขณะเดินเข้าไปหาใกล้ๆ แล้วจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเอาเรื่อง จนพิรุณญาต้องถอยออกห่างไปสองสามก้าว แล้วก็ทำใจดีสู้เสืออธิบายให้เขาฟังอีกครั้ง “อีกหน่อยพี่เพ็ญคงจะมาค่ะ ในตู้เย็นไม่มีเหลือแล้วจริงๆ” “ไม่มีเธอก็ออกไปหาซื้อมาสิ! ฉันบอกแล้วไงว่าไม่รอ น้ำยาคนเป็นแม่บ้านใหญ่อย่างเธอทำได้แค่นี้เองเหรอ หรือจะเก็บแรงเอาไว้ทำอย่างอื่น หรือถ้าคนที่ยืนตรงหน้าเธอไม่ใช่คุณพ่อ เธอก็จะไม่สนใจดูแลอย่างนั้นใช่มั้ย” “คุณพูดอะไรของคุณฉันไม่เข้าใจ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอไปทำงานต่อนะคะ” พิรุณญาเริ่มไม่พอใจในน้ำคำของเขามากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็พยัยามจะหลีกเลี่ยง เพื่อไม่ให้มีปัญหาเหมือนครั้งก่อนอีก เธอจึงหันหลังเดินกลับไปเข้าครัว แต่ก็ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหน ก็ถูกเพชรกล้าคว้าแขนเอาไว้ก่อน “ปล่อยนะคุณเพชร!” พิรุณญาพยัยามสบัดแขนออกจากมือเขา แต่ไม่อาจสู้แรงได้ “เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ถ้าฉันยังคุยธุระไม่เสร็จ เธอนี่มันเป็นผู้หญิงประเภทไหนกันนะ ถึงได้ทำตัวไร้เดียงสาซะเหลือเกิน ไม่รู้จริงๆ เหรอว่าที่ฉันพูดหมายความว่ายังไง อย่ามาเสแสร้งให้ฉันสมเพชเธอมากไปกว่านี้นักเลย เมื่อคืนไปออดอ้อนอะไรพ่อฉันล่ะ วันนี้แจ็คพ็อตถึงได้มาลงที่ฉันได้ ฉันล่ะเกลียดผู้หญิงขี้ฟ้องอย่างเธอจริงๆ เมื่อไหร่คนหน้าด้านหน้าทนอย่างเธอ จะไปจากชีวิตพวกฉันซักที เพราะในบ้านนี้มีแต่คนที่เกลียดเธอทั้งนั้น รวมทั้งฉันด้วย ได้ยินมั้ยว่าฉันเกลียดเธอ เกลียด! เกลียด! เลียด!” สิ้นคำแขนที่มีแรงมหาศาลก็สบัดจนร่างผอมบาง จนถลาล้มหน้าผากฟาดกับเหลี่ยมตู้โชว์อย่างแรง “โอ๊ย!” พิรุณญาทันได้ร้องออกมาแค่นั้น ก็เกิดอาการมึนขึ้นมาจนต้องนั่งอยู่กับพื้นนิ่งๆ

มงกุฎเลือด

มงกุฎเลือด

Tepui Frost
5.0

ในชาติก่อน นางได้ต่อสู้เพื่อประเทศชาติเป็นเวลาห้าปี แต่ความดีความชอบทางการทหารกลับถูกน้องหญิงยึดไป คู่หมั้นที่นางรักหมดใจนั้นกลับนิ่งเฉยและร่วมมือกับอีกฝ่ายผลักนางตกลงสู่ห้วงลึกจนต้องเสียชีวิตอย่างน่าสลดใจในคืนที่หนาวเย็น หลังจากได้เกิดใหม่ นางสาบานว่าจะทำให้ทุกคนที่รังแกนางได้รับผลกรรมที่สาสม เมื่อเผชิญหน้ากับครอบครัวที่เสแสร้งและผู้ชายเจ้าชู้ นางยิ้มเยาะ : ความดีความชอบทางทหาร? รางวัล? คู่หมั้น? เอาไปให้หมด นางหันหลังกลับและคุกเข่าในงานเลี้ยงในวังอย่างน่าตกใจโดยชี้ตรงไปยังมุมมืดที่มีอ๋องอวี้นั่งอยู่บนรถเข็น“ขอฝ่าบาททรงโปรดพระราชทานการสมรสระหว่างหม่อมฉันกับอ๋องอวี้เพคะ” ทุกคนต่างตกตะลึง อ๋องอวี้เซียวจือ ขาทั้งสองข้างใช้การไม่ได้และมีนิสัยเย็นชา เป็นคนที่ทุกคนหลีกเลี่ยงเสมือนปีศาจที่มีชีวิต ทุกคนหัวเราะเยาะนางว่าคงบ้าไปแล้ว ถึงรนหาที่ตายเช่นนี้ แต่ไม่มีใครรู้ว่านางเห็นถึงความโดดเด่นและพลังที่ซ่อนอยู่ลึกในตัวชายคนนี้ นางช่วยให้เขาฟื้นฟูความแข็งแกร่งและรักษาขาที่เป็นพิการ เขาสัญญาว่าจะให้ชีวิตที่มั่นคงแก่นางและเป็นที่พึ่งที่แข็งแกร่งที่สุดให้นาง เมื่อน้องหญิงที่แอบอ้างนำความดีความชอบทางทหารของนางไปอวดความเก่งกล้า และแม่แท้ ๆ ยังคงใช้กลอุบายควบคุมชะตากรรมของนาง… นางและอ๋องอวี้ร่วมมือกันวางแผนอย่างรอบคอบทุกขั้นตอน เปิดโปงกลโกงและแสดงความกล้าหาญในสนามรบ! จนกระทั่งอ๋องอวี้ยืนขึ้นได้อีกครั้งและมีอำนาจครอบครองราชสำนัก จนกระทั่งนางแสดงตราประทับที่แท้จริงข และให้ทหารทั้งหลายยอมรับ ทุกคนเพิ่งรู้สึกตระหนักว่า คนที่พวกเขาเคยทิ้งไปไม่ต่างจากขยะนั้น ทั้งคู่ได้จับมือกันแล้วครองแผ่นดินไว้ด้วยแล้ว

บท
อ่านเลย
ดาวน์โหลดหนังสือ
ล้านักข้าจักเลิกรักคุณพี่
1

บทที่ 1 แม่หญิงผู้จากไป

20/12/2023

2

บทที่ 2 แก่แดด

20/12/2023

3

บทที่ 3 โตขึ้นอีกหน่อย

20/12/2023

4

บทที่ 4 นายช่างทัพ

20/12/2023

5

บทที่ 5 สิ้นสุดความคิดถึง

20/12/2023

6

บทที่ 6 พี่จักปกป้องเจ้าเอง

20/12/2023

7

บทที่ 7 พี่อยู่ตรงนี้

20/12/2023

8

บทที่ 8 เขยขวัญ

20/12/2023

9

บทที่ 9 วัยแรกแย้ม

20/12/2023

10

บทที่ 10 ปรนนิบัติพัดวี

20/12/2023

11

บทที่ 11 เนื้อแนบเนื้อ

20/12/2023

12

บทที่ 12 เมียที่ดี

20/12/2023

13

บทที่ 13 ภารกิจพิชิตผัว

20/12/2023

14

บทที่ 14 น้องไม่นุ่ง

20/12/2023

15

บทที่ 15 อีกสักครั้ง

20/12/2023

16

บทที่ 16 ไร้เสน่ห์

20/12/2023

17

บทที่ 17 คุณพี่เจ้าขา

20/12/2023

18

บทที่ 18 ชังน้ำหน้า

20/12/2023

19

บทที่ 19 นางผู้มาใหม่

20/12/2023

20

บทที่ 20 หัวใจที่หนักอึ้ง

20/12/2023

21

บทที่ 21 คนที่เคยเหม็นขี้หน้า

20/12/2023

22

บทที่ 22 ภารกิจลับ

20/12/2023

23

บทที่ 23 ช้าก่อน

20/12/2023

24

บทที่ 24 รอกระไร

20/12/2023

25

บทที่ 25 คุณพี่เปลี่ยนไป

20/12/2023

26

บทที่ 26 เรือนหอรอรัก

20/12/2023

27

บทที่ 27 พี่จักให้

20/12/2023

28

บทที่ 28 มิใช่งูดอกรึ

20/12/2023

29

บทที่ 29 เข้าใจผิด

20/12/2023

30

บทที่ 30 ถ้าคุณพี่ไหวข้าก็ไหว

20/12/2023

31

บทที่ 31 สามวันสามคืน

20/12/2023

32

บทที่ 32 เจ้าว่าดีพี่ก็ว่าดี

20/12/2023

33

บทที่ 33 สำรับนี้คุณพี่คงมิปลื้ม

20/12/2023

34

บทที่ 34 บทส่งท้าย ปลดปล่อย

20/12/2023