รักครั้งสุดท้าย ซีรีส์จีน

รักครั้งสุดท้าย

มหาอำนาจจากความรักกลายเป็นความเกลียดเสียใจอกหักโรแมนติกสมัยใหม่

หลินหว่านถูกผูกติดกับ "ระบบชีวิตอมตะ" โดยบังเอิญ แต่ทุกครั้งที่เธอตายจะต้องเสียพลังงานมหาศาล เธอรักกู้สือเยี่ยนอย่างลึกซึ้ง ยอมเสียสละตนเองเพื่อปกป้องเขาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่กู้สือเยี่ยนกลับเฉยชาและไม่แยแสกับการตายของเธอเพราะ "ชีวิตที่ไม่มีวันตาย" ของเธอ แถมยังให้เธอสละชีวิตแทนคนรักในอดีตที่รักมากของเขาที่ถูกขู่ฆ่าอีกด้วย ด้วยใจที่หมดหวัง หลินหว่านจึงตัดสินใจตอบตกลง แต่เขาไม่รู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้ายที่หลินหว่านจะมีชีวิตอยู่ จนกระทั่งสัญญาณชีวิตของหลินหว่านหายไปอย่างสิ้นเชิง กู้สือเยี่ยนจึงเสียใจจนแทบจะทนไม่ได้

ดู

เสด็จอาเลิกตามใจพระชายาสักทีเถอะ

Pinkygirl

ในชีวิตชาติที่แล้ว เพื่อช่วยรักแรกของตัวเอง คนชั่วสามคนได้ทำลายพลังการต่อสู้ของนาง ตัดแขนขาของนางออก ตัดเส้นเลือดของนางและปล่อยเลือดของนางไหลออกมาทั้งอย่างนั้น และทรมานนางจนตาย เมื่อเกิดใหม่ครั้งนี้ นางวางแผนอย่างรอบคอบ โดยสาบานว่าจะให้พวกเขาได้สัมผัสกับความทุกข์ทรมานที่นางเคยประสบมา! รักแรกที่ไร้เดียงสาอะไรกัน ที่จริงก็เป็นเพียงผู้หญิงที่ตีสองหน้าเก่ง อยากจะไต่ขึ้นไปสูงเหรอ งั้นก็จะให้เจ้าปีนขึ้นไป ยิ่งปีนขึ้นสูงมากเท่าไร ตอนตกลงมาก็จะยิ่งเจ็บมากเท่านั้น! พวกสวะสมควรได้รับบาปกรรมของพวกสวะ พวกมันทำชั่วกับนางไปชั่วชีวิตหนึ่ง นางจะทำให้พวกมันไม่ตายดี พวกคนที่เจ้าเล่ห์ ตีสองหน้าเก่ง นางจะจัดการกับทุกคน! แต่นางไม่เคยคิดเลยว่าในการแก้แค้นของนาง นางจะไปมีเรื่องกับเสด็จอาที่เป็นเจ้าแผนการเข้า ที่วัน ๆ ต้องการให้นางจูบและกอดเขาตลอดทั้งวัน ในขณะที่นางแก้แค้นคนชั่วนั้นยังสามารถสนิทสนมกับเสด็จอาด้วย ในความจริงแล้ว การที่เป็นผู้หญิงชั่วๆ ก็มีความสุขมาทีเดียวกว่าที่คิดเลย!

ประวัติศาสตร์ จีนโบราณ บทบาทที่แข็งแกร่ง ชาย บทบาทที่แข็งแกร่ง หญิง โรแมนติก แก้แค้น ย้อนยุค จีนโบราณ

ดาวน์โหลดนิยายได้ที่ App

กลับบ้าน

ฉันเห็น ‘อาบีร’ น้องคนที่สองจากห้ายืนผึ่งผายคอยอยู่แล้วเมื่อออกมาจากประตูผู้โดยสารขาเข้า ฉันโบกมือทักทายเขาแล้วสวมกอดน้องชายคนนี้ด้วยความคิดถึง

“หวัดดีจ้าบีร”

“สวัสดีครับพี่ฟา ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ”

ฉันอายุมากกว่าน้องห้าปี ปีนี้อาบีรอายุแตะหลักสามพอดิบพอดี

“ขอบใจจ้ะ สบายดีนะเรา”

“ครับผม”

“เอ...ผอมลงหรือเปล่าเนี่ย เหมือนจะซูบลงไปเยอะเลยนะ” ฉันสังเกตน้องชายที่ดูอิดโรยและซีดเซียวผิดจากเดิม “ทำงานหนักเหรอช่วงนี้ ?”

“อะ...เอ่อ คงงั้นมั้งฮะ” อาบีรหลุบตาลงต่ำ พลางส่งยิ้มแห้งๆ เจื่อนๆ

เขาเป็นตำรวจ แต่งงานมีครอบครัวแล้วแต่ยังไม่มีลูก

“จ้ะ ดูแลตัวเองบ้างนะ เพิ่งจะสามสิบเอง บีรดูแก่กว่าวัยไปเยอะเลยเที่ยวนี้” ฉันเอ่ยตรงๆ เมื่อก่อนอาบีรเป็นเด็กหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลา ผิวขาวใส แต่ช่วงหลังๆ เหมือนเขาจะปล่อยตัวและทำงานหนัก ใบหน้ากับรูปร่างเลยเปลี่ยนแปลงไปตามเวลา เขาดูคล้ำขึ้นและผอมลงจากเดิมค่อนข้างมาก

“ได้ฮะ”

“งั้นเราไปกันดีกว่า พี่คิดถึงทุกคนจะแย่แล้ว ---”

หลังจากนั้นเราสองคนพี่น้องก็เริ่มออกเดิน อาบีรช่วยลากกระเป๋าของฉันให้ มีเพียงใบใหญ่ใบเดียวกับกระเป๋าสตางค์สีแดงที่ถือติดมือ ระหว่างทางก็มีพวกปาปารัสซี่ที่แอบถ่ายฉัน เสียงชัตเตอร์กับแฟลชจึงสาดมารัวๆ ท่ามกลางความสนใจของผู้คนรอบข้าง

แชะ ! แชะ !

“นั่นฟาร่านี่ !”

“ตัวจริงสวยจังเลย”

“กรี๊ดดด !”

ฉันยกมือทักทายทุกคนขณะรีบจ้ำเอาๆ เพื่อดิ่งไปยังด้านหน้าสนามบิน โดยมีบอดี้การ์ดสี่คนช่วยกันประชาชนและพวกปาปารัสซี่เอาไว้

ใช่แล้วละ ฉันเป็นคนดัง เป็นนักร้องเชื้อสายเบรย์เมนพลอสที่ไปโด่งดังในฮอลลีวู้ด...

แชะ ! แชะ !

ฉันกลับมาเยี่ยมพ่อกับแม่ทุกปี ส่วนใหญ่จะเป็นในช่วงเทศกาลปีใหม่ แต่ปีนี้มี ‘บางอย่าง’ กำลังจะเปลี่ยนไปจากเดิมฉันเลยมาในช่วงต้นฤดูหนาว ทันทีที่รถตู้คันสีดำทึบจอดเทียบมุขคฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางกรุงวาเฮด ผู้คนในตึกก็ทยอยมายืนต้อนรับฉันกันแน่นขนัด

ฉันก้าวลงจากรถ คนแรกที่กอดและหอมเลยคือแม่ ตามมาด้วยพ่อที่นั่งอยู่บนรถเข็น จากนั้นก็ปิดท้ายกับ ‘ฮาริส’ น้องชายคนสุดท้องที่ฉันรักมาก ด้วยอายุที่ห่างกันถึงสิบห้าปี ประกอบกับที่เขาเป็นเด็กน่ารักฉันเลยหลงรักเขาตั้งแต่ที่น้องลืมตาดูโลก

ปีนี้ฮาริสตัวสูงใหญ่และล่ำสันกว่าปีก่อนมาก ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มดูเป็นชายหนุ่มเต็มตัว

“โอ้โฮ น้องใครเนี่ย หล่อไม่เบาเลยนะ” ฉันสัพยอก ยีผมน้องชายคนเล็กเล่น

“ไม่ต้องมายอเลยพี่ฟา” ฮาริสเอ่ยขำๆ

“ฮะๆ”

“พี่สบายดีนะครับ”

“จ้ะ สบายดี เราล่ะ เป็นไง”

“เหมือนเดิมครับ”

“อื้มๆ” เธอเพียงพยักหน้ารับ ไว้คุยต่อกันทีหลัง ก่อนหันไปทักทายแม่บ้านเก่าแก่ เด็กรับใช้ รวมไปถึงคนสวนและคนขับรถ รวมๆ แล้วก็ประมาณสิบคน เสร็จจากนั้นก็เคลื่อนย้ายกันไปในบ้าน

มื้อเที่ยงวางพร้อมสรรพแล้วบนโต๊ะกระจกในห้องทานอาหาร ฉัน พ่อ แม่ อาบีรและฮาริส เลยเริ่มลงมือจัดการเมนูรสเด็ดบนโต๊ะกันทันที

“โห...อร่อยจัง ไม่ได้กินฝีมือแม่มานานมากกก” ฉันลากเสียงยาว มื้อนี้ฉันขอให้แม่เป็นคนลงมือทำเองเพราะอยากกินฝีมือแม่ที่สุด

“อร่อยก็กินให้หมดนะลูก” แม่ระบายยิ้มสดใส ใบหน้าเบ่งบานเปล่งประกาย

อ่านเลย