icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติศาสตร์
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
บทที่ 2
เขาเกลียดเธอที่เสแสร้ง
จำนวนคำ:1416    |    อัปเดตเมื่อ:25/03/2022

“ฉินหย่าหลิน เลิกแสร้งทำตัวไร้เดียงสาได้แล้ว!” มู่เฉินยังคงนั่งอยู่บนโซฟา เขาจ้องมองเธออย่างไม่วางตา

ผ่านไปสักพัก แต่เธอก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ชายคนหนึ่งจึงตะโกนเสียงดังใส่เธอว่า “ไม่ได้ยินที่ คุณมู่เฉินพูดหรือยังไง?” เสียงของเขาดังมาก จนทำให้เธอสะดุ้งโหย่งด้วยความกลัว แล้วเขาก็ก้าวมายืนอยู่หน้าเธอ ก่อนจะเอามือเชิดคางเธอขึ้นมา ทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องได้เห็นหน้าเธออย่างชัด ๆ ส่วนหย่าหยิงเองก็มองเห็นชายที่นั่งอยู่กลางห้องเป็นครั้งแรก

‘เขานั่นเอง! เหลิ่งมู่เฉิน! ชายที่จะมาเป็นสามีของฉัน’

“นายครับ ไม่คิดเลยนะครับว่าเจ้าสาวของนายจะสวยเอามาก ๆ ไม่แปลกใจเลยนะครับ ที่ผู้ชายพวกนั้นจะพากันหลงเสน่ห์เธอ”

คุณหนูตระกูลฉินสวยงดงามดั่งคำร่ำลือจริง ๆ รูปร่างที่บอบบางได้รูปของเธอ ประจวบกับดวงตาที่สวยคม ทว่าคิ้วของเธอกลับขมวดเข้าหากันด้วยความกลัว

เธอมีเสน่ห์ที่น่าดึงดูด เพียงสบตาเธอ ผู้ชายหลาย ๆ คนก็อาจตกหลุมรักเธอทันที

“กลัวเหรอ?” มู่เฉินเดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนจะถามขึ้นอย่างห้วน ๆ

‘กลัว? ใช่ ฉันกลัวมาก’

“ตอบ! อย่าบอกนะว่าเธอเป็นใบ้!” เขาตะคอกใส่เธออย่างไม่พอใจ

“ฉัน... ฉัน...” เธอพูดตะกุกตะกัก เธออยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออก เธอไม่รู้ว่าจะสรรหาคำไหนมาพูดดี โดยเฉพาะต่อหน้ามู่เฉิน

“เธอดังมากเรื่องควงผู้ชายไม่ซ้ำหน้า แล้วทำไมวันนี้ดันทำที กลัวเหมือนหนูกลัวแมวไปได้?” มู่เฉินเกลียดผู้หญิงที่ตีสองหน้า โดยเฉพาะผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขา ถ้าหากเขาไม่เคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเธอมาก่อน เขาคงโดนเธอหลอกเข้าให้จริง ๆ

“นายครับ ผู้หญิงอย่างเธอต้องสั่งสอนสักหน่อย เธอจะได้เชื่อฟัง ไม่งั้นสักวันเธออาจสวมเขาให้นายก็ได้นะครับ” ลูกน้องคนหนึ่งของเขาพูดขึ้น

“ไม่ ฉันจะไม่ทำอย่างนั้น” ในที่สุดหย่าหยิงก็เปิดปากพูด

“ให้มันจริงเถอะ! ไม่อย่างนั้น คนในตระกูลฉินจะไม่มีทางได้หายใจอีกต่อไป!” มู่เฉินเตือนเธอด้วยน้ำเสียงอันแข็งกร้าว

“เอาล่ะ เอาล่ะ แยกย้ายเถอะ! อย่าไปรบกวนนายเลย” ถึงแม้ว่างานแต่งงานนี้จะไม่มีพิธีรีตองอะไร เธอแค่เพียงเซ็นชื่อลงนามเฉย ๆ แต่มันหมายความว่าเธอได้ขายชีวิตของเธอให้เขาไปแล้ว

หลังจากที่ทุกคนเดินออกจากห้องไป เธอก็เห็นแววตาของมู่เฉิน จากห้องที่เต็มไปด้วยเสียงอึกทึกครึกโครม ในที่สุดห้องนี้ก็เงียบสงบลง ตอนนี้ภายในห้องเหลือเพียงแค่พวกเขาสองคน กลิ่นเหล้าและบุหรี่ยังคงคละคลุ้งอยู่ภายในห้อง

“ลุกขึ้น!” มู่เฉินยังคงนั่งไขว้ขาอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางที่น่าเกรงงขาม

และแล้วหย่าหยิงก็ค่อย ๆ พยุงตัวขึ้นอย่างช้า ๆ พยายายามที่จะไม่สนใจความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจากบาดแผลเมื่อสักครู่นี้ ชุดแต่งงานนั้นค่อนข้างหนัก และชายกระโปรงก็ค่อนข้างยาว เธอดึงชายกระโปรงขึ้น เผยให้เห็นรองเท้าส้นสูงสีขาวที่เธอใส่อยู่

“มานั่งข้าง ๆ ฉัน” เขามองเธอด้วยสายตาเย็นชา พลางสงสัยในท่าทีของเธอ ‘เธอไม่ได้เร้าร้อนเหมือนที่ลือกันเลยซักนิด’

มู่เฉินยื่นบุหรี่ให้เธอ ทันทีที่เธอนั่งลง “ฉันไม่สูบบุหรี่ค่ะ” เธอพูดเบา ๆ

“ไม่สูบงั้นรึ?” มู่เฉินเค้นเสียง ‘จากข่าวลือที่แพร่สะพัด ลูกสาวคนสวยของตระกูลฉินไม่ได้เป็นแบบนี้ ไม่ใช่เหรอ?’

มู่เฉินยกแก้วไวน์ส่งให้เธอ “ดื่มซะ!”

“ฉันดื่มไม่เป็นค่ะ” หย่าหยิงปฏิเสธอีกครั้ง เธอกลัวว่าเธออาจจะหมดสติถ้าดื่มไวน์ในแก้วนั้น

มู่เฉินขมวดคิ้ว แต่คราวนี้เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ อีกแล้ว เขาจับปากเธอง้างออก แล้วเทไวน์กรอกเข้าไปในปากเธอทันที

หย่าหยิงสำลักไวน์ออกมา เธอไออย่างหนัก ความเข้มข้นของแอลกอฮอล์ทำเอาเธอถึงกลับน้ำตาไหล

“ฉินหย่าหลิน นี่เธอล้อเล่นรึเปล่า?” มู่เฉินระเบิดหัวเราะออกมา

“จากนี้เป็นต้นไปเธอคือ คุณนายเหลิ่ง ตำแหน่งนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนก็จะเป็นได้” มู่เฉินต้องการให้เธอรู้สถานะของเธอเอาไว้ให้ดี

‘ฉันไม่ได้อยากได้ตำแหน่งอะไรนั่นเลย’ หย่าหยิงเกือบจะตะโกนออกมาดัง ๆ แต่เธอก็ต้องอดกลั้นเอาไว้

‘คุณนาย เหลิ่งงั้นเหรอ? ฉันไม่สนใจสถานะนี้แม้แต่น้อย ฉันแค่อยากมีชีวิตธรรมดา ๆ เท่านั้น ฉันอยากรอแค่ยี่เฟิงคนรักของฉันกลับมา แต่ความฝันทั้งหมดของฉันกลับต้องพังทลายลง’

“เป็นอะไรไปล่ะ? เธอไม่ชอบสถานะนี้เหรอ?” เมื่อเห็นความไม่พอใจในตาของเธอ มู่เฉินจึงพูดว่า “จริงสิ เธอคือคุณหนูตระกูลฉิน เธอมีผู้ชายมากมายให้เลือก ฉันพูดถูกไหม?”

หย่าหยิงเม้มปากแน่น แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากพูด แต่ตอนนี้เธอปวดท้องมาก เธอเอามือขึ้นปิดปาก พลางมองเห็นแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะ

เธอยกแก้วน้ำนั้นขึ้นมา แล้วดื่มพรวดเข้าไป เธอต้องการดื่มน้ำเพื่อลดอาการพะอืดพะอม แต่เธอก็กลืนมันไม่ลง และบ้วนมันออกมา มันไม่ใช่น้ำเปล่า แต่มันคือว้อดก้า

“อ่อ! เธอชอบแบบนี้เหรอ?” มู่เฉินเริ่มจะเชื่อว่าเธออาจจะพูดความจริง หรือบางทีเธอแค่จะแสร้งทำเป็นคนดี

“ไม่ ฉันก็แค่...” ก่อนที่เธอจะพูดจบ เธอจับผนักโซฟา และทิ้งตัวลงไป เนื่องจากเธอไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย อาการกรดไหลย้อยจึงกำเริบขึ้น

มู่เฉินจับไหล่เธอยกขึ้นมา แล้วโยนเธอลงไปบนเตียงใหญ่

หย่าหยิงซึ่งปวดหัวอยู่ก่อนแล้ว ต้องเผชิญหน้ากับการกระทำของมู่เฉิน ทำให้หัวเธอกระแทกเข้ากับโต๊ะข้างเตียง หน้าผากของเธอบวมปูดขึ้นทันที เธอรู้สึกเวียนหัว และความเจ็บก็ทำให้เธอสะดุ้งโหย่ง

ทว่ามู่เฉินกลับไม่สงสารกับผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาเลย เขาแค่มองเธออย่างดุดัน

ความสนุกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

เปิดรับโบนัส

เปิด
1 บทที่ 1 เจ้าสาวตัวปลอม2 บทที่ 2 เขาเกลียดเธอที่เสแสร้ง3 บทที่ 3 เธอไม่มีทางเลือก4 บทที่ 4 ประนีประนอม5 บทที่ 5 เธอให้สัญญากับเขา6 บทที่ 6 ให้โอกาสเธอหน่อย7 บทที่ 7 ทำให้เขารำคาญโดยไม่ได้ตั้งใจ8 บทที่ 8 ใช้หน้าสวย ๆ ของเธอหาเงินสิ9 บทที่ 9 มีแค่เธอเท่านั้นที่มีสิทธิ์ที่จะโกรธ10 บทที่ 10 เขามีผู้หญิงอื่น11 บทที่ 11 เขาจงใจแกล้งเธอ12 บทที่ 12 เขายังคงเป็นยี่เฟิง13 บทที่ 13 ศักดิ์ศรีของเธอ14 บทที่ 14 ความอัปยศอดสู15 บทที่ 15 เขามีคู่หมั้นแล้ว16 บทที่ 16 อิสรภาพของเธอ17 บทที่ 17 เธอจำยอมอีกแล้ว18 บทที่ 18 เขาอยากรู้ว่าเธอเป็นใคร19 บทที่ 19 เขาพยายามสุดความสามารถเพื่อที่จะได้พบเธอ20 บทที่ 20 แสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น21 บทที่ 21 ราคาที่ต้องจ่าย22 บทที่ 22 พวกเธอแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง23 บทที่ 23 เธอเป็นภรรยาของผม24 บทที่ 24 เขาเป็นผู้ปกครองของเธอ25 บทที่ 25 อย่าร้องไห้อีกเลยนะ26 บทที่ 26 เขาเป็นฝันร้ายของเธอ27 บทที่ 27 เธอจะคาดหวังอะไรได้อีก28 บทที่ 28 ไม่มีที่ไป29 บทที่ 29 ได้โปรดช่วยฉันด้วย30 บทที่ 30 เธอเต็มใจที่จะทำอย่างนั้น31 บทที่ 31 คนพวกนั้นไร้ยางอายกันทุกคน32 บทที่ 32 หน้าที่ของภรรยาที่ดี33 บทที่ 33 การดูถูกเหยียดหยาม34 บทที่ 34 ฉันปฏิเสธไม่ได้35 บทที่ 35 เธอหมดสิทธิ์ที่จะรักเขา36 บทที่ 36 ยอมถอยเพื่อหยิงหยิง37 บทที่ 37 หนีไม่พ้นอำนาจของเขา38 บทที่ 38 เขาก็ไม่อยากมีลูก39 บทที่ 39 จงใจทำให้เธอลำบาก40 บทที่ 40 เธอเป็นภรรยาที่ถูกตามกฎหมายของเขา41 บทที่ 41 เขารู้สึกสงสารเธอจับใจ42 บทที่ 42 เขาทำทุกอย่างตามอารมณ์43 บทที่ 43 ถ้าเธอมีความสุข เขาก็จะมีความสุข44 บทที่ 44 การตกหลุมรักฉันคือหายนะ45 บทที่ 45 ให้เธอเป็นพยาน46 บทที่ 46 เข้าร่วมงานแต่งงานของยี่เฟิง47 บทที่ 47 เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องซ่อน48 บทที่ 48 รับรู้ได้จากส่วนลึกของหัวใจ49 บทที่ 49 จ่ายหนี้ไม่หมด50 บทที่ 50 เขาไม่มีไข้สักหน่อย51 บทที่ 51 เขาไม่มีวันยกเว้น52 บทที่ 52 เธอไม่ได้เกลียดเขามากขนาดนั้น53 บทที่ 53 ภรรยาตัวจริง54 บทที่ 54 จะไม่ยอมให้ความปราถนาของพวกเขาเป็นจริง55 บทที่ 55 ลืมเขาไปซะ56 บทที่ 56 ลูกน้อยในท้องของเธอ57 บทที่ 57 เขาคิดว่าเธอกำลังโกหก58 บทที่ 58 อย่าบอกนะว่าเธอท้อง59 บทที่ 59 บังคับเธอให้ทำแท้ง60 บทที่ 60 ที่พึ่งสุดท้าย61 บทที่ 61 เต็มใจที่จะกลับไปกับเขา62 บทที่ 62 ทำแท้ง63 บทที่ 63 เธออยากตาย64 บทที่ 64 ฉันยังไม่ตาเหรอ65 บทที่ 65 เธอควรจะจบชีวิตลงได้แล้ว66 บทที่ 66 เธอไม่สมควรเป็นแม่คน67 บทที่ 67 หัวใจเธอตายไปแล้ว68 บทที่ 68 เธอไม่อยากไปเอง69 บทที่ 69 พยายามที่จะลืม70 บทที่ 70 ตลอดเวลาที่เธอโดนบังคับให้อยู่ในสถานการณ์เช่นนี้71 บทที่ 71 หย่าหยิงไม่สนใจมู่เฉิน72 บทที่ 72 ความเจ็บปวดทำให้เธอเย็นชา73 บทที่ 73 เธอเมา74 บทที่ 74 อานน่าผู้ขี้อวดเป็นนิสัย75 บทที่ 75 เธอวางแผนบางอย่างอยู่76 บทที่ 76 นมกับยานอนหลับ77 บทที่ 77 บังเอิญพบกับจื่อจุ้นอีกครั้ง78 บทที่ 78 เธอลืมสัญญาที่ให้กับเขาไปแล้ว79 บทที่ 79 ล้ำเส้นที่ละนิด80 บทที่ 80 เตรียมการไว้หรือเรื่องบังเอิญ?81 บทที่ 81 จื่อจุ้นสารภาพรักกับเธอ82 บทที่ 82 เขามันคือปิศาจ83 บทที่ 83 บทที่83 จื่อจุ้นเจ็บเพราะหย่าหยิง84 บทที่ 84 อยากตาย ไม่ง่ายขนาดนั้น85 บทที่ 85 หยิงหยิงหายไป86 บทที่ 86 หย่าหยิงก็เป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่ง87 บทที่ 87 ตกอยู่สถานการณ์ที่อยากลำบาก88 บทที่ 88 ทำให้เธอทุกข์ทรมาน89 บทที่ 89 เธอไม่อยากเป็นจุดอ่อนของเขา90 บทที่ 90 หรือพระเจ้าจะกำลังเล่นเกมกับเธอ91 บทที่ 91 เธอชดใช้ให้เขาด้วยชีวิตของเธอ92 บทที่ 92 คำสัญญาที่รักษาไว้ไม่ได้ของพวกเขา93 บทที่ 93 ด้วยรักที่เขามีให้หยิงหยิง94 บทที่ 94 การจากลาที่ยาวนาน95 บทที่ 95 บทที่95เธอไม่อาจลืมเขาได้96 บทที่ 96 ความรักที่ไม่มีเงื่อนไข97 บทที่ 97 เธอไม่ได้อยากเจอเขาตอนนี้98 บทที่ 98 เฝ้ารอความรักของเธอ99 บทที่ 99 นั่นคือเธอ100 บทที่ 100 การพบเจอที่คาดไม่ถึง